คิดถึง..จึงมาหา

 บ้านไร่ของเรา

...ห่างหายไปจากการการแบ่งปันเรื่องราว ในการเริ่มที่จะใช้วิถีชีวิตแบบพอเพียง แบบเกษตรธรรมชาติ โดยเริ่มจากการใช้เวลา วันหยุดส-อา จากการทำงานประจำ มาเริ่มปลูกมะนาว  ไว้ประมาณหนึ่ง ไม่มากมาย เอาไว้ ในอนาคต ไม่นานจากนี้จะกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านไร่ จะได้มีมะนาวขายเป็นรายได้ อันดับแรก โครงการ ต่อไป

คงเอาไผ่มาลง สัก 1ไร่ ข้างสวนมะนาวนั่นแหละ ช่วงหน้าฝนนี้ ซึ่งตอนนี้ แม่ได้ยกกรรมสิทธิ์ที่ดิน  ให้เรา 3คนพี่น้อง ไว้ เรียบร้อยแล้ว เราก็เลยมี โครงการปลูกบ้าน เป็นของตัวเอง(กำลังให้รถแมคโครมาถมที่) ยังไม่มีงบประมาณมากมายอะไร คงต้องอาศัยไปทีละขั้นตอน ถมที่ไว้ก่อนเอาฤกษ์ จะได้เป็นรูปเป็นร่าง คงหลังกะทัดรัด ตามแนวพอเพียง เอาแบบอยู่เย็นสบายร่มรื่น เน้นบรรยากาศต้นไม้มากๆ ฝันๆกำลังจะเป็นจริง (เลยต้องตั้งใจทำงานประจำ ให้ดี ..เพื่องบประมาณนั่นเอง..อิอิ)

.... ซึ่งคนเราจำต้องมีบทบาท  มีหน้าที่ไปตามสังคม แต่เราก็รู้อยู่เสมอ ว่าตัวตนของเราคือใคร อะไรเป็นสิ่งที่ใจเราต้องการและเป็นความสุขที่แท้จริง อาจจะมีบ้างที่เรายังต้องไปตามกระแส ตามสังคม เพื่อนร่วมงาน เพราะเรายังต้องใช้ชีวิต ร่วมกันกับผู้คนเหล่านั้น แต่เราสามารถ ที่จะใช้เวลาบางส่วนที่เรามี มาต่อเติม ความฝันที่แท้จริง ได้เช่นกัน คือการเป็นเกษตรกร

...ตัวเองเป็นคนเชื่อในคำสอนของพระพุทธเจ้า การเดินทางสายกลาง ไม่ตึง ไม่หย่อน จนเกินไป เราจะใช้ชีวิต ได้อย่างง่าย ไม่กดดันตัวเอง การมีเหตุทำให้เกิดผล การมีสติ รู้ตัวเอง ว่ากำลังทำอะไรอยู่ และสามารถรู้ได้ ว่ากิเลส ความอยากมี อยากได้ เริ่มครอบงำแล้ว ก็ดึงตัวเองกลับมา ไม่จำเป็นว่าเราจะเป็นผู้ดับกิเลสได้เหมือนพระพุทธเจ้า แค่เรารู้ตัว และดึงตัวเองกลับมา คิดว่าเราได้นำคำสอนของพุทธเจ้ามาปฏิบัติได้จริง แม้น้อยนิด แต่รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้ว ... เข้าแนวธรรมมะ ไปเสียแล้วเรา..ว่าแล้วจะมาขออัพเดท กับช่วงที่ห่ายไปจากการเขียนบล็อก แต่ก็เข้ามาอ่านเรื่องราวของเพื่อนสมาชิกอยู่เรื่อยๆน่ะค่ะ

นี่คือเหตุผลที่ต้องไปปฏิบัติภารกิจช่วย เลี้ยงหลานสาว สมาขิกหลานคนที่ 4 ของครอบครัวเรา ช่วง ส-อา ตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา 

สวนมะนาว 80 ต้น ที่เริ่มต้นจาก ไม่มีความรู้อะไรมากมาย เพียงแต่ลงมือทำ อย่างตั้งใจ แม้ในช่วงแรกที่เริ่มลงหลุมปลูก ใหม่ๆ จะมีโรค และแมลงมารุมมากมาย แต่เราก็พยายามไม่ใช้ยาฆ่าแมลง แต่ใช้น้ำหมัก ในการไล่ จนสามารถอยู่รอด และมองเห็นพุ่มใบมาให้ชื่นใจได้บ้าง หากช่วงหน้าฝนนี้ คงจะดูดีขึ้นอีก แต่ช่วงที่ไม่ไค่อยว่างหนอน ก็เริ่มกลับมาอีก ก็สู้กันต่อไป

อยากบอกว่า ทำไมเกษตรกรส่วนใหญ่ ถึงใช้ยาฆ่าหญ้า หรือเผา จากรูป ที่เห็นพงหญ้าสูงเท่าหัวเข่านั้น มันคือทางเดินไปบ่อน้ำ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนมีทางเลยใช่ไหม ทั้งที่เป็นหน้าแล้ง การตัดหญ้า เป็นอะไรที่ต้องใช้ศรัทธาที่แรงกล้า และความเชื่อจริงๆ

น้ำ ปัจจัยที่สำคัญสำหรับเกษตรกร เราวางแผนในเรื่องของการขุดสระ เพื่อมีน้ำใช้ ไปตลอดหน้าแล้ง นั่นคือหนทางที่เราต้องควบคุมให้ได้ ในการกลับไปเป็นเกษตรกรที่มีกิน มีใช้ อย่างพอเพียง

เขียนค่อนข้างยาว เหมือนอัดอั้นมานาน เมื่อได้แบ่งปันเรื่องราวที่นี่ เหมือนได้กลับบ้านที่อบอุ่น หายคิดถึง ...ขอบคุณทุกเรื่องราว

ของทุกคนค่ะ