บ้านสวนดอกส้ม (ตอนที่สาม)

บ้านสวนดอกส้ม (ตอนที่สาม)

ความละโมภโลภมาก ความทะยานอยากและตันหาที่รุมเร้า   หากเข้าครอบงำไม่ว่าชาวบ้านร้านตลาดหรือนักการเมือง นักธุรกิจ จะเป็นเสมือนหนึ่งเปลวไฟไหม้เผาให้ชีวิตต้องดำดิ่ง

ภาพจาก http://www.kodhit.com/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%87

คุณใหญ่ปิดหนังสือพิมพ์พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่จนคุณดี๋อดถามไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ผมอ่านข่าวการเมืองไทย แล้ทำให้คิดถึงเรยา พรรคการเมืองไทยมีพฤติกรรมไม่ต่างอะไรกับเรยา ที่ภายนอกดูดีแต่แท้จริงแล้วสามารถทำอะไรได้ทุกอย่างแม้กระทั้งพลีกายเพื่อแลกกับผลประโยชน์”

“คุณใหญ่กำลังคิดว่าคนไทยตอนนี้เหมือนคุณใหญ่ที่ถูกปั่นหัวครอบงำเพราะรูปลักษณ์ภายนอกกับมารยาสามานต์และคำพูดที่ไร้ความจริงใจของเรยากับนักการเมืองไทยหรือคะ” คุณดี๋เอ่ยคำถามที่เป็นแผลลึกซ่อนในใจ

“อย่าไปพูดถึงมันดีกว่า ผมคิดว่าลูกคิดถูกแล้วที่ไม่เดินตามรอยผม การทำกิจการแบบเราต้องอิงนักการเมือง ต้องจ่ายสินบน สู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบเปิ้ล คนยอง หนุ่มเนื้อหอมที่สาวๆบ้านสวนกรี๊ด หรือแบบชัย มีร้านซีดี วีดีโอเล็กๆขายงานที่ตัวเองแอบถ่าย มันน่าจะมีความสุขกว่า” คุณใหญ่พูดตามอารมณ์เบื่อหน่ายสังคม

“แล้วคุณใหญ่ละ..จะทำอะไรต่อไป”

“ผมก็คงทำแบบคุณอ้วน ปลูกผักทำสวนบ้าง งานหลักก็ส่งการบ้านแจกการบ้านแจกซีดีไปตามเรื่องตามราว ไม่แน่นะผมอาจจะเป็นตาแก่อารมณ์ดีคอยกัด แทะ แขวะ จิกเหมือนลุงพะโล้ ก็ได้”

“โอ..ดี๋นึกภาพไม่ออกเลยว่าคุณใหญ่จะเพี๊ยนเหมือนลุงพะโล้ได้ขนาดนั้น แล้วดี๋ละคะคุณใหญ่ จะให้ดี๋อยู่ยังไง”

“คุณดี๋ก็อยู่อย่างย่าวรรณกินกับนอนเขียนบล็อกตอบกระทู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านออกงานสังคมบ้าง ล้างบ้านจัดอาหารคอยต้อนรับเลี้ยงดูสมาชิกที่มาเยี่ยมเยือน หรือจะเข้าวัดเข้าวาแบบป้าจี๊ด ดีด้วยถือศิลกินข้าววัดไม่ต้องใช้สตางค์ แต่คุณดี๋ต้องระวังนะอย่ากินมากกว่าทำงาน เด๋วจะเหมือนน้องๆหลายคนที่กำลังเครียดเรื่องการลดหุ่น คุยเรื่องลดน้ำหนักกันทั้งวัน บางคนเดี๋ยวนี้นะกลิ้งได้เร็วกว่าเดินซะอีก ผมคงไม่ต้องบอกนะว่าใคร ลองนึกดูมีตั้งหลายคนในบ้านสวน ”

“คุณใหญ่กำลังพูดกระทบถึงกบเหรอ” เสียงห้าวแบบมะนาวไม่มีเม็ดของกบ คลองอ้อม แหวกหัวข้อสนทนาของคนทั้งสอง กบมาพร้อมกับรุ่งริ่ง สาวน้อยหุ่นบางเฉียบเหมือนถูกประตูหนีบก่อนออกจากบ้าน สองคนนี้เมื่อเดินคู่กันขนาดของน้ำหนักถัวเฉลี่ยได้ขนาดลงตัวพอดี

