ตามธนนันท์เยือนถิ่น...นครจำปาสัก 1

วันนี้จะพาเข้าเมืองค่ะ เป็นเมืองปากเซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแขวงจำปาสัก เรื่องการเมืองการปกครองก็รู้มาแค่นี้ค่ะ....แต่ถ้าเป็นการมุ้งการหมอนจะรู้มากกว่านี้...อิอิ

ต้องย้ำอีกครั้งค่ะ พาเที่่ยวลาวครั้งนี้เป็นการเที่ยวแบบฉบับของธนนันท์เอง ไม่เหมือนพาเที่ยวของคนอื่นที่เคยอ่านเจอ หนักไปในทางโม้...ถ้าน่าเบื่อ อย่าว่ากันเลยนะคะ สงสัยอยู่บ้านเก็บกด พอได้โอกาสก็ปล่อยซะเต็มที่...แถวบ้านไม่ใคร่มีใครอยากคบแล้ว พูดมากน่ารำคาญ...อิอิ

คนขับพาเข้าเมืองค่ะ คนนี้แหละค่ะ ที่ฟันธนนันท์ เพราะตกลงเช่าเหมามาจากช่องเม็ก ถึงปากเซ 800 บาท แต่มาเปลี่ยนโปรแกรมกลางทาง ออกนอกเส้นทางไปประมาณ 20 กม. เสียเวลาไม่มาก ประมาณไม่น่าจะเกิน 3 ชม. ทั้งขึ้นวัด พี่แกเล่นเอาเพิ่มเป็น 2,300 บาท ที่จริงเรียก 2,500 บาท ต่อได้เท่าที่ว่า  มาบอกเอาตอนถึงที่แล้วจะจ่ายเงินให้ ถึงบอก ที่จริงน่าจะบอกตกลงกันก่อน ว่าถ้าออกนอกเส้นทาง เสียค่าเช่าเพิ่มขึ้นเท่าไหร่ ลูกค้่าจะได้ตัดสินใจ มาเรียกตามใจชอบตอนสุดท้าย ก็ต้องจ่ายสิคะ เขาให้นามบัตรไว้ เรียกใช้บริการอีก.....ค่ะ แล้วจะโทรหานะคะ...

ที่จริงไม่ได้เสียดายตังค์หรือไม่พอใจคนขับหรอกค่ะ แต่รู้สึกดีกับแกเสียอีก เพราะธนนันท์คุยกับแกตลอดทาง ซอกแซกหาความรู้จากแก พูดคุยดีค่ะ เหมาะสมกับอาชีพขับรถบริการท่องเที่ยว แกไม่เบื่อที่ถามตลอดเวลา ให้เล่าเรื่องตำนาน เรื่องนั้นเรื่องนี้ เป็นไกด์ให้ด้วย เอ๊ะ! หรือแกคิดว่าแกเป็นไกด์อีกตำแหน่งนึง เลยฟันเพิ่มอีก 800 บาทค่าไกด์ แหม! ธนนนันท์เพิ่งเก็จนะเนี่ย!...คิดตั้งหลายวัน ความรู้สึกช้าจริง ๆ 

แต่พูดเรื่องตำนาน...เรื่องเล่าโบร่ำโบราณ...เล่าไปเล่ามา ไหง..กลายเป็นธนนันท์เองที่เป็นฝ่ายเล่าให้แกฟัง...เรื่องเมืองลาวแท๊ ๆ เจือก...ไปรู้เรื่องกับเขาอีก อิอิ

เพราะชอบอ่านเรื่องเกี่ยวกับเมืองลาวค่ะ ประวัติศาสตร์ของเขา ตำนาน นิยายปรำปรา ชอบหมด แม้แต่ภาษาของลาว ก็ชอบเป็นชีวิตจิตใจ เจอไม่ได้ ผ่านสายตาปั๊บต้องอ่านออกเสียงด้วยความมั่นใจ ทำเอาโดนแซวทั้งวัน เรื่อง อ่าน วังเต่า เป็นวังเติ่ง....มั่นใจด้วยนะคะ อ่านเป็นสิบครั้งก็วังเติ่งอยู่นั่นแหละ.... 

ถึงแล้วค่ะปากเซ...ขอต้อนรับเข้าสู่ปากเซ เมืองหลวงของแขวงจำปาสัก ลาวใต้ค่ะ เป็นเมืองที่อยู่ใต้สุดของประเทศลาว เดี่ยวพรุ่งนี้จะพาไปถึงโน่น! อีก 12 กม. จะถึงชายแดนเขมร ตามต่อค่ะ 

ภาพก็ถ่ายติดต่อกันนะคะ รถวิ่ง ไม่ได้ปรับแสง คงเพราะ....ไม่ทราบค่ะ ได้บรรยากาศผิดกันเลย 

ต้องอ่านอักษรลาวค่ะ แล้วจะรู้ว่าสนุกขนาดไหน บางทีรถผ่านไปไกลแล้วยังคิดไม่ออก ก็คิดอยู่นั่นแหละ ไม่ถามใครด้วย...เสียเหลี่ยม เหลี่ยมยิ่งมีน้อย...กลมไปหมด

อ่านง่ายค่ะ....อ่านออกมั๊ยคะ ใครอ่านไม่ออกถามมาจะบอกให้ค่ะ

นี่อีก...ลองอ่านดูค่ะ...ใครอ่านออก...เก่ง  (ก็มัวขนาดนั้น)

ก็รถวิ่งไม่เบาเครื่องเลยก็ได้แค่นี้...ลองอ่านอีกครั้งค่ะั..

