ไปดูเขาเกี่ยวข้าว (ดูอย่างเดียวจริง ๆ) ตอนที่ 2

กินข้าวอิ่มแล้วต่อไปก็เป็นการดู...ดูผ่านเลนส์กล้อง...จิ๊กของลูกมาทำเท่กับเขาหน่อย อิจฉาน้องศิษฐ์ เห็นท่านี้มานาน เอาซะหน่อย...ที่จริงถ่ายกล้องปัญญาอ่อนก็ได้ภาพออกมาเหมือนกัน เพราะไม่ได้รู้เทกกะนิกอะไรกับเขาสักกะอย่าง กดชัตเตอร์เป็นเฉย ๆ ...อยากเท่...(ว้าว!...เท่ได้ใจ..สะใจจริง ๆ ) 

เจอก่อนกลุ่มแรก ปู่กับอา เกี่ยวอีกทุ่งติดกัน ปู่เงยหน้า..ถ่ายรูป

กินข้าวอิ่ม ย่าลงเกี่ยวต่อ..ทุ่งนี้ข้าวจ้าว วันนี้เกี่ยวข้าวจ้าวก่อน ได้คนไม่เยอะต้องไปช่วยเก็บข้าวนาข้าง ๆ ก่อนเขาจะสีวันอาทิตย์  วันพรุ่งนี้ถึงจะมาเกี่ยวช่วยได้ วันละ 350  ว่าไว้ 30 คน วันนี้ได้สิบกว่าคน 

นาทุ่งนี้ดำแห้งเดือนสิงหา ฝนไม่มี โปรย ๆ มาให้หน่อยนึง ทุ่งที่ดำตอนปลายเดือนสิงหายังไม่ได้เกี่ยว ดำแห้งทั้งนั้น

พี่แบ๋มอยากลองเกี่ยว กินข้าวย่ามา 15 ปีแล้ว ไม่เคยจับเคียวเกี่ยวข้าวเลย ลูกแม่จริง ๆ กลัวเกี่ยวพุงตัวเอง บรรดาย่า ๆ ทั้งหลายต้องคอยกำกับ

นี่ก็อีกคน เกิดมาได้ 5 ขวบครึ่งแล้ว ยังไม่เคยทำงานช่วย เอาซะหน่อย เดี๋ยวพี่แบ๋มได้หน้าอยู่คนเดียว อายน้องโฟกัสแย่เลย เกี่ยวข้าวไม่เป็น

ย่าสัมกลัวเกี่ยวไส้ตัวเองก็เลยช่วยสอน 

ทุ่งนี้เกี่ยวเสร็จแล้ว ที่ลุ่มมีน้ำ ได้ทำก่อนทุ่งอื่น ย่าบอกเกี่ยวมา 1 อาทิตย์แล้ว ถ้าใครตาดีจะเห็นป่ากล้วยอยู่ไกล ๆ จนถึงขนำโน้นค่ะ มีบ่อน้ำอีก 2 บ่อ ปลูกผักรอบ ๆ บ่อ ไปขายตลอดปี บ่อน้ำลักษณะนี้ มี 4 ลูก และปลูกผักรอบ ๆ ทั้งหมด พรุ่งนี้จะพาไปชมค่ะ ผักบนคันบ่อ เลียนแบบน้องศิษฐ์หน่อย

ข้าวพันธุ์ไหนไม่รู้ เดินออกจากป่ามาเจอ ธนนันท์ดูข้าวไม่เป็น สีเป็นข้าวสารมาแล้วค่อยรู้ว่าเหนียวหรือจ้าว  ไม่มีน้ำดำแห้ง ๆ เกือบเดือนน้องฝนค่อยมา

ทุ่งนี้อยู่ข้างบนติดป่า เป็นป่าธรรมชาติมี 8 ไร่ ไม้เต็ง รัง ชาด แดง อะไรอีกไม่รู้ รู้แค่นี้แหละ เพราะธนนันท์มาเลื่อยไปทำบ้านบ่อย ๆ แทบจะทุกปี จนปู่บ่นว่ามันจะสร้างไปทำไมกะด้อกะเดี้ย...(สร้างไปทำไมกะนักกะหนา) 

