กลับเข้าบ้านอย่างเต็มตัวซะที

หมวดหมู่ของบล็อก: 

พักนี้พี่น้องบ้านสวนอาจจะเห็นกุ้งมีเวลาเข้าบ้านบ่อยขึ้น  เพราะว่าแม่กลับไปพักฟื้นที่บ้านแล้วค่ะ    ใครมองรูปก่อนคงตกใจว่าทำไมกุ้งหายไปหลายเดือนกลับมาที "กุ้งเปี๊ยนไป๋" ..... รูปแม่ค่ะ  ใช้โทรศัพท์ถ่ายตอนพาแกไปหาหมอ  แต่อีก 30 ปีข้างหน้า  กุ้งอาจจะหน้าตาอย่างงี้่ก็ได้ Smile 

ขอย้อนกลับไปเมื่อ 2 เดือนก่อน  แม่โทรมาบอกว่าพาแม่ไปหาหมอหน่อย  เมื่อเช้าแม่จะลุกมาทำกับข้าวใส่บาตร   แล้วไปสะดุดขาเก้าอี้ล้ม  เท้าปวดและบวมมาก  แม่อุตส่าห์ฝืนทำกับข้าว  แล้วฝากข้างบ้านไปใส่แทน...  หมอบอกให้ไปเอ๊กซเรย์ปรากฎว่า กระดูกหลังเท้าแตก  ต้องเข้าเฝือกแต่เท้ายังบวมอยู่ถ้าใส่เฝือกทั้งหมด  พอเท้าหายบวมแล้วเฝือกจะหลวม  ต้องใส่เฝือกแบบที่เห็นในภาพ  คือเป็นปูนครึ่งนึงและใช้ผ้าพันยึดไว้  หมอให้ยามา  มียาแก้อักเสบ  แก้ปวดบวม  แคลเซี่ยม  วิตามินดี  วิตามินดีนี้ต้องกินควบคู่กับแคลเซี่ยมเพราะช่วยในการดูดซึมแคลเซี่ยม  และยาแก้ท้องอืด  (คนไข้เดินไม่ได้  นั่ง ๆ นอน ๆ คุณหมอกลัวว่าท้องจะอืดเพราะไม่ได้ออกกำลังกาย)  และนัดเปลี่ยนเฝือกทุก 2 อาทิตย์พร้อมเอ๊กซเรย์ดูว่ากระดูกติดรึยัง.... 

2 เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก  กระดูกติดกันดีแล้ว  เอาเฝือกออกได้   หมอแนะนำว่าทางที่ดีควรไปตรวจมวลกระดูกเพื่อดูว่ากระดูกพรุนหรือไม่  ถ้ากระดูกพรุนต้องกินยาต่อเนื่อง 2 ปีเพื่อให้กระดูกแข็งแรง  ไม่งั้นถ้าล้มแล้วกระดูกหักที่สะโพกหรือหลัง  จะใส่เฝือกไม่ได้ต้องผ่าใส่เหล็กแทน  หมอแนะนำศูนย์ตรวจแถว ๆ ประชาชื่น  ค่าตรวจถูกกว่าโรงพยาบาลของรัฐและสามารถเบิกค่าตรวจได้ด้วยสำหรับข้าราชการ  เขาคิดค่าตรวจจุดละ 800 บาท  ใช้เวลาทั้งหมด  1 ชั่วโมงเร็วกว่าไปต่อคิวโรงพยาบาลของรัฐอีก  ได้ผลการตรวจทันที  แต่เมื่อวานหมอนัดอีก  พร้อมนำผลตรวจมวลกระดูกไปให้หมออ่าน  หมอบอกว่าไม่เป็นโรคกระดูกพรุน  เฮ่อ...โล่งอก  แต่ตอนนี้แม่ต้องทำกายภาพบำบัดและหัดเดินโดยใช้ไม้เท้ายันรักแร้ไปก่อน  แกร้องที่จะกลับไปอยู่บ้านของแกคนเดียว  พี่ชายบอกว่าปล่อยแกไปคนแก่มักจะรั้น  ขัดใจไม่ได้  แม่บอกไม่ต้องห่วงเพื่อนบ้านเยอะแยะแกไม่เหงา  ก็เลยปล่อยแกไป...Undecided  ระหว่างที่แม่มารักษาอยู่ด้วย  กุ้งต้องเตรียมอาหารและยา วันละ 4-5 มื้อ  คอยประคองเข้าห้องน้ำ  อาบน้ำสระผมให้  ทำงานบ้านอีก  เหนื่อยและเครียดอยู่เหมือนกันเพราะคนแก่จะบ่นและรั้น  ร้องถอดเฝือกทุกวัน  ถ้าแกงีบก็มีเวลาเข้ามาเช็คข้อความในบ้านสวนบ้าง  ได้เม้นท์บ้างบล็อกสองบล็อก  ถ้าวันไหนมีวันเกิดใครจะรีบเข้ามาฉ่อยก่อนแล้วค่อยไป  บางวันอาศัยนอมินีเม้นท์ให้บ้างโดยกุ้งจะบอกให้ตอบยังไง  เขาก็พิมพ์ให้.... ต่อไปคงได้เจอกันในบ้านสวนบ่อยขึ้นแล้วนะคะ....