ขัว...ข้ามไปบ้านของเพื่อนพ่อลุง ที่ ๆ เราจะไปพักกันค่ะ...ตั้งแต่สมัยฝรั่งเศสเรืองอำนาจ ยังส่งเงินมาบำรุงทุกปี ไม่ให้เอาออก...

แม่น้ำโขง หรือน้ำของ ที่ไหลผ่ากลางเมือง เมืองลาวอุดมสมบูรณ์มากค่ะ ปลาเขาไม่กินหรอกค่ะตัวเล็ก ๆ เหมือนบ้านเรา เขาเห็นปลาบ้านเรา เขาก็คงดูถูกว่าเรา.... เอาลูกปลามากิน...อายเน๊อะ...

เราเข้าตลาด ซื้อปลามาตัว ปลาเข้ค่ะ ชื่อนี้แหละจำได้  หนักเกือบ 6 กก. ราคา...แอ่นแอ๊น!  225,000.... เป็นปลาน้ำของ  เนื้อแน่น หวานเชียว...ปลาขึ้นสด ๆ ใหม่ ๆ โอ้!...ลาว..สวรรค์ของคนรัก (กิน) ปลาจริง ๆ แตงโมลูกใหญ่ ๆ ลูกละ...10,000 เป็นไงคะ...อึ้ง 

ธนนันท์ก็ถ่ายรูปในตลาดอยู่นะคะ ไม่รู้ว่ากล้องตัวไหน จำไม่ไ้ด้หรือกล้องคนอื่นหารูปตลาดไม่เจอ เล่าให้ฟังดีกว่า 

ไปหาซื้อเสื้อยืดค่ะ เพราะเอากางเกงมาตัวเดียว เห็นเพื่อนบอกว่า ไม่ต้องเอาไปเยอะต้องหิ้วกระเป๋าหนัก เดินไกล ธนนันท์ก็เชื่อฟังค่ะ เอากางเกงใส่กระเป๋าตัวเดียว ให้เบาที่สุดไงคะ...แต่พอไปจริง ๆ ไม่ได้เดินหิ้วอะไรให้หนักเล้ย...แล้วก็ไม่มีเสื้อด้วย ต้องไปหาซื้อในตลาด โดยมีรถยนต์สี่ประตู ยี่ห้อหรู มีพลขับพร้อม พาไป โก้ไม่หยอก...

เดินเป็นเกือบยี่สิบร้าน หาเสื้อยืดที่ถูกใจไม่มี ไปเจอร้าน พอเอาได้ เจ้ก็จะยัดเยียดให้เอา โธ่!...คงเห็นธนนันท์...มึน..กินเบียร์ลาวก่อนไปค่ะ...อย่าเข้าใจผิดว่าธนนันท์กินเหล้ากินเบียร์นะคะ  ไม่...ค่อย..กินค่ะ...แก้วเดียวก็มึนแล้ว เดินไม่หลบรถแล้วค่ะ เขาบีบแตรยังไม่ได้ยินเลย เพื่อนต้องดึงตัวเข้าแอบข้างทาง...ท่าทางคงไม่มึนแล้ว เมาค่ะ...ตัวเบาโหวงเลย...อิอิ ฟามลับเปิดเผย...

เจ้ขายเสื้อแกก็ยัดเยียดจะให้เอาให้ได้ ก็ว่าจะเอาค่ะเพราะเดินจนจะหมดตลาดแล้ว ถามว่าเท่าไหร่ (คิดราคาไม่เป็นแล้ว..เมา..)  แกบอก 60 ใบ โอ๊ย!..มึน 60 ใบมันเท่าไหร่ล่ะ...300 บาท...เอามาให้ 300 แล้วกัน...โห!...ธนนันท์ไม่ได้ ดูผิด นะคะ เนื้อผ้าแบบนี้ อยู่เมืองไทย 49 บาท ก็หรูแล้ว...จะหลอกฟันอีกล่ะสิ...เห็นเราเป็นหมู..เมา..

เดินออกจากร้านเฉยเลยไม่ลาเจ้แกด้วย เห็นบ่นอะไรไม่รู้ตามหลัง หรือบ่นว่า ลองเสื้อแล้วไม่เอา ไม่เก็บให้แก ว้า..เมืองไทยลองเป็นสิบ คนขายก็เก็บเองสิคะ...

มาได้ตัวนึง 140 บาทค่ะ ที่ร้านที่เดินผ่านไปรอบแล้ว กลับมารอบสองค่อยเห็นเสื้อที่ต้องการ ที่เดินทั่วตลาดเพราะคนลาว ตัวเล็ก ๆ ทั้งนั้น ไซด์ธนนันท์ไม่ค่อยมี และสาวลาวเขาใส่เสื้อผ้าแบบแฟชั่นค่ะ ธนนันท์ใส่ไม่เป็น บ้านน๊อก! บ้านนอก! 

สายแล้วค่ะ...ต้องขอตัวไปทำงานก่อน แลัวจะมาเล่าเรื่องต่อค่ะ ขอพักซักครู่...