ฝันที่ไม่ราบรื่น

จากที่ตัดสินใจลาออกจากงานเพื่อมาเลี้ยงลูก

และทำการเกษตรควบคู่กันไป

กลับกลายเป็นว่า เลี้ยงลูกได้อย่างเดียว เพราะลูกติดเรามาก

ส่วนต้นไม้การเกษตรไม่มีหัวใจซึ่งก็คือน้ำก็ไปไม่รอด

ต้องพักยกเอามาชำไว้ก่อน  ดีว่าไม่ได้ลงทุนไปมาก  

เพียงแค่ทิ้งเงินเดือน สองมื่นกว่า เท่านั้นเอง (เสียดายนะนี่)

บ่นมาเยอะแล้วมาดูผลงานกันดีกว่า

หม่อนกินผลไปซื้อกิ่งมาร้อยบาท  ตายบ้างรอดบ้าง  เดินทางมาไกล  จาก นนทบุรี มาอุบลราชธานี

แถมคนปลูกก็พิถีพิถันในการปลูกมากคือเสียมขุดดินเอากิ่งหม่อนเสียบเหยียบดินให้แน่น รดน้ำบ้างพอเป็นพิธี

กิ่งที่ไม่แตกยอด แต่ยังไม่ตายซะทีเดียวเพราะกิ่งยังเขียว

กิ่งที่รอดยอดก็ออกทุกตา  ออกลูกเมื่อไรลูกน้อยคงได้ชิม

มาต่อที่พระเอกของเราที่ชอบเขียนถึงตลอดคือถั่วศุภโชค

มีเยอะแต่ไม่ได้ลงดินปลูก จะแจกก็เดินทางลำบาก  ส่วนเรื่องขายไม่เคยคิดมาก่อน

เลยยังอยู่ในตะกร้าวางทิ้งไว้ข้าง แปลงชำกิ่งไผ่หวาน

ไผ่หวานทานดิบ  ชำลงดินโดยตรง สงสัยจะอร่อยจริง ๆ เพิ่งแตกกิ่งจิ้งหรีดมากินซะแล้ว

แต่ยอดที่แตกได้งามดีก็มี

ทำให้มีความหวังขึ้นมาบ้างว่า เอาน่าปีหน้าลองใหม่เผื่อลูกเป็นใจมากกว่านี้

ไผ่ตงลืมแล้งทำได้เพียงเอารวมกันเอาไว้รอปลูก

ได้ลองปลูกทิ้งไว้ต้นหนึ่ง  ดันไม่ลืมแล้ง  ตายจ้อย  จึงชำเอาไว้ก่อนรอน้ำเช้นกัน

บักหลอดก็มีด้วยเด้อ

ปลูกผักขาสิรอดบ่รอดปลูกแบบหม่อนกินผล

แต่ผลออกมาบ่คือกันเลย

ขอให้รอดทีเถอะ  สิได้เป็นพี่เลี้ยงผักหวานป่าที่กะลากำลังแตก

ช่วงนี้ปลูกผักกินยังบ่ทันได้ผล  อาศัยผลไม้ประทังชีวิตไปก่อนเด้อ

บักม่วงอกร่องแก้มแดงข้างบ้าน  ลูกบ่ใหญ่หวานได่ใจ  ปลอดสารพิษแน่นอน

แต่บ่ปลอดหนอนแมลงวันทองเด่อพี่น้อง

จากมนุษย์เงินเดือน  ต้องกลายมาเป็นคุณแม่เลี้ยงลูกอยู่บ้าน

ไม่มีเงินเป็นค่าจ้าง  มีแต่รอยยิ้มของลูกน้อยเป็นรางวัลตอบแทน

และอย่างน้อยก็ได้สร้างร้อยยิ้มให้ตากับยาย  สร้างเสียงหัวเราะให้เกิดขึ้นในบ้าน

เราไม่มีเงินเดือนเรายังอยู่ได้  กับข้าวมีซื้อบ้างเพราะยังติดนิสัยคนเมือง  

ต้องค่อยๆปรับตัวดีที่ยังมีพี่ ๆ ในนี้เป็นตัวอย่างให้เดินตาม  หลูกหลับเมื่อไรคงได้มาเขียนบล็อคอีกค่ะ

ฝันดีค่ะ