ไปโรงพยาบาลทุกครั้ง  กุ้งจะเอากล่องนมที่ล้างสะอาดและผึ่งให้แห้ง  พร้อมด้วยที่ดึงฝากระป๋องไปบริจาคเสมอ  กล่องนมเมื่อก่อนเขาเอาไปทำเป็นโต๊ะ เก้าอี้ให้เด็กนักเรียนค่ะ  แต่ตอนหลังเขาเอาไปทำเป็นหลังคาบ้านช่วยผู้ประสบภัย  ส่วนที่ดึงฝากระป๋องเขาเอาไปเป็นส่วนประกอบในการทำขาเทียมค่ะ  อะไรที่เราทิ้งแต่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น  กุ้งทำได้กุ้งก็จะทำค่ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่พี่ ๆ น้อง ๆ เป็นห่วงทั้งกุ้งและแม่  โทรมาสอบถามบ้าง  ฝากข้อความมาบ้าง  ตรงนี้แหล่ะที่หาจากไหนไม่ได้  นอกจากในบ้านสวน   ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ  Laughing

 

ความเห็น

เป็นกำลังใจให้พี่กุ้งและคนในครอบครัวด้วยนะคะ

ถึงคนแก่ถึงรั้นไปบ้าง คงต้องค่อยๆปะเหลาะกันไป สู้สู้นะคะพี่กุ้ง :cheer3:

ขอให้คุณแม่หายเป็นปกติเร็วๆนะคะ :victory:

ขอบคุณจริง ๆ สำหรับความห่วงใย  และกำลังใจที่มีให้นะคจ๊ะ   ก็พยายามปะเหลาะแก  แต่ได้เป็นบางเรื่อง  ขนาดหมอช่วยพูดแกยังไม่ค่อยจะเชื่อเลย....Yell

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

มาอวยพรไห้คุณแม่หายไวไวคะ

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ   พรุ่งนี้ว่าจะไปเยี่ยมแกซะหน่อย  เอาของคาวของหวานไปตุนให้แกด้วย   แ้ล้วกุ้งจะถ่ายทอดความห่วงใยที่ทุกคนฝากมาให้แกรับรู้ด้วยค่ะSmile

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ขอให้คุณแม่เดินได้เร็ววันค่ะ สุขภาพแข็งแรงเพิ่มขึ้นค่ะ อ้อติ๊กก็เก็บกล่องนมไว้น่ะพี่กุ้ง ตอนนั้นบริจาคกับรายการ ทางช่องน้อยสี แต่ตอนนี้ก็ยังเก็บอยู่แต่ไม่รู้จะพาไปบริจาคที่ไหน

ที่บิ๊กซีเขามีกล่องรับค่ะ  พี่ไม่แน่ใจว่าทุกสาขารึเปล่านะ  แต่คิดว่าน่าจะสะดวกและทั่วถึงที่สุดแล้ว.....ขอบคุณสำหรับความห่วงใยค่ะ  อ้อ...แฟนพี่เห็นรูปหลานสาวฝากบอกว่าหน้าตาน่ารักมากค่ะ

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ขอให้คุณแม่หายไวๆนะคะ ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะพี่  ซึ้งใจจริง ๆ ค่ะ :embarrassed:

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ขอไห้คุณแม่หายไวไวนะครับพี่ ขอไห้เดินได้ไวไวนะครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ  คงอีกนานกว่าจะเดินเป็นปกติเพราะต้องค่อย ๆ ลงน้ำหนัก  คนแก่ใช้ไม้ยันรักแร้ก็ไม่ค่อยเป็น  ต้องปล่อยให้แกเรียนรู้การลงน้ำหนักไป  แรก ๆ ต้องคอยประคองเพราะกลัวแกจะหงายหลัง....

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

หน้า