“ปะ..ปะ..ป่าว..กบ..พี่ไม่บังอาจ แล้วกบมายังไงละเนี่ย มาหาหมอหรือ” คุณใหญ่ระล่ำระลักตอบ

“ป่าวคะ..เดี๋ยวนี้กบให้หมอหญิง ธารน้ำใส รักษาแบบธรรมชาติ เริ่มจากนอนกับดิน กินกับทราย ใช้ชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติ หมอหญิงบอกมันจะทำให้กบกินน้อยลง จริงด้วย..วันนี้กบยังหาแมลงกินไม่ได้เลย..”

“อ้าว..แล้วไม่ไปปรึกษาหมอน้อยที่บ้านสุขภาพ..เค้าเปิดคลินิก สปา นวดหน้าด้วยฝ่าเท้า รายเดียวในเมืองไทยเชียวนะ” คุณดี๋กล่าวเสริมพร้อมสีหน้าแหยงๆ

“ว่าจะไปอยู่..แต่เห็นบอกคิวยาว..เท่าที่รู้นะคนบ้านสวนที่เข้าคิวรอมีทั้งคุณสุนิต อารีย์ น้ำหวาน  หน่อย  นี  ชวินท์ หนิง ครูพอเพียง พินิต พวกนี้ทนไม้ทนมือดี ชอบความรุนแรง ชอบสปาแบบจัดหนัก ส่วนหมอน้อยก็ทำคนเดียวไม่ไหวมีแค่สองมือสองเท้า..นี่กบว่าจะชวนมู๋น้อย ป้าหน่อย ตะวัน ตองอู และปุ๊ก ไปฝึกงานสปา เผื่อจะช่วยไล่ลูกค้าได้บ้าง แต่ละคนหุ่นให้ ใจรัก มือหนัก เท้าสะท้านโลก ต้องตามคุณสมบัติหมอกายภาพแผนโบราณทุกประการ”

“อืม..แล้วนี่คุณดี๋กับคุณใหญ่รู้มั๊ยว่า พี่ดมเค้าไปสวิสหรือยัง” รุ่งริ่งหาเรื่องเอ่ยถามเพราะคันปากมานาน รออยู่สักพักใหญ่ก็ยังไม่ได้บทสักที

“ผมว่าคุณดมอาจไม่ได้คิดไปสวิสจริงจัง อาจเป็นแผนล่อแม่เสือออกจากถ้ำ อยากอยู่อย่างเป็นโสดอีกครั้ง” คุณใหญ่กล่าวแบบเหมือนคนรู้ทันเล่ห์ผู้ชาย

“รุ่งก็ว่าอย่างนั้นนะ..มีคนลุ้นเยอะมากเลยว่าพี่ดมอาจได้เจอเรยาที่สวิส เป็นห่วงเป็นใยกลัวพี่ดมเป็นเหมือนดอกไม้ริมทางที่เรยาเด็ดดมแล้วทิ้ง ดีแล้วที่พี่เค้ายังไม่ไป แต่หากพี่เค้าจะไปจริง รุ่งจะแนะนำให้พี่ดมไปฉีดวัคซีนกันหญิงลุ่มหลง กันชายงงงวย กันกระเทยระทดระทวย”

“คนเก่าๆของเรื่องดอกส้มสีทองต่างห่างหายไป เรยาก็ไร้ข่าวคาวตั้งแต่ไปโผล่ที่ญี่ปุ่นแล้วก็เงียบหายไปเลย นี่ผมก็บอกคนที่ต่างประเทศทั้งคุณกลอย สุชญา คุณยุพิน เทลเก็น ป้าตู้ ครองขวัญ นู๋หวิ่ง กุ้งติดดินให้ระมัดระวังสาวไทยชื่อเรยา ไม่รู้จะไปโผล่ประเทศใด ให้ระวังจะเสียทองเท่าหัวแถมจะเสีย...ให้เรยาอีกตะหาก ” คุณใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงขื่นขมในประสบการณ์ที่พบเจอ

(โปรดติดตาม ตอนอวสานฉบับหน้า อีกสักพักใหญ่ๆ..)