เก๋า...หอบรัก....กลับมาแล้วจ้า....

ฉันไม่ใช่นักกวี....มีเพียงใจดวงนี้ที่รักความฝัน...อยากโบยบินให้ถึงครึ่งหนึ่งแสงจันทร์...หนีความโหดร้ายของคืนวันที่ผ่านมา....

รัก......คือคำนิยามความลึกซึ้ง

เธอ.....คือหนึ่งในคำนิยามนั้น

คน......ที่เป็นเช่นแสงแห่งตะว้น

เดียว....ดายพลันเมื่อฉันไม่มีเธอ

ไม่อยากให้เธอเป็นดังคลื่น...ที่พัดมาครืน ครืน แล้วเลือนหาย จุดมุ่งหมายเพียงแค่มาทักทาย....ไม่จริงจังมากมายกับทะเล

อยากให้เธอเป็นแค่ทรายที่ไร้ค่า แต่เคียงข้างทุกเวลาที่ว้าเหว่ เหมือนบางวันที่เมฆฝน...ลมเกเร ทรายยังโอบกอดทะเลเพื่อปลอบโยน.....

อัสดงส่งใจไปเคียงพี่....ขอบฟ้านี้...คือดวงใจอันอ่อนล้า....จงรับรู้รอยรัก...ฝากธารา หยาดน้ำตา...น้องหลั่งลงปนทะเล....

ขอบคุณเจ้าของคำกลอนไพเราะ....ที่แต่งไว้ประดับโลกของคนเหงา..เหงา...

สืบเนื่องจากการลาไปรักษาใจวันอังคารที่แล้ว....บัดนี้...ได้กลับมาแล้ว พร้อมกับพลังในการมีชีวิตอยู่ ไปเติมแบต เพิ่มพลัง ก็ช่วยได้....นิดหน่อย....คงต้องค่อย ๆ เรียบเรียงดูว่าจะเล่าเรื่องแบบไหน ถึงจะไม่น่าเบื่อ....ใคร...เบื่อก็...ทำใจหน่อย...นะคะ  อิอิ  

เก๋า...ส่งบล็อกมาเรียกน้ำย่อยก่อนนะ...ตัวเอง อิอิ  ขอเก๋า...พักผ่อนก่อน 3 วัน..จ้า 5555555

วันนี้....โทรไปหา...

คุยกับ...เธอ...ตั้งนานกว่าจะวางสาย

คุยกันเรื่อง....อื่น ๆ มากมาย...

ทั้งที่จุดหมาย....

แค่ได้ยิน.....เสียง...เธอ....

เอ๊อะ...เอ๊อะ...เสียงใครเนี๊ย..?.... 

เก๋า...หลอกให้อยาก....แล้ว...จาก...ไป....อิอิอิ

เก๋า....พักผ่อน...นอนอิ่ม....แล้วจะกลับมานะ...ตัวเอง...อิอิ