บันทึกการเดินทาง/เรื่องราวความทรงจำที่ดีๆๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

ปิดเทอมพนิดาจะเดินทางกลับใต้ทุกปีอยู่แล้วค่ะ  ด้วยความที่อยากเจอ สมช.ภาคใต้ เลยโทรถามน้องเล็ก ว่าสมช.ใต้มีนัดพบปะกันเมื่อไหร่จะได้ล็อควันเดินทางให้ตรงกับวันที่พบปะ สมช.

น้องเล็กแจ้งว่า พี่หยอยจัดธรรมยาตราเขาเจ็ดยอดวันที่4 มีนา  โทรหาพี่หยอยทันทีเลย  ขอเข้าร่วมเดินทางด้วย ในตอนแรกพี่หยอยปฎิเสธ จัดเฉพาะคนที่รู้จักและคุ้นเคยเท่านั้น

รู้สึกน้อยใจและเสียใจพี่หยอยมาก แต่ก็โทรตื้อพี่หยอยส่งข้อความหาพี่หยอยจนพี่หยอยยอมตกลงให้ร่วมเดินทาง ดีใจสุดๆๆเลยค่ะ เย้ๆๆๆ

( เข้าใจพี่หยอยนะค่ะว่าพี่ต้องสกรีนคนขอบคุณพี่หยอยที่ให้โอกาส โดยไม่รู้เลยว่าจะพบกับอะไรข้างหน้า)  ใจคิดแต่อยากเจอ สมช.

พอพี่หยอยลงบล็อคให้ดูยิ่งอยากร่วมเดินทาง เข้าไปอ่านบล็อคเห็นลุงพีไปด้วยยิ่งเพิ่มความอยากไปขึ้นไปอีก เลยโทรถามลุงพี ถามวันเวลาที่เดินทาง

ลุงพีจัดการจองตั๋วรถไฟให้เลยค่ะ จะโอนเงินให้ค่าตั๋วให้ลุงพีบอกไม่เป็นไร มิตรภาพทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันเลย ซึ้งสุดๆๆๆๆมีจริงด้วยรึ ฝันไปรึเปล่า...

นับวันนับคืนวันเดินทางตลอดเวลาที่รอ ซ้อมเดินแบกเป้ใส่ของให้เท่ากับที่จะเดินทางเดินในบ้านทุกวัน ...บ้ารึเปล่านี้ ฮ่าฮ่า...

วันที่4 มีค....ออกเดินทางจากสัตหีบ9.00น.ถึงหมอชิตเกือบเที่ยง ลองเดินทดสอบตัวเองแบกเป้เดินเล่นตลาดนัดจัตุจักรดู

(หนักเหมือนกันแฮ่ ..ร้อนด้วย คิดในใจ) แล้วเดินไปตลาด อตก. ไปร้านโครงการหลวงซื้อของฝากและขนมปังของแห้งไว้กินระหว่างทาง 

อากาศร้อนมากๆๆๆเลยตัดสินใจขึ้นรถไปรอลุงพีที่สถานีสามเสนดีกว่า   โทรบอกลุงพีว่าตอนนี้รอที่สถานีแล้วนะค่ะ ลุงพีแจ้งว่าน้องอ็อดจะเดินทางไปด้วยรู้จักกันไหมเคยเจอกันรึเปล่า

ไม่เคยเจอค่ะลุงพีแต่เคยเห็นรูปน้องเค้าในเฟสค่ะ ดีใจอีกแล้ว

4โมงได้เจอกับน้องอ็อด น้องอ็อดลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มากมา   น้องอ็อดบอกเป้ของอยู่ในกระเป๋าขี้เกียจถือหลายใบ...นึกว่าจะเอาใบนี้ขึ้นเขาแย่แน่ๆๆๆขำกันตั้งแต่เจอเลย

น้องอ็อดคุยสนุกคุยกันเหมือนเคยเจอสนิทกันมานาน น้องอ็อดน่ารัก สาวลุย สาวมั่นจริงๆๆๆชื่นชมน้องมากเลยนะ

5โมงได้เจอกับลุงพี  ลุงพีขนของฝากมาเพียบ ดีใจมากที่ได้เจอตัวจริงลุงพี สงบ นิ่ง สุขุม นุ่มลึก น่านับถือ มากอย่างที่คิดไว้เลย

5โมง20 ออกจากสถานนีสามเสน มุ่งสู่จ.ตรัง  พูคคุยกันตลอดชักจะหิวแล้วสิ เลยชวนกันไปที่ตู้เสบียงค่ะ เดินหลายตู้เหมือนกันกว่าจะถึง

นึกว่าเดินหลุดเข้าไปในผับเลยมีแสงสีเสียงแว๊บวับ    กินข้าวชมธรรมชาติข้างทางได้อารมณ์ผับ อาหารมื้อนี้ลุงพีเป็นเจ้าภาพอีกแล้ว

เดินกลับยังตู้ที่นั่งพอดีเจ้าหน้าที่กำลังจัดที่นอนให้พอดี ทุกคนเลยลากันนอนเอาแรงค่ะ 

คอยติดตามตอนต่อไปนะค่ะ 

 มิตรภาพนั้นสร้างโลกสวยงาม

ทดแทนความเศร้าและความเหว่ว้า

ในความรู้สึกที่ว่าในโลกกว้างใหญ่นี้

เราไม่ได้เดียวดายจนเกินไปนัก

ถ้าเพียงแต่เราเปิดใจกว้างต่อมิตรภาพบ้าง

ไม่สร้างกำแพงปิดกั้นตัวเองไว้

ดั่งเช่นคนมืดบอดและมีโลกคับแคบเพียงตัวเอง

เราก็จะได้พบกับมิตรภาพ

ได้พบกับเพื่อนที่รักและมีความรู้สึกที่ดีต่อเรา

เข้าใจและพร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา

ซึ่งในยามนั้นเอง

มิตรภาพจะค่อยๆๆชักนำชีวิตของเราออกสู่โลกที่กว้างขึ้น