บันทึกการเดินทาง/เรื่องราวความทรงจำที่ดีๆๆที่ผ่านมาในชีวิต ตอนจบ

ต้องจากไปแล้วสินะ...ขุนเขาความงามธรรมชาติบนเขาเจ็ดยอด

หลังจากทำภารกิจส่วนตัว กินข้าวเช้า เริ่มเดินทางกันเลยค่ะ

เช้านี้...หมอกลงหนามากเพราะฝนตกตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา  เดินมาถึงทางแยกเกิดพลัดหลงกันเสียแล้ว 

 พรานเบทถามหลงไปกี่คนพี่  4คน พี่ศักดิ์ ผู้ใหญ่โสทร น้องอ๊อด น้องต๊อก

พรานทอกอาสาไปตามกลับมา  ทุกคนเดินทางด้วยใจที่เป็นห่วงทีมพลัดหลง

ตอนลงจากภูโหดหนักยิ่งกว่าขึ้นสะอีก ทั้งความล้าของร่างกายแล้ว อุปสวรรคจากทางลื่นเนื่องจากฝนตก น้ำป่า

ความเครียดความกังวลต้องทำเวลาให้ไม่มืดค่ำระหว่างทาง

ด้วยความชันพาลทำให้ลื่นไถลหลายรอบ ดีที่มีต้นไม้และหินให้ยึดเกาะ ยิ่งไต่ลงไปยิ่งชันยิ่งคดเคี้ยวต้องเร่งฝีเท้า ลงไปให้ถึงด้านล่างก่อนค่ำ

พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแล้วเรายังลงไม่ถึงพื้นเบื้องล่าง มืดทางเริ่มมองไม่เห็น..ฉันค่อยๆลงไปด้วยความระมัดระวังที่สุด...

ทางยังอีกไกลเหลือเกิน...ที่จะเดินทางไปถึงคงมืดเสียก่อนแน่นอน

ฉันค่อยๆไต่ลงจากภู...ตลอดทางว่ายากแล้วฉันว่าหินโคตรๆเลยล่ะขาฉันแทบก้าวไม่ออก สั่งมันยังไงมันก็ได้ยอมก้าว!!เหนื่อยชะมัดเลย

พี่ทำไมเงียบละ"ฉันไม่อยากตอบเพราะคอแห้งมาก  เพียงแค่ยิ้มในน้ำใจของเขา "

ช่วงเดินเลียบสันเขาสติของฉันอยู่ที่เท้าทั้งสองมือก็คอยจับต้นไม้เพื่อเหนี่ยวรั้งไม่ให้เซถึงช่วงก้มมุดลอดไป

เริ่มลำบากคมหนามยังคงทำหน้าที่อย่างเคร่งครัดฉันได้แผลเป็นที่ระลึกทั้งขาไปและขากลับที่แขนและขาทั้งสองขา

"ใจสู้หรือเปล่า  ไหวไหมบอกมา

โอกาสของผู้กล้า  ศรัทธาไม่มท้อ"

http://youtu.be/b87CFbC4AmU

ใช้พลังที่พอจะหลงเหลืออยู่ในตัวเดินลงสู่พื้นดินอีกครั้ง...

ที่ปลายทางเรารู้ว่า

การค้นพบเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่

ของผู้ที่ค้นหาเสมอ

ไม่เปิดหัวใจ ไม่พบหัวใจ

หากไม่ค้นหาคงไม่เจอ...

ในเรื่องที่อยากสัมผัส...

ครั้งหนึ่งในชีวิตการเดินทาง...การเรียนรู้..การเปิดรับ..โลกอีกมุมหนึ่งของชีวิต

การเดินทางถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยก็ตาม...สุดท้ายเราก็เดินมาถึงจุดหมายระยะทางที่ผ่านมาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

เห็นความแข็งแรงอดทนของลูกหาบรอยยิ้มกำลังใจความรักและมิตรภาพ

บางช่วงของการเดินทางเราอาจอ่อนแรงเหนื่อยท้อแท้หมดหวังแต่ด้วยใจที่ไม่ยอมแพ้ระยะทางไม่ว่าจะไกลจะสูงจะเหน็ดเหนื่อยเพียงไหน

