อีกแค่วันเดียวเท่านั้น

วันเดียวคือวันไหน   ???   ทำไม้ต้องวันเดียว   ???

วันเดียวคือวันนี้ค่ะ   วันนี้คือวันสุดท้ายที่เราต้องสวมหมวกมนุษย์เงินเดือน  และหลังจากพรุ่งนี้เป็นต้นไปก็ถึงเวลาที่เราจะได้ปลดแอกที่แบกไว้บนบ่าตั้งหลายปีลงซะที  เฮ้อออ  ...   รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก

ความจริงเรารู้สึกโล่งงงง  ตั้งแต่ต้นเดือน เม.ย มาแล้วค่ะ     ทันทีที่เราได้ตัดสินใจเอ่ยปากกับเจ้านายเรื่องแผนชีวิตของเรา   แต่ที่ยังโล่งไม่สุดสักที เป็นเพราะเรากังวลว่า   อีกหนึงเดือน (พ.ค)  นับจากวันที่เรายื่น notce ไปแล้วนั้น อะไรจะเกิดขึ้นกับเราบ้าง

เปล่าๆๆๆๆ    ไม่ได้หมายความว่าเมื่อเรายื่น notice แล้ว  เราจะถูกคุกคามหรือเจ้าหนี้ทวงถามใดๆทั้งสิ้นนะคะ     ภัยจากภายนอกไม่น่ากลัวเท่าภัยภายในใจเราเองค่ะ 

หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้   เราพยายามนิ่งกับทุกสิ่งให้มากที่สุด    เพราะเป็นช่วงเวลาที่สับสนอลหม่านที่สุด    มีความกังวลสารพัด   ไหนจะเรื่องเสียดายงานที่ทำอยู่   เสียดายเงินที่ได้แน่ๆเมื่อถึงสิ้นเดือน  แล้วยังกังวลต่อไปอีกว่าเราจะหารายได้เลี้ยงชีพเพียงพอเหมือนกับสิ่งที่เราได้รับเมื่อทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนหรือเปล่า

สิ่งที่เราทำตลอดเวลา 26 วันหลังจากที่เราบอกนายไปคือนั่งสมาธิทุกคืนค่ะ  เราเชื่อว่าการที่เรานิ่งกับทุกสภาวะ จะทำให้เราก้าวผ่านความกลัวที่เราก่อขึ้นมาเองได้ 

และอีกสิ่งหนึ่งที่เราทำอย่างสม่ำเสมอก็คือการเข้ามาแอบเก็บกำลังใจและเพิ่มความกล้าจากเพื่อนๆ พี่ๆ ในบ้านสวนพอเพียงแห่งนี้ค่ะ    และทุกครั้งที่เข้ามา   ก็จะได้อ่าน ได้เห็น  ได้เก็บแนวคิดของสมาชิกที่ผ่านจุดนี้มาแล้วแทบทั้งนั้น   และทุกท่านก็ผ่านไปได้ด้วยดี  ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้นในการที่จะก้าวผ่านความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ตามหลังเพื่อนๆ  พี่ๆ ทุกคน 

หนึ่งเดือนที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองพบว่าสิงที่เรากลัวมากที่สุด  คือกลัวการเปลี่ยนแปลงค่ะ   และในหนึ่งเดือนนี้อีกเช่นกันที่เราต้องตัดสินใจว่า เราจะถอยกลับไปอยู่จุดเดิมหรือไม่ 

เราได้ตกผลึกความคิดอย่างหนึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวว่า  จิตสำนึกที่ไร้ที่พึ่งพิงและขาดความมั่นคงจะพยายามต่อสู่เพื่อเอาตัวรอด   และความกระตือรือร้นก็เป็นบุคลิคภาพของคนที่มีพลังซึ่งจะสร้างแรงผลักดันให้มากพอที่จะเปลี่ยนทุกอย่างได้ 

ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราต้องกล้าที่จะเปลี่ยน ...หากเราไม่เปลี่ยน ก็ไม่มีโอกาส.....