แม่ของเราแบบไหน

ว่าจะไม่เขียนเรื่อง.."แม่"..เพราะเบื่อคำพูดในวันแม่..ที่มีแต่คนบอกรักแม่ (แต่จริงๆการปฎิบัติของหลายคนมันสวนทาง)..เคยเห็นพฤติกรรมของคนที่ยามพ่อแม่ยังอยู่ก็ไม่เห็นจะทำอะไรให้เค้า..แต่พอพ่อแม่ไม่อยู่ก็มาฟูมฟาย (ขอโทษคุณกุ้งนะ..ผมไม่ได้หมายถึงคุณกุ้ง..ผมหมายถึงหลายคนที่ผมพบเจอ) ชูภาพสวยสดในสังคม..ผมออกจะเลี่ยนและเอียนมากกว่า..

บางคนตอนพ่อแม่อยู่ก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไร แถมยังทำให้เค้ากลุ้มและเสียใจ..พอเค้าเสีย..ก็ทำบุญเซ่นไหว้ด้วยของเลอเลิศหน้าหลุมศพ..ก็ไม่รู้ว่าเค้าจะมารับของเซ่นไหว้ได้รึป่าว แต่ที่แน่ๆ..ตอนเค้าอยู่..ถ้าให้แบบนี้เค้าได้กินแน่และคงดีใจมากเสียด้วย..แถมตอนจุดธุปไหว้..แทนที่จะเชิญดวงวิญญาณมารับของเซ่นไหว้..ดันเสือกขอวิญญาณเค้ามาดลบันดาลให้ตัวเองเฮงๆ..เฮ้อ..ขอใช้คำแรงหน่อยเถอะ..

ผมบอกกับลูกว่า..ไม่ว่าวันพ่อหรือวันแม่..พ่อไม่ประสงค์คำหวานที่บรรจงประดิษฐ์ประดอยให้ซาบซึ้ง..ความรักความผูกพันไม่จำเป็นต้องพูดเพื่อแสดง..แต่ขอให้ปฎิบัติแทน ..ไม่จำเป็นต้องเฉพาะวันพ่อวันแม่..แต่ขอให้เป็นทุกวัน สม่ำเสมอ..ไม่ต้องทำอะไรมากมาย..ไม่ต้องถึงกับเป็นอภิชาตบุตร..ขอเพียงเป็นคนสามัญที่คนทั่วไปมองว่าดี..ไม่สร้างปัญหาให้พ่อแม่หนักใจ .. ก็ถือว่าลูกได้ให้วันพ่อวันแม่ทุกๆวันแก่พ่อแม่แล้ว..

ทำให้เค้า..ตอนเค้ายังอยู่เถอะ..แล้วทำให้เค้า..มากกว่าที่จะพูดให้คนอื่นฟัง..

ป๋าจะบอกกับลูกๆเสมอ ว่าอดทนหน่อย

เพราะเธอมีแม่ได้แค่คนเดียว

เธออาจเปลี่ยนเพื่อนได้มากมาย

แต่เธอหาแม่คนใหม่ให้เหมือนแม่ของเธอเองไม่ได้....

เพราะฉะนั้น

อดทนกับความรัก และความห่วงใยที่แม่ให้กับเธอหน่อย..

วันแม่ปีนี้หยุดหลายวันกุ้งได้ทำอะไรให้แม่หลายอย่างรู้สึกสุขใจมาก  ปกติจะไม่ค่อยได้ออเซาะแม่เท่าไหร่เพราะกุ้งรู้สึกว่าแม่รักพี่ชายทั้ง 2 มากกว่า  ส่วนพ่อจะรักกุ้งมากเพราะเป็นลูกคนสุดท้องและเป็นลูกสาวคนเดียว  พอพ่อเสียคราวนี้กุ้งก็เริ่มทำดีกับแม่มากขึ้นเพราะกลัวคนที่เรารักจากไปอีก  ทุกครั้งที่มีวันสำคัญ ๆ บ้านกุ้งจะเป็นศูนย์กลางเสมอ  วันแม่ปีนี้พี่ชายและครอบครัวมานอนที่บ้านกุ้ง  แม่นอนห้องพี่ชาย  ปกติแม่จะนอนพัดลมเพราะแม่บอกว่าถ้าแม่นอนแอร์แล้วจะปวดแข้งปวดขา  กุ้งมาเข้าห้องน้ำ  เปิดประตูดูความเรียบร้อยที่ห้องพี่ชายนอน  ได้ยินแม่พูดอะไรไม่รู้  เลยไปถามแม่  แม่บอกว่าหนาว  ครอบครัวพี่ชายเปิดแอร์นอนแล้วล็อคแอร์ไปทางแม่  กุ้งเลยเดินไปหยิบผ้าห่มมาอีกผืน  กุ้งเอาผ้าห่มผืนใหม่ห่มให้แม่แล้วเอาผ้าห่มอีกผืนคลุมทับให้แม่อีก  เรื่องแค่นี้มันอาจเล็กน้อยสำหรับคนอื่นแต่สำหรับกุ้งมันเป็นครั้งแรกที่ได้ห่มผ้าให้แม่   พอวันที่  13  ตั้งใจว่าจะพาแม่ไปขึ้นรถไฟฟ้า  (ถ้าขึ้นรถไฟฟ้าวันที่ 12 ฟรีทั้งแม่และลูก  แต่พี่ชายบอกว่าคนเยอะอย่าไปแย่งเค้าเลย  เสียเงินดีกว่า)   แม่ไม่เคยนั่งรถไฟเลยในชีวิต  วันนี้พานั่ง BTS ซะเลย  กุ้ง  แม่  พี่ชายและครอบครัว  เอารถไปจอดที่ตรงข้ามสวนจตุจักร  พาแม่ขึ้นไปที่สถานีหมอชิต (ต้นทาง)  บันไดเลื่อนมันเร็วมากคงทำไว้สำหรับคนกรุงที่รีบร้อน  กุ้งเลยได้ยื่นมือให้แม่จับ ไม่งั้นแม่อาจจะล้มได้  พอขึ้นไปบนสถานีแม่เอายาหม่องตราถ้วยทองมาทาถู ทาถู  (นึกว่าเป็นพรีเซ็นเตอร์ซะอีก)  สงสัยแม่จะตื่นเต้นมาก  พอขึ้นรถไฟแม่ได้นั่งมองนู้นนี่  สถานีปลายทางของเราอยู่ที่สยาม  ฝนตกปรอย ๆ แต่ก็พอทำให้พื้นแฉะไปหมด  พี่ชายตรงดิ่งไปพารากอน  ตลอดเวลา  แม่เอามือมาเกาะแขนกุ้งตลอด  ถ้าไม่เกาะแขนก็จับมือกัน  อาจเป็นเพราะพื้นลื่นด้วย  และความตื่นกลัวความทันสมัยของสถานที่และผู้คนที่แม่ไม่เคยเจอมานาน พอกลับบ้านแม่บอกว่าก็ดีเหมือนกันได้เปิดหูเปิดตา  แต่ความสุขของลูกยิ่งกว่า  ได้ทำให้แม่มีความสุข  แค่ได้ทำอะไรเล็ก ๆ ในความคิดของบางคน  แต่มันยิ่งใหญ่สำหรับกุ้งมากที่ไม่เคยทำแบบนี้  ความรู้สึกที่จับมือกับแม่ในพารากอนเวลานี้กุ้งยังรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้นได้ไม่ลืมและจะไม่ลืมค่ะ