ทำหลายที่ ทำหลายอย่าง ปู่จะบ่นไปทำไม๊..เน๊าะ..บ่นแล้วก็ให้คือเก่า  ข้าวขึ้นเล้าเสร็จ ธนนันท์ก็อ้อนปู่อีกขอไม้ไปทำระเบียงบ้าน ปรับปรุงภูมิทัศน์หน่อยนะปู่จ๋า  พูดจาอ้อนไปอ้อนมาปู่้...งง...พยักหน้า ข้าวขึ้นเล้าค่อยมาเลื่อยเอา...น่าน...ตกหลุมอีกแล้ว 

ปีนี้ธนนันท์ก็จะปรับปรุงบ้าน เพราะปีที่ผ่าน ๆ มามัวแต่ถมดิน บ้านเก่าไม่ได้ทำมานาน หลังเก่าลูกชายคนโตอยู่คนเดียว ใช้แต่ข้างล่าง ข้างบนไม่มีใครขึ้นไป ขี้ฝุ่นเพียบ...รกซะ เป็นตึกสูติฯของแมวเหมียวไปแล้ว (ไม่ใช่ป้าแมวกับพี่เหมียวนะคะ)

ป่านี้ค่ะ รกมาก ชาวบ้านอื่นมาเก็บเห็ดป่า เพราะมีป่าผืนนี้ผืนเดียวใกล้บ้านแถวนี้ ยืนถ่ายอยู่ข้างนอก กลัวเหยียบเครือหมาหลง ธนนันท์ไม่เคยรู้และไม่เคยเห็นป่านี้ว่าเนื้อที่กี่ไร่ ไม่เคยมายืนมองด้วย สนใจแต่เวลาอยากได้ไม้ไปปลูกนั่น นี่ โน้น ค่อยมาขอปู่ตัด แต่ไม่เคยเดินเข้าไปดู เห็ดป่าก็ไม่เคยมาเก็บ อยู่ในตลาด ค้าขาย ทำงาน ไม่ค่อยมีเวลามาบ้านปู่ย่าหรอกค่ะ แต่พ่อน้องโต๋มาบ่อย ๆ 

ไม้กลุ่มนี้อยู่ในนา ปลูกบนคูนา ที่ 50 ไร่ แล้วมีที่อาซื้อจากชาวบ้านเพิ่มอีก 6 ไร่  ปู่แบ่งให้ตั้งแต่ลูกคนโตคลอดแล้ว แต่ทุกปีเอาแต่เงินให้ปู่จ้างคนทำ ซื้อปุ๋ย ยา ให้  แต่ปีหน้า ธนนันท์วางแผนจะทำข้าวปลอดสาร ทำตลาดขายเอง เดลิเวอร์รี่ ส่งถึงที่...ตลาดบน...ธนนันท์จึงต้องหมักปุ๋ยไว้เยอะ ๆ ตอนนี้ได้ตันแล้ว ยังต้องหมักต่อไป กว่าจะถึงเวลาปรุงดิน ปุ๋ยหมักธนนันท์คงได้อีกหลายตัน คงต้องเอาใจช่วยธนนันท์แล้วล่ะค่ะ ให้ทำข้าวปลอดสารขายเองให้สำเร็จ  

สำหรับผักไฮโดรน้ำหมักที่พี่ดำ เอ้ย! พี่วัชรินทร์สอนไว้ก็กำลังดำเนินการอยู่ค่ะ เมื่อวานก็ไปตัดไม้ไผ่ แต่ยังไม่พอ คนตัดบาดเจ็บเสียก่อน คงต้องรอให้หายก่อนค่อยตัดเพิ่ม

คงต้องส่งบล็อกลงก่อนค่ะ จะไปทำงานแล้ว เมื่อคืนธนนันท์นอนแต่หัวค่ำค่ะ 0.00 น. ปิดจอดูนาฬิกา  วันนี้เลยตื่นแต่เช้า ตี 3  มานั่งโหลดภาพ ตอน 3 จะพาไปดูผักของย่าค่ะ ย่าภูมิใจนำเสนอมาก พาธนนันท์เดินไปชี้ให้ถ่ายรูปเลย เอ!... หรือคอยคุมไม่ให้ธนนันท์หลงป่าก็ไม่รู้นะ...ค่อยเจอกัน ตอนที่ 3 ค่ะ (ไปครั้งเดียวหากินได้หลายบล็อกเลย คุ้มมั่กมั่ก)