ศุกร์สบายกับ..ไปดูชาวบ้าน ทำหมรับ เดือน๑๐

สวัสดีครับน้าเก้ น้าเสิน
ตอนเป็นเด็ก วันทำบุญแบบนี้ ที่บ้านลุงเรินเรียก วันชิงเปรต วันชิงเปรตมักจะตรงกับวันที่ต้องไปโรงเรียน ก็คือโรงเรียนไม่หยุดวันนี้ แต่นักเรียนไปโรงเรียนกันสักเดียวหนึ่งเท่านั้น ไม่นานนักเรียนก็จะไปอยู่กันที่หน้า ร้านเปรต เพื่อรอชิงเปรต ตอนรอพระสวดก็อยากให้พระสวดจบไว ๆ จะได้ชิงเปรตกัน 

นั่งแลบล็อกทำหมรับ เดือน ๑๐ ของน้าเสิน พร้อม ๆ กันกับนั่งกินลา เข้าบรรยากาศดีจัง เมื่อวันคารได้รับลา จากพี่หลวง ส่งไปจากสตูล พี่หลวงบอกว่า ปีนี้ถ้าเณรเอาแผ่นลาคลุมหัวคลุมหน้าแล้วเล็มกินเหมือนปีที่แล้วอีก ปีหน้าจะไม่ส่งมาให้กินอีกแล้ว เลยบอกพี่หลวงไปว่า ไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้วหละครับ แต่ที่จริงก็ยังทำอยู่ ปีนี้คงไม่มีใครเห็นเอาไปฟ้องพี่หลวง

นี่ครับ ลา ๒ โล และขนมเจาะรู  จากพี่หลวง
สมช.ท่านใดผ่านไปทางดอนเมือง แวะชิมได้นะครับ

เป็นประเพณี ที่ควรอนุรักษ์ไว้ค่ะ--ได้ความสามัคคีอย่างมาก--แต่บัวเพิ่งเคยได้ยินค่ะ"หมรับ"เป็นครั้งแรก--ต้องขอบคุณมากๆค่ะ--อยากกินข้าวต้มมัดกับข้าวต้มใบพ้อของพี่แก้ค่ะ--(คงหวาน-มัน-อร่อย)แน่ๆเชียว

อยากหนมลา ไม่แห่หมรับ ไม่ชิงเปรต แต่ก็กินหนมลาได้นะ หร่อยด้วยทางฝั่งเลโน้น(ฝั่งสิงหนคร สะทิ้งพระ ระโนด) ทำหนมลาหร่อย ไม่เชื่อถามเขยทิ้งพระแลต๊ะว่าหร่อยไม่หร่อย อิ อิ อิ

คิดถึงบ้านเกิด