การสูญเสียและภัยในหมู่บ้าน

กลับบ้านรอบนี้ด้วยเหตุจำเป็นอีกครั้ง พี่สาวลูกสาวของลุงเสียชีวิตหลังจากป่วยด้วยโรคเบาหวานมาหลายปี เป็นพี่สาวใหญ่ที่เป็นที่พึ่งพิงของน้อง... สายวันต่อมาป้าที่นับถือเพื่อนแม่ก็จากไปอีกคน ญาติห่างที่ป่วยเป็นโรคภูมแพ้ตัวเองก็เสียไปหลายวันกำลังจะทำบุญ 7 วัน  ในรอบ 1 สัปดาห์เสียชีวิตสามคน พี่สาวที่อยู่บ้านต้องเวียนกันไปงานสวดศพเพราะเป็นญาติกันทั้งนั้น....

เช้าวันอาทิตย์ได้ฟังข่าวร้าย ตำรวจกองปราบมาซุ่มจับคนค้ายาบ้า.. ส่วนหนึ่งหนีไปได้อีกส่วนหนึ่งก็ตกเป็นจำเลย ยึดรถกะบะไป  สาย ๆ มีอีกข่าวโน๊ตบุคที่วัดโดนขโมย..แถวบ้านน่ากลัวมากขึ้น พี่ชายที่เพิ่งมาจากนครสวรรค์บอกว่าที่ละแวกนั้น่ากลัวกว่านี้มาก คนติดยาขโมยทุกอย่าง ถังแก๊ส ปุ๋ย อะไรก็ได้ที่ขายได้ จึงเตือนให้แม่ที่อายุเกือบแปดสีบระวังตัว...

ได้ฟังแล้วก็หดหู่ ความสงบสุขที่เคยมีกำลังจะสุญสิ้นไปเหรอ... Cry

กับการจากไปขอญาติมิตร ถ้าพูดเรื่องภัยใกล้ตัว ที่เมืองกาญฯ สายยางมันยังขโมยเลยครับ สุดยอดจริงๆ เห็นคุณก้อยบอกว่าบ้านอยู่แถบรอยต่อเยื้องไปทางกำแพงแสนใช่ไหม๊ครับ แถวนั้นเปรี่ยวมาก ผมขับรถหลงเข้าไปแทบหาทางออกไม่เจอ สิบล้อก็เยอะ วิ่งเร็วอีกตะหาก

มิตรภาพไร้พรมแดน

แถวนั้น ค่อนข้างเปลี่ยวคะ แต่ทุกคนเป็นญาติ ๆ กันก็คอยระมัดระวังตามสมควร  ก้อยว่าจะแวะไปหาพี่แต่ก็ดึกเกินไป เมือ่วานกว่าจะเสร็จงานออกจากบ้านราชบุรีก็สามทุ่ม ถึงนครปฐมก็เกือบสี่ทุ่ม เกรงว่าไม่เหมาะ ฝนก็ปรอย เลยขอผ่านก่อนนะคะ ไว้จะแวะไปทานไอศกรีมฟักข้าวคะ

เมื่อปีก่อนเกิดเหตุที่บ้านท้ายไรของพี่เขย    สร้างบ้านหลังเล็ก ๆ ไว้และเก็บเครื่องมือช่างไฟฟ้า...เพราะรับเหมาก่อสร้างก็ทยอยเอามาไว้เพราะบ้านที่ กทม. คับแคบเกินที่จะเก็บ  และไปรับเหมางานที่ชลบุรี กลับมาบ้านสวนทุก ๆ 2 อาทิตย์  วันเกิดเหตุของหายเกลี้ยง ขโมเอาของออกมาเรียงจะ ๆ เพราะอันที่ไม่เอายังเรียงไว้เรียบร้อย   ประมาณว่าเลือกแต่ของแพง ยังกะรู้ว่าอันนี้ของนอกทำจากเยอรมัน  พี่เขยเหมือนสูญสิ้นเครื่องมือทำมาหากิน...โจรท่าจะรู้ว่าไม่มีคนอยู่

แม่ยาย (แม่ก้อย) เลยให้ขนของออกมาไว้ที่บ้านใหญ่ที่ราชบุรี โจรก็ยังกล้า กลับไปอีก รอบที่ 2 ลอกสายไฟฟ้าออกจากบ้านเลยคะ  พี่เขยเลยตัดสินใจมาเฝ้าไร่และทำสวนจนทุกวันนี้ เพราะมะม่วง ขนุน ส้มโอ มีคนเก็บให้เลยคะ เจ้าของเก็บไม่ทัน  ตอนนี้มีสุนัข 4 ตัวช่วย และพี่เขยมีความสุขกับการทำสวนมาก ๆ  ดีกว่างานไฟฟ้าเยอะเลย

 

...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...

สุดท้ายค้นเจอแบบบังเอิญ ยังกะนักวิทยาศาสตร์แนะ ค้นพบความสุขโดยบังเอิญ

มิตรภาพไร้พรมแดน

พระท่านว่า ชีวิตคือก้อนทุกข์ สิ้นกรรม ก็สิ้งทุกข์ เราๆท่านๆที่ยังอยู่สิยังต้องเวียนว่ายในวิบากกรรม เรื่องขโมยขโจน เป็นเรื่องที่ทำให้ต้องคิดหนัก หากไปปลูกบ้านที่ไร่สวนแล้วไม่ได้ไปอยู่ตลอด อยากไปใจจะขาดแต่ก็ห่วง..นี่ไง..ทุกข์มาเยือนอีกแระ..

แสวงหาชีวิตที่สงบ..หลบลี้หนีความวุ่นวาย

มาอ่านแล้วก็อิ่มเอมที่ทุกคนห่วงใยและให้สติ... ขอขอบคุณทุก ๆ กำลังใจนะคะ

...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...

หน้า