บันทึกการเดินทาง/เรื่องราวความทรงจำที่ดีๆๆที่ผ่านมาในชีวิต 3

เพื่อนๆๆหลายคนพูดเคยพูดคุยเล่าเรื่องของธรรมชาติและความสนุกสนานของการใช้ชีวิตในป่าเลยทำให้มีความทะเยอทะยานที่จะออกเดิน แต่มีปัญหาเรื่องสุขภาพ

คงไม่อาจอาญพอที่จะเดินนานๆๆในป่า ขึ้นเขาลงห้วยสมบุกสมบันอย่างคนที่แข็งแรงทำได้

สภาพป่าและภูเขาคล้ายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน เหมือนคู่รักที่แยกจากกันไม่ออกที่ไหนมีป่าที่นั้นย่อมมีภูเขาด้วย การต้องเดินนานๆๆหรือไต่ภุเขาสูงชันจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนลากขาตัวเองเดินไปในป่า ไม่อยากจะคิดเลย สภาพร่างกายที่ไม่อำนวย ยังมีโรครุมเร้าอีก  ออกจะเหนื่อยง่ายและไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ซ้ำยังต้องเดินแบกข้าวของพะรุงพะรังกลางป่า สภาพคงเหนื่อยหอบยิ่งกว่า "หมาหอบแดด"เสียอีก

หน้ายิ้มแย้มแต่ข้างในจิตตก  ใจคิดจะไหวไม๊...เกิดความเครียดทำให้รู้สึกอาการไม่ดีเสียแล้ว เหงื่อเริ่มแตก ใจสั่นหน้าซีดแย่แล้ว ต้องการน้ำและน้ำตาลด่วนเลย(โรคกำเริบฉับพลันน้ำตาลในเลือดต่ำไม่ใช่เบาหวาน) ทำให้ทุกคนตกใจและเป็นห่วง  พี่หยอยบอกให้ตัดสินใจอีกทีอยากคิดว่าเป็นการเสียฟรอม์ถ้าไม่ไหว ให้ลงไปคอยที่บ้านประธานแจ้วก่อน..กลัวจะเป็นอันตรายเพราะยิ่งเดินจะยิ่งลำบาก ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะลุงพี พี่หยอยเดินมาถามความสมัครใจถึง 3ครั้ง

ยังยืนยันคำเดิมจะไปจะเดินต่อค่ะไหวอยากไปไม่กลับแน่นอน แต่ขอพักสักครู่ก่อน

พรานเบทที่นำทางบอกกับพี่หยอยว่า...ว่าถ้าพี่เค้าจะไปผมจะดูแลพี่เค้าเองไม่ต้องเป็นห่วง จะพาให้ถึง สัมภาระทุกอย่างที่ติดตัวมาจำต้องส่งมอบต่อไปให้ลูกหาบดูแล

ฉันคงเป็นภาระและจุดอ่อนอย่างไม่ต้องสงสัย บอกกับร่างกายของตัวเองอย่างปลงๆๆว่า...ให้เตรียมรับกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น

" รู้สึกเหมือนตัวเองแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น...

บางครั้งเราอาจจะต้องฝืนใจ...

ลำบากใจที่จะทำบ้าง...

แต่มันก็คือส่วนหนึ่งของชีวิต....

เราจะต้องผ่านมันไปให้ได้"

เขาลูกแรกโคตรโหดทั้งสูงทั้งชัน เหนื่อยมากทางชันต้องเกร็งหน้าขาตลอดเจ็บหน้าขาเป็นตะคริว  จะไหวไม๊หนอ

น้ำเท่านั้นที่ฉันโหยหาจิบน้ำตลอดทางพร้อมเสียงหอบตลอดทาง ฉันเริ่มจะถอดใจเสียแล้ว ไม่เคยท้ออะไรอย่างนี้เลยจริงๆๆกว่าจะเดินผ่านแต่ละเขาถอดใจไปหลายรอบเหนื่อยมากๆๆ

ฉันภาวนาสาธุให้มันถึงซักทีเถอะเหนื่อยแล้วนะ ( ตลอดทางพรานเบทชวนคุย ชี้ให้ดุพันธุ์ไม้ต่างๆๆ ให้ชิมบอกสรรพคุณ ต้นไม้ ให้กำลังใจตลอดทาง) เดินเรื่อยๆๆไปต้องรีบ เหนื่อยก็หยุด

ซ้ำฝนก็ตกยิ่งเดินลำบาก บางครั้งต้องมุดต้องคลานตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยทากที่ดูดเลือด ห่วงใยเพื่อน ขณะเดียวกันก็ได้รับการดูแลจากพวกเขาเช่นกันนับว่าทำให้ชีวิตมีรสชาติไม่น้อย

ได้ครบทั้ง 3 ฤดู ในคราวเดียว "  แดดออก  หมอกหล่น ฝนตก "

" สิ่งที่เราคิด จิตนาการไปทั้งหมดอาจจะไม่เหมือนเลยสักนิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

เส้นทางสายนี้อาจไม่ได้โรยด้วยอะไรทั้งสิ้น นอกจากตัวเราที่โรยรา...บนเส้นทางที่ทอดยาว"

 ตลอดเส้นทางถึงที่หยุดพักเมื่อไหร่จะได้ยินเสียงตบมือให้กำลังใจทุกครั้ง (ฃอขอบคุณทุกความห่วงใย...ซึ้งใจมาก..สู้ตามใจฝันค่ะ) ขออาบน้ำเอานางทากออกก่อน เหนื่อยเต็มแก่ น้ำโคตรเย็นเล่นไม่ได้นาน

พรานทำที่พักได้เร็วมากด้วยความชำนาญ เป็นเราคงจะทำไม่ได้คิดไม่ออกเลย สามสาวตกลงกันว่าจะไม่กินข้าวเย็นวันนี้ เพราะทางขึ้นลงลำบากทังชันทั้งลื่น

ขอนอนพักเอาแรง กินขนมปังที่เอามาและกินยากันได้ก่อน คืนนี้หลับสบาย ไม่ฝันอะไรเลย

คอยติดตามต่อไปนะค่ะ  คืนนี้ขอนอนก่อนค่ะ บาย

ในป่ามีหลากเรื่องราวให้ค้นหา

และบางค่ำคืนป่าก็สวยงามราวฝัน

ฟ้าครึ้มตลอดช่วงกลางคืน แต่ดาวอาจจะโผล่มาตอนที่เราหลับก็ได้นะ

ดาวไม่เคยหนีเราไปไหน อยู่ที่เราจะมองเห็นหรือไม่เห็นเท่านั้นเอง