ความฝัน...สักวันต้องเป็นจริง

ขอบคุณภาพจากGoogle

นี่คือความฝัน และความหวังของสาวชนบทที่เคยหลงแสงสีเมืองกรุง บ้านเล็กๆ สวนเล็กๆ และครอบครัวเล็กๆ ที่เราสร้างด้วยมือของเราเอง แต่ด้วยหน้าที่และภาระหนี้สินที่รุมเร้าอยู่ ณ ตอนนี้ ทำให้ต้องชะลอความฝันไว้ก่อน เหตุผลหลักๆที่อยากกลับไปให้ชีวิตที่บ้านเกิด

1. ความวุ่นวายในเมืองกรุงที่ต้องทำอะไรแข่งกับเวลาและเทคโนโลยีที่พัฒนาไปเรื่อยๆ

2. ความยากลำบากที่ต้องดิ้นรนโดยที่ไม่มีญาติพี่น้องไว้คอยปรึกษาหารือ

3. สิ่งยั่วใจเยอะ ซึ่งทำให้เสียเงินโดยใช่เหตุ

4. ด้วยศาสนาที่นับถือกับสภาพแวดล้อมที่อยู่ทำให้ลูกที่กำลังเรียนรู้สิ่งที่เป็นข้อห้ามโดยไม่ได้มีการซึมซับวัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมเลยแม้แต่น้อย

5. ปัญหาครอบครัว..........ที่ต้องละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ

     ที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นแค่เพียงเหตุผลหลักๆ ยังมีอีกหลายเหตุผลที่ยังไม่ได้กล่าวถึง จึงได้แต่หวังว่าวันไหนที่หนี้สินทางนี้หมด ก็คงจะพอดีกับช่วงรับโบนัสประจำปี 2556 คงได้ทุนสักก้อนไว้ทำมาหากินที่บ้านเกิด หากไม่มีอะไรผิดพลาดคงเป็นไปตามนั้น ปัจจุบันและอนาคตที่จะถึงก็ต้องต่อสู้ และอดทนให้ถึงที่สุด คิดซะว่ายังมีอีกหลายคนยังมีโอกาศน้อยกว่าเรา อยู่ต่อไปให้ได้และมีความสุขกับทุกวัน มีลูกชายตัวน้อยเป็นกำลังใจ พึงระลึกไว้เสมอว่า"ลูกคือทุกสิ่ง"

>>>สู้เพื่อลูก<<<

ขอขอบคุณบ้านสวนพอเพียงที่ทำให้ลืมคำดูถูกของคนที่ยังหลงกรุง

ขอบคุณบ้านสวนพอเพียงที่ทำให้รู้ว่า"บ้านเกิด"สำคัญแค่ไหน

ขอบคุณบ้านสวนพอเพียงที่ทำให้"สู้"กับสภาพที่เป็นอยู่ได้

ขอบคุณบ้านสวนพอเพียงที่ทำให้ตะหนักได้ว่า"ฝันไม่ได้มีไว้แค่ในฝัน"