"ผู้พิชิตอาจไม่มีความหมาย สิ่งที่เราพิชิตได้นั้นไม่ใช่ภูเขาสูงแต่เป็นตัวของเราเอง"

ความเหนื่อยยากนั้น  ไม่นานก็หาย

แต่สายยวงบ่วงใยที่มันได้

ถักทอขึ้นนั้นนับวันมีแต่จะแนบแน่น...

http://youtu.be/iKDBiMgWFIA

เมื่อมองย้อนกลับไปถึงการเดินทาง ......ฉันชอบบททดสอบบทนี้มาก....มีทุกรสชาติ โหด มันส์ ฮ่า

ความประทับใจนอกจากความสวยงามและหลากหลายสิ่งมีชีวิต ต้นไม้ ดอกไม้ ใบหญ้า ลำธารแลน้ำตกในป่าแล้ว...

น้ำใจและมิตรภาพของเพื่อนที่ร่วมเดินทางที่เอื้ออาทรช่วยเหลือกัน...ตลอดเวลาที่เราใช้ชีวิตในป่านั้นทำให้ประทับใจยิ่งกว่า

18 ชวิตเหมือนเป็นคนคนเดียวกันก้าวเดินในป่าอย่างมีความหวังไปสู่จุดมุ่งหมาย

ที่ตั้งไว้แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่ก็มีรอยยิ้มเสียงหัวเราะผุดขึ้นตลอดเส้นทางการเดินทาง...

ทัศนีย์ภาพที่งดงาม

เราเห็นได้เสมอแม้ยามหลับตา

มองเห็นมิตรภาพที่ซ้อนอยู่

มองเห็นความเอื้ออาทรของเพื่อน

ทัศนีย์ภาพอันงดงามนี้เพียงใช่แค่มอง...

http://youtu.be/95x3Z9wHqJQ

ขอบคุณ

พรานเบท : ที่ทำให้สองตาได้สัมผัสกับโลกกว้าง ดูแลเอาใจใส่ทุกเรื่องคอยเล่าเรื่องตลกให้ผ่อนคลาย ให้กำลังใจตลอดทาง

พรานทอก: ทำทีพักให้และสร้างความสนุกให้

น้องๆๆลูกหาบ: ช่วยขนรถสิบล้อให้ หุ่งข้าวให้กิน แม้จะดิบบ้างแฉะบ้างไหม้บ้างแต่ก็อร่อยเป็นรสชาติที่น่าจดจำ

พี่หยอย: หัวหน้าเผ่า ที่ให้โอกาส ได้พิสูจน์ตัวเอง ได้เห็นความงดงามของธรรมชาติและมิตรภาพ

พี่เสริฐ :หมอยาเคลื่อนที่ ( พี่ใหญ่ที่สุดในทริปนี้)

ลุงพี: เดินอย่างมีสติ สุขุม ลุ่มลึกจริงๆๆ

พี่ศักดิ์: นักปฏิบัติธรรมตัวจริง

น้องอ๊อด : สาวแกร่ง ทะมัดทะแมง ที่แสนจะมีเรื่องตลกมาเล่าให้ฟังตลอด

น้องต็อก: ตากล้องฝีมือเยี่ยม

น้องจา: หนุ่มผู้มีอารมณ์ศิลป์

ผู้ใหญ่โสทร: ที่สร้างบ้านหลังนี้ ทำให้ได้รู้จักกับมิตรภาพในโลกออนไลท์มีจริง

ประธานแจ้ว:  ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี

พี่เสินพี่เก้: อุตส่าห์เดินทางมาส่งพร้อมอาหาร

เขียนบันทึกการเดินทาง/เรื่องราวความทรงจำที่ดีๆๆที่ผ่านมาในชีวิต  บนเขาเจ็ดยอด

ด้วยความประทับใจอยากให้เป็นประวัติศาสตร์สำหรับตัวเอง  ไม่ได้เป็นนักเขียน ไม่ได้ชอบอ่านนิยาย

ทุกอย่างเขียนจากใจ และความทรงจำที่ดีตลอดการเดินทาง

http://youtu.be/gK3CqZ3pFZg