ลุงหมาด

เรื่องเล่าตอนกลับบ้านสงกรานต์ ที่ว่าจะเ่ล่าให้ฟัง ตั้งแต่แต่กลับมาจากบ้าน คงได้ฤกษ์ ซะที

ระหว่างทางที่ขับรถไปสวนยาง บังเอิญเหยียบตะปู ยางรั่ว เลยต้องเข็นรถ มาปะยางกับร้านที่ใกล้ที่สุด และร้านปะยางนั่นอยู่ใกล้กับบ้านคนรู้จัก แต่ลุงแกอายุเยอะแล้ว ก็เลยได้ถามแก ว่าลูกๆ แก ได้กลับบ้านหรือเปล่า ????
แกหน้าละห้อยแล้วบอกว่า

"เขาไม่ได้กลับเป็นสิบปีแล้ว ลุงก็อยากให้เขากลับเหมือนกัน แต่เขาไม่กลับ 
บอกจะหาเงินอีกสักระยะ แต่ลุงก็บอกนะ ไม่ต้องหาหรอกเงิน ถ้าไม่มีก็มาเอากับลุง 
ลุงมีเยอะ เอาไปใช้ เอาไปซื้อข้าวซื้อของ ให้ลูกให้เมีย อยากได้อะไร ก็เอาไปซื้อ 
ที่ทำกิน ลุงก็มีให้ จะแบ่งให้ เท่าๆกัน 
และส่วนหนึ่ง ลุงจะเก็บไว้ ใครที่มาดูแลลุงตอนที่จะตายจะได้ส่วนนั้นไป 
(ลุงมีที่สวนยางเป็นร้อยๆ ไร่ ทำอยู่สองคนกับป้า ลูก 3 คน ไม่ยอมมาทำ 
เพราะบอกว่างานไร่ งานสวนมันเหนื่อย มันร้อน สู้แดดไม่ไหว 
เลยต้องไปขายแรงงานเป็นลูกจ้างคนอื่น อยู่ต่างถิ่นTT_TT) "

ฉันเลยคิดว่า คนที่ไม่ยอมมาเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองมี ถ้าพ่อแม่ ตายไป 
จะรักษาสมบัติที่พ่อแม่ยกให้ไว้ได้หรือเปล่า หรือจะขายกินจนหมด
แล้วไปเป็นลูกจ้างเขา ตลอดชีวิต แล้วถ้าวันนึงเขาเลิกจ้าง จะทำยังไง ??? 
จะไม่เหมือนชาวนาที่ยอมขายที่นาให้นายทุนสร้างโรงงาน พอโรงงานน้ำท่วม 
ก็ไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ ไม่มีที่ทำกิน 

ลุงบอกเหมือนกัน ถ้ามันไม่ทำ ไม่รักษา ถ้าจะขาย ก็ให้ขายหลังจากที่แกไม่อยู่แล้ว 
จะได้ไม่ต้องรับรู้ ว่าเป็นยังไง 

อาชีพ ทำไร่ ทำสวน มันไม่หรูหรา ไม่ฟู่ฟ่า แต่งตัวไม่สวย ไม่หล่อ 
คนไม่นับหน้าถือตา แต่ถ้าลุงอยากได้อะไร ลุงก็ซื้อ ไม่เห็นต้องผ่อน 
เพราะลุงมีเงินอยู่แล้ว ไม่มีใครรู้หรอก ลุงมีเงินมากน้อยแค่ไหน 
เพราะลุงไม่ได้ไปเที่ยวบอกเขา ว่ามีเงินเยอะแค่ไหน ??? 

"อยู่อย่างแมว แต่ให้แวว เหมือน ราชสีห์" คำพูดที่ลุงแกบอก 
ก่อนที่จะลาแกไปสวนยาง เพราะได้คุยกับแกว่าจะมาทำไร่ ทำนาพัฒนาสิ่งที่ตัวเองมี

ไม่สนหรอกว่า จะมีใครว่า จบปริญญามาทำสวนจะได้หรอ???

แต่แกก็เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะอาชีพทำไร่ จะทำให้รวยก็รวยได้ แต่จะรวยหนี้ หรือรวยเงิน ก็แล้วแต่ความสามารถของแต่ละคน 

ค่อยมาเล่าต่อคราวหน้า ใครยังอยากอ่านอีก เม้นมานะ 

และใครที่ไม่สนใจ ไม่เห็นด้วย ก็มองมันผ่านๆไป ให้เป็นอากาศ ก็พอ 
ขอบคุณ