สอนให้เขาพึ่งตนเองมีคุณค่ากว่าการให้เขาพึ่ง

ผู้หญิงคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุทำให้ตาบอดทั้งสองข้าง และเธอก็ทุกข์ทรมารกับการสูญ

เสียการมองเห็น แต่สามีเธอก็พยายามปลอบใจและให้กำลังใจเธอตลอด พยายามสอนให้เธอใช้ประสาทสัมผัสให้มากขึ้น ที่ทำงานของเธอกับสามีของเธออยู่กันคนละทาง แต่เขาก็ขับรถไปส่งและไปรับอยู่เสมอ จนวันหนึ่งสามีเธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมาก เขาจึงพูดกับเธอว่า"ให้เธอลองพยายามขึ้นรถเมล์ไปทำงานเองโดยที่เขาไม่ต้องไปรับไปส่งได้ไหม" นาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยวและน้อยใจสามีเธอ แต่เธอก็พยายามทำตามที่เขาขอ เธอพยายามขึ้นรถเมล์เอง พยายามไปทำงานด้วยตัวเอง ในที่สุดเธอก็สามารถทำได้ วันหนึ่งก่อนที่เธอจะลงรถไปทำงานตามปกติ คนขับรถเมล์ก็เข้ามาจับแขนเธอและพูดกับเธอว่า"ผมช่างอิจฉาคุณผู้หญิงจริงๆครับ"

เธอก็เลยถามว่า"อิจฉาเธอเรื่องอะไร" คนขับรถเมล์ก็เลยบอกว่า"สามเดือนที่ผ่านมาเขาเห็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง เขาจะขึ้นรถเมล์ตอนเช้า มานั่งตรงเบาะหลังคุณ เฝ้ามองดูด้วยความห่วงใยและตามคุณลงรถไปและเฝ้าดูคุณเดินเข้าไปในที่ทำงานอย่างห่วงใย ทุกเย็นเขาก็จะมาเฝ้าดูคุณขึ้นรถและคอยดูจนคุณลงรถ"พอเธอได้ยินดังนั้น เธอก็น้ำตาไหลด้วยความตื้นตันและสำนึกผิด เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทิ้งเธอไปไหน เขายังอยู่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด เขาเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องมาคอยรับคอยส่งเธอซะอีก เธอหวนนึกถึงคำพูดที่เขาบ่นลอยๆออกมาบ่อยๆว่า "ชีวิตไม่แน่นอน อาจตายวันนี้พรุ่งนี้ได้ทุกเมื่อเลยนะ ดูอย่างคุณสิเมื่อวานยังมองเห็น วันนี้คุณมองไม่เห็นแล้ว"เธอคิดน้อยใจเขามาตลอด3เดือน ที่ว่าเขาเบื่อรำคาญความเป็นคนตาบอดของเธอ ณ วันนี้เธอรู้แล้วว่า...เขากลัวว่าวันนี้ พรุ่งนี้เขาจะตายไปแล้วเธอจะไม่สามารถไปไหนมาไหนหรือมีชีวิตอยู่เองได้ถ้าขาดเขาหวังว่าทุกคนที่อ่านเรื่องนี้แล้ว ช่วยกลับไปมองความรักของเราอีกทีว่า ทุกวันนี้เรารักเขาหรือเธอแบบไหน จงมองความรักด้วยความอ่อนโยน