นกในสวน (ทะเลาะกันจนตาย)

เมื่อวานขณะกำลังทำสวนอยู่หลังบ้าน ได้ยินเสียงโทรศัพย์ดังต้องทิ้งจอบวิ่งเข้าบ้านมารับโทรศัพย์ กำลังคุยๆอยู่ ได้ยินเสียงนกมันทะเลาะกันอยู่หน้าบ้านเสียงดังเจี๊ยวจ้าว สักพักมันก็บินไล่ตีกัน โฉบไปโฉบมา เป็นเรื่องเลย

สังสัยมันทะเลาะกันรุนแรงไปหน่อย ไม่รู้ว่าตัวใหนตัวผู้  ตัวใหนตัวเมีย มันบินมาพร้อมกัน โฉบเข้ามาในโรงรถ บินชนหน้าต่างดัง "บึ้ม" หมาได้ยินรีบวิ่งมาดู ไอ้เราก็มัวคุยโทรศัพย์ ต้องรีบบอกต้นสายว่า ขอวางสายก่อนได้ใหม เดี่ยวโทรกลับมีเหตุด่วนฉุกเฉิน

วางสายเสร็จรีบวิ่งมาดู ปรากฏว่า อีกตัวตายคาที่เลย ชนแรงไปหน่อย อีกตัวอาการร่อแร่ รีบคว้าถุงมือมาไส่ (มีไว้ในโรงรถข้างๆโทรศัพย์ เป็นถุงมือเก็บศพของแฟนใช้ที่ทำงาน วันนี้ขอยืมมาเก็บศพ นกก่อน) รีบไปแย่งมาก่อนที่หมาจะกัดการขย้ำตายคาปาก ตายังสลึมสะลือ มึนงง อ่อนระโหยโรยแรง ขายังสั่นอยู่

 2 นาทีต่อมาค่อยแข่งแรงขึ้น ขาหายสั่นแล้ว แต่ว่ายังเกร็งอยู่ ดูได้จากที่เกาะนิ้วแน่นเลย สงสัยกลัวตก สีเขาสวยมากเลย ไม่รู้ว่านกอะไร มีสีเหลืองแต้มที่หัว แล้วก็หน้าอก ส่วนใหญ่จะเห็นมาเป็นคู่ๆ คู่ใครคู่มัน

หางก็ยาวนิดๆ มีสีขาวดำ ขนนุ่ม เนียน เห็นครั้งแรก อยากเลี้ยง แต่ว่าไม่เอาดีกว่า ให้เขาอยู่แบบธรรมชาติจะดีกว่า กะว่าถ้าเขาบินไม่ได้ก็จะไปซื้อกรงมาให้เขาเลี้ยงไว้จนกว่ามันจะตาย แต่อีกใจก็ไม่ชอบกักขังสัตว์ เพราะมันมีชีวิตที่อิสระเหมือนคน ไม่ชอบติดคุก

5 นาทีต่อมา หน้าตาสดใสขึ้น สายตาบ้องแบ๊ว แต่ยังดูงงๆอยู่ ยังบินไม่ได้เลยค่ะ เอาเขาไปเกาะไว้ที่ต้น "White Peach" เพราะดูเขาตกใจมาก แล้วก็มองหาคู่ว่าหายไปใหน (ความจำเสื่อมป่าวไม่รู้ กลับบ้านถูกป่าวน้อ)

สักพักก็เห็นเขาบินจากไปเกาะอยู่บนสายไฟโน้นนนน เกาะอยู่นานมากประมาณ 10 นาที สงสัยยังงงอยู่ มองซ้ายมองขวา ปากก็ร้องหาคู่ น่าสงสารมากเลย ป่านนี้จะรู้รึยังน้อว่า สุดที่รักน่ะ "ตายแล้ว" มีลูกน้อยคอยกินอยู่ที่รังรึเปล่าก็ไม่รู้

เห็นแล้วทำให้สะท้อนถึงชีวิตความเป็นอยู่ของมนุษย์ มนุษย์เราก็เศร้าและเสียใจถ้ารู้ว่าคนที่เรารักจากไป ไม่ได้อยู่ยนโลกนี้แล้ว บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนรักอยู่แห่งหนตำบลใหน สามีไปทำงานต่างแดนออกเรือไปเป็นปีๆ แล้วจู่ๆก็หายไป ไม่ทราบข่าวอีกเลยก็มี ไม่เห็นแม้แต่ศพ ลูกเมียตั้งตารอคอยการกลับบ้าน "การจากตายยังไม่ทรมานเท่ากับการจากเป็น" เพราะอย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าเขาตายแล้ว ยังพอทำไจได้ 

แต่นกน้อยตัวนี้จะรู้หรือไม่ว่า "ที่รักหายไปใหน"

" อย่าปล่อยให้วันวานที่ผ่านพ้น   ทำให้เราทุกข์ทนจนหม่นไหม้

มัวครุ่นคิดอาจทำผิดซ้ำลงไป    ก็เพิ่มวันเสียใจไปอีกวัน" 

(ของคุณพลอยฟ้า)