ตอเบา

ตอเบา เป็นผักอีกต้นที่ยายอิ๊ดปลูกไว้ที่บ้าน มี สองต้นเพราะยอดก็กินได้ ฝักก็กินได้ พอได้แจกเพื่อนๆ เพื่อนบ้านมาเก็บไปกินบ่อยค่ะ..ทั้งกระถิน และยอดมันปู(มีสองต้น)เป็นผักเหนาะอีกอย่างที่ไม่ต้องซื้อหา ปลอดสารพิษแน่นอน จำได้ตอนเด็กๆ  พอตกตอนเย็นเพื่อนบ้าน อย่างน้อย 2-3 คนต้องมาเก็บ ตอเบาที่บ้านไปกิน บางวันให้ลูกมาเก็บ เสียงดังโฉฉาว นึกแล้วคิดถึงบ้านจัง เพราะที่บ้านพ่อปลูกผักทุกชนิด เพื่อนบ้านมาขอไปปรุงอาหารทุกวัน ไม่ว่า ใบมะกรูด ใบชะพลู เตยหอม ตะไคร้ ขมิ้น พริกแกง มะเขือ ถั่วฝักยาว มะละกอ พาโหม ใร โหระพา หัวทือ ลูกแว้ง กล้วยกินดิบ อื่นๆ อีกมากมาย แต่ที่มาขอมากที่สุด ตอเบา ใบมะกรูด ใบชะพลู ไคร มาเกือบทุกวันเลย นึกถึงก็แปลก น้ำก็เหมือนกัน มาอาบกันที่บ้านตอนเย็น เยอะมาก แถบนั้นมาอาบที่บ้านยายอิ๊ดเกือบหมดเลย ตอนเย็นเราเป็นเด็กก็หนุกหนาน สาวๆ มาอาบน้ำที่บ้านกัน บางทีมีบ่าวๆ มาด้วย เราก็แอบดูเขาจีบกัน อิ..อิ..เอ๊ะนี่จะนำเสนอเรื่องตอเบามิใช่หรือ นี่...เข้าเรื่อง

กระถิน  ชื่อพื้นเมือง : กระถิน กระถินไทย กระถินบ้าน (ภาคกลาง), กะเส็ดโคก กะเส็ดบก (ราชบุรี), ตอเบา สะตอเทศ สะตอเบา (ภาคใต้), ผักก้านถิน (เชียงใหม่), ผักหนองบก (ภาคเหนือ)  ลักษณะ : ไม้พุ่มถึงไม้ต้นขนาดเล็ก ใบประกอบแบบขนนกสองชั้น เรียงสลับ ดอกช่อแบบช่อกระจุกแน่น ออกตามง่ามใบ 1-3 ช่อ ฝักแบน ปลายแหลม โคนสอบ ฝักแก่แตกตามยาวมีเมล็ด 15-30 เมล็ด สีน้ำตาลเป็นมัน รูปไข่แบนกว้าง
ประโยชน์ : ใบหมักเป็นปุ๋ย ใบ ยอด ฝัก และเมล็ดอ่อนใช้เป็นอาหารของวัว ควาย แพะ แกะ ไก่ ฯลฯ ยอดอ่อนและฝักอ่อนใช้กินเป็นผักได้ เมล็ดนำมาทำเป็นเครื่องประดับหลายชนิด เช่น สายสร้อย เข็มกลัด เข็มขัด ฯลฯ เปลือกให้เส้นใยสั้นใช้ทำกระดาษได้ แต่คุณภาพไม่ดี พันธุ์ที่ปรับปรุงใหม่เรียกว่ากระถินยักษ์ มีลำต้นสูงกว่าพันธุ์เดิม ปลูกเพื่อกันลมและบังแดดให้แก่พืชที่ปลูก เช่น ชา กาแฟ และใช้ทำฟืน

โทษ : สัตว์กระเพาะเดียวที่กินใบกระถินในปริมาณสูงจะทำให้ขนร่วง เป็นหมัน เนื่องจากมีสารพวก leucenine ซึ่งเป็นพิษ แต่ไม่มีรายงานของการเป็นพิษเนื่องจากการกินกระถินเกิดขึ้นในคน มีรายงานว่ากระถินเป็นพืชที่ดูดธาตุซีลีเนียมจากดินมาสะสมไว้ได้มาก จึงทำให้เกิดพิษเนื่องจากธาตุนี้ได้อีก