ตามหา มานี มานะ วีระ ชูใจ

เล่นกับคำ...เล่นกับความรู้สึกของคน..

เราจึ่งเข้าใจ..สภาพความเป็นใครต่อใคร...

ที่สมซ่อนเอาไว้ใต้...หลีบพรม

อโรคยา ปาลมา ลาพา...

ความไม่มีลาบเป็นโรคอันประเสริฐ...(ผิด)หรือเปล่าเนี้ย...

หยอดข้าวต้มอยู่เกือบสองอาทิตย์ครับ....ติดกันทั้งบ้านเลยครับพี่ตั้ม...

ผม่...แม่...และคนสุดท้าย..ลูก...

จากนั้นก็เวียนมาที่ผมอีกรอบนึง...

ตอนนี้ถูกขังเป็นนางห้องครับ....กลัวจะไปแพร่ไวรัศเลิฟใครต่อใครอีก...

ส่วนคุณนายถามคำเดียวครับ...ขาดส่งประกันชีวิตบ้างหรือเปล่า..ฮา

ทุกคนอยากหายครับ...ผมก็อยากหาย...

แต่(ไข้)มันไม่ยอมหาย...หายไปไหนน้า....

ถูกไข้ถ่าโถ่มรุกไล่จนทรุดหนัก..มาพักใหญ่.

แถมตอนที่เข้ามาพบเจอกับมิตรรักนักพอเพียงก็ยังมิได้หายดี...

จึงเป็นที่มาของคำว่า.....หายไปไหน...ครับ

โปรดเข้าใจกันตามนี้....หายไปไหน....ทำไมไม่หายสักที...(ป่วยนะครับ)

แถมโรคภัยเบียดเบียนอีกตังหาก...ครับ

โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ...แต่กลับมีไข้...เวรกรรมๆๆ