ครัวใหม่และขาหมู บ้านฉัน

วันนี้เสนอเรื่องอาหารเป็นครั้งแรก เนื่องจากเห่อครัวใหม่ เนื่องจากครัวเก่าพังไปตามกาลเวลา ไม่ใช่เรื่องตื่นเต้น เพราะอยู่กับครัวแบบนี้มาหลายปีแล้ว

นี่คือเตาถ่าน ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวกันมาตั้งแต่ปี 48 (วันที่สอบบรรจุราชการได้ เจ้าเตาถ่านก็บรรจุด้วยในวันนั้น เมื่อ 7 ปีที่แล้ว) เลยร่วมทุกร่วมสุขกันมาตั้งแต่ยังสาว จน ไม่โสดแล้ว และมีลูกอายุ 5 ขวบแล้ว สังเกตดูข้างนอกผุพังหมดแล้ว นำลวดมารัดเอาไว้ยื้อกันให้นานเท่าที่จะทำได้

แอ่น แอ้น ปิดฝาไว้ก่อน หลังจากต้มวันละ 2 เดือน เดือดเช้า เดือดเย็น มา 3 วัน (6เดือดแล้ว)

มาดูคากิ นุ่มๆ กันเลย เริ่มจากนำไปเผาไฟกับถ่านให้หนังเหลือง ไม่ต้องสับ แช่น้ำแล้วขุดให้สะอาด ต้มด้วยอ้อยทุบพอแหลก และน้ำตาลทรายแดง เครื่องปรุงอื่นๆ ไม่ต้องบอก คงพื้นๆเหมือนทั่วไป เพียงแต่ไม่มีผงชูรส หรือ รสดี คนอร์ ฯลฯ แต่อย่างใด แต่รสชาต...อร่อยเหาะ.....(ไม่ได้โม้) ครัวติดดิน แต่อาหารขึ้นเหลาจ้า

ชัดๆ กันไปอีกสักรูป เรียกน้ำย่อย เคล็ดลับอยู่ที่หม้อที่ใช้ต้มด้วย ควรเป็นหม้อต่อท้าย ที่มีความหนามาก เท่าที่จะหนาได้ อ้อ เป็นหม้อแสตนเลสด้วย ลดตะกั่ว การก่อไฟด้วยถ่าน หรือไม้ฟืน เป็นเรื่องปกติของบ้านเรา เมื่อก่อนไม้ฟืนสูงถึงหลังคา แต่พอครัวเริ่มผุก็เริ่มหยุดสะสม เพราะไม้ฟืนหาง่าย ไม่มีคู่แข่ง(ใครไม่เอา) ครัวใหม่แล้วคงเริ่มสะสมอีกคราว

ท้ายนี้ขอฝากว่า การทำอาหารเป็นเสน่ห์  เป็นศิลปะ  ต้องรอคอย ต้องออกแบบ แม้ต้องใช้เวลานาน ยุ่งยาก ซับซ้อน แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความสุข  และที่สำคัญทุกคนในครอบครัวต้องมีส่วนร่วม แม้ลูกเล็กๆ ก็ช่วยได้  การปรุงอาหารจะทำให้ภาคภูมิใจเมื่อปรุงด้วยกัน รับประทานด้วยกัน

เวลามีเท่ากันทุกคน ไม่มีเวลาคือข้ออ้างทั่วไป ชีวิตเร่งรีบเพราะเราเลือกทางนั้นเอง การใช้ชีวิตให้ช้าลงบ้างเป็นสิ่งที่ดี  บางคนมีบ้านราคาสิบล้าน ครัวมีเตาแก๊ส 6 หัว  ตู้เย็นใหญ่ยักษ์กว่าใครหรือ เครื่องครัวแพงๆ ของนอก สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นของประดับบ้านชั้นดี ถ้าไม่มีเวลาใช้สิ่งเหล่านั้นให้เกิดประโยชน์

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ นี่แหละคือครัว....บ้านฉัน