ทำไมต้องไปกินเย็นตาโฟที่สุพรรณ

ไปเมืองไทยแป๊บเดียวก็ได้เวลากลับอเมกา แต่เหลือเวลาอีก 3-4 วันเท่านั้นเองที่จะต้องบินลัดฟ้ากลับบ้านหลังที่สอง แต่เมื่อวันที่ 19 พค.ที่ผ่านมา ยังมีเวลาเหลืออีก 1 วันที่จะไปเที่ยว แล้วจะไปใหนล่ะที่มันไกล้ๆ ก็เลยโทรหาคุณพริกหอมว่าอยู่สุพรรณรึเปล่าจะไปหา ก็ปรากฏว่าเสียงปลายทางบอกว่า "มาเลยค่ะ อยู่ค่ะ" ก็จัดการบึ่งรถไปทันที

ไปถึงสุพรรณก็เที่ยงพอดี หิวค่ะ ก็เลยไปนั่งกินเย็นตาโฟ ที่ร้านขึ้นชื่อของที่นั่น คุณพริกหอมเป็นคนแนะนำ ว่าเมนูที่ร้านนี้เริดมากค่ะ เย็นตาโฟเส้นใหญ่ คือของโปรดของอ๊อดค่ะ แล้วก็ไม่ผิดหวัง เป็นเย็นตาโฟที่อร่อยที่สุดที่เคยกินมา

แล้วนี่ก็ยำปลาอะไรน๊า จำไม่ได้ค่ะ แต่อร่อยมากค่ะ ขอยืนยัน ใครไปสุพรรณไปหาคุณพริกหอม แล้วอย่าลืมแวะไปชิมนะค่ะ

ขอตบท้ายด้วย เฉาก๊วยเย็นสักถ้วยนะค่ะ อากาศวันนั้นมันร้อนมากเลยค่ะ ซดเฉาก๊วยเย็นๆแล้วมันชื่นใจจริงๆ

เดี่ยว ๆ ๆ ๆ ยังไม่อิ่มเลย อย่าเพิ่งเช็คบิล ขอรอดช่องอีกสักถ้วยก่อน อะไรเนี่ย ตัวก็เล็กนิดเดียว กินเป็นยัดนุ่น กินหาย กินหาย ไขมันไปอยู่ใหนหมด ทำไมไม่อ้วน (เสียงคนข้างๆบ่น) อ๊อดก็เถียงกลับ ไมอ่ะ..ก็ระบบขับถ่าย ระบบย่อยอาหารเขาดีหนิ อิจฉาหรอ!!! ช้อนตักไม่ทันใจ มองซ้ายมองขวาไม่มีคน ยกถ้วยซดดีกว่า ซู๊ดดดด.... คนข้างๆบ่นอีกตามเคย "โห ตอนมันยังไม่แต่งงาน มันเรียบร้อยจะตาย พอแต่งงานแล้วไมซกมกจังเนี่ย"

ขอขอบคุณอาหารกลางวันค่ะ ที่คุณพริกหอมเป็นคนจ่าย แฮ่ๆๆๆ อิ่มจังตังค์อยู่ครบ

หลังจากกินมื้อเที่ยงอิ่มแล้ว คุณพริกหอมพาไปแวะวัดที่หมู่บ้านไกล้ๆ พาไปดูต้นสาละ ที่กำลังออกดอก

ภายในวัดมีเจดีเก่าอายุกว่าร้อยปี ตั้งเด่นอยู่ไกล้ๆ ขอเก็บภาพไว้ดูก่อนดีกว่า

แล้วก็มาดูต้นไม้ที่คุณพริกหอมเฝ้าเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมนั่นก็คือ "ต้นสาละ" ที่อ๊อดบอกว่าอยากได้ค่ะ อยากได้ไปปลูกที่ลานธรรมที่จว.ปราจีนฯ เพราะมีพระอาจารย์ท่านนึงขอมา คุณพริกหอมให้อ๊อดมาหมดเลยทั้งสามต้น ขอโมทนาบุญด้วยค่ะ แล้วจะเก็บภาพมาฝาก เมื่อวันโตนะค่ะ

แล้วคุณพริกหอมก็พาไปไหว้พระใหญ่ที่สุด และศักดิ์สิทธิ์ที่สุดใน จว.สุพรรณค่ะ

และนี่ก็คือพระพุทธรูปในโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยพบมาค่ะ คุณพริกหอมบอกว่า ขอพรอะไรก็ได้ ท่านศักดิ์สิทธิ์มากๆ อ๊อดก็ขอว่า "ขอให้เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ"

แล้วก็ไปเดินตลาดสามชุกกัน ฝนก็ตกเป็นฟ้ารั่ว ไม่มีคนเดินเลย คนหายหมดเลย ถนนโล่งเป็นเมืองร้าง

ฝนหยุดตกก็จวนจะค่ำ แต่ไม่รู้ว่าฝูงคนมาจากใหน พรึ๊บเลย เราเดินเล่นกันนิดหน่อย แล้วก็ต้องขอลากลับ ก่อนกลับถ่ายรูปคู่กันที่ตู้ไปรษณีย์โบราณ ใครมาก็มาถ่ายที่ตู้นี้ งั้นเราเอามั่งดีกว่า

อยู่ด้วยกันแค่ครึ่งวัน แต่ในความรู้สึกเหมือนกับว่าเรารู้จักกันมานาน ความสนิทสนมเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ (เป็นไปได้ไงเนี่ย) แล้วคุณพริกหอมก็นั่งรถมาส่งถึงถนนใหญ่ โดยมีคุณลูกชายขับรถตามมารับคุณแม่กลับบ้าน วันนั้นอ๊อดถึงบ้านที่ปากช่อง สามทุ่มค่ะ

ขอบคุณคุณพริกหอมมากค่ะ สำหรับต้นไม้ และมิตรภาพที่มอบให้ และขอบคุณบ้านสวนพอเพียงแห่งนี้ที่เป็นศูนย์กลางสำหรับการเรื่มต้นที่ดี และหวังเป็นอย่างยิ่งว่า จะเห็นคนไทยรักกันอย่างนี้ตลอดไป ตราบนานเท่านาน ไม่มีที่สิ้นสุด