ทหาร...แตงโม

ทหาร...แตงโม 

    ผมเป็นทหารคนหนึ่งที่มาทำงานใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้และ 4 อำเภอของจังหวัดสงขลา  นับถึงเวลานี้ก็เข้าปีที่ 4  การทำงานโดยยึดหลักยุทธศาสตร์พระราชทาน “ เข้าใจ  เข้าถึง  พัฒนา ” การปฏิบัติโดยทั่วไป  ก็พยายามศึกษา เรียนรู้ ขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม  หลักศาสนา ซึ่งเป็นวิถีชีวิต และ อัตลักษณ์ของคนที่นี่  เพื่อเราจะได้เข้าใจพี่น้องประชาชนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  และจะได้เข้าถึง  อันจะนำไปสู่การพัฒนาต่อไป 

     ปัญหาที่นี่อาจจะซับซ้อนกว่าทุกพื้นที่  เนื่องจากมีปัจจัยเชื่อมโยงกันหลายมิติ แต่ผมจะไม่ขออธิบายให้ยืดยาว  เดี๋ยวพี่น้องบ้านสวนจะเบื่อ และจะดูเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินไป

     เอาเป็นว่าตามชื่อเรื่องนั้น  ผมไม่ได้เป็นทหารแตงโม  แต่เป็นทหารที่ปลูกแตงโมเอาไว้กินเอง  ไม่เกี่ยวกับการเมืองใดๆทั้งสิ้น

      เนื่องจาก แตงโมที่เราซื้อกินจากแม่ค้า  ไม่ปลอดภัย เคยซื้อมา แล้วกินไม่ได้ เพราะกลิ่นสารเคมีชัดเจน  ต้องทิ้ง  เสียดายเงิน 

      การปลูกแตงโมเอง  เพื่อประหยัด  ซ้ำไม่ต้องเดินทางไปตลาด ซึ่งเสี่ยงกับอันตรายข้างนอก  ผมและทหารได้เรียนรู้การปลูก  ตั้งแต่วิธีการคัดเลือกพันธุ์  การทำร่อง การหยอดเมล็ดพันธุ์  การดูแลอื่นๆ เช่น การให้น้ำ  การทำปุ๋ยหมักน้ำชีวภาพ  การให้ปุ๋ย เป็นต้น

       สำหรับผลผลิตไม่ได้คาดหวังว่าจะได้มากมาย  เพราะเราปลูกไว้กิน ไม่ขาย และที่เหลือก็จะเอาไปให้พี่น้องประชาชนรอบๆฐานที่ตั้งของเรา  เพื่อเป็นเครื่องมือในการพัฒนาสัมพันธ์กับชาวบ้าน และผู้นำชุมชนทุกระดับ  ตอนที่เราออกไปพบเขา

       เมื่อพี่น้องประชาชนรับแตงโม  แสดงว่า อย่างน้อยเขาไม่รังเกียจเรา ยอมพูดจากับเรา  ทำให้ลดความหวาดระแวงต่อเจ้าหน้าที่รัฐ  และเมื่อเราได้ข้อมูลมากขึ้น เราก็จะสามารถคิดต่อไปได้ว่า  เราควรจะพัฒนาตามความต้องการของประชาชน อย่างไร ต่อไป   

         การรบไม่จำต้องใช้อาวุธเพียงอย่างเดียว  อาวุธที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด คือ การสร้างมวลชนให้เชื่อถือศรัทธาเรา 

         ทำยาก  ต้องใช้เวลา  จึงต้องทำต่อไป