อีกแค่วันเดียวเท่านั้น

มาให้กำลังใจค่ะ จะรอติมตามอ่านนะคะ

เมื่อก่อน อัญก็เป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ในเมืองกรุง...กว่าจะตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านนอก คิดแล้วคิดอีก ทุกวันนี้ก็ยังเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนเดิม แต่ดีหน่อย ได้กลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่ พีน้อง...ได้อยู่กับธรรมชาติบ้าง มีความสุขกับการปลูกพืชผักเล็กๆ น้อยๆ

เมื่อกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงแล้ว จงก้าวต่อไปค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ เราก็อยากมีวันนั้นเหมือนกัน แต่ก็ยังติดอยู่ที่เหตุผล และปัญหาบางประการก็เลยยังไปตอนนี้ไม่ได้ แต่ก็ได้ให้ว่าที่...ดำเนินการล่วงหน้าไปแล้วค่ะ

สู้ ๆ นะคะ:cheer3:

ตอนนี้เป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนกัน

นึกถึงตัวเอง ถ้าวันหนึ่งต้องลาออกแล้วมาทำสวน ก็คงตื่นเต้นเหมือนกัน

ยังงัยก็ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆๆ ค่ะ :cheer3:

เป็นกำลังใจให้นะคะ  สู้ สู้

สู้ ๆ นะคะ  ท้อได้แต่อย่าถอย   :cheer3:

เป็นกำลังใจให้ค่ะ  ทุกอย่างอยู่ที่ใจจริงๆว่าเราพร้อมพอที่จะรับความ

เปลี่ยนแปลงนั้นหรือไม่  เมื่อตัดสินใจแล้วอย่ากลัวเลยค่ะ  ทำอะไรก็ตาม

ก็ต้องเริ่มจากการนับหนึ่งทั้งนั้น สู้..สู้..นะคะ

:cheer2: :cheer2: :cheer2:

:admire: :cheer3: :admire: :cheer3: :admire: :cheer3:

ปัญหาหนึ่งของมนุษย์เงินเดือนผู้คุ้นเคยกับรายได้ประจำที่แน่นอน บางคนอาจจะเป็นกอบเป็นกำที่ผันตัวเองมาใช้ชีวิตอิสระ พึ่งพากับงานที่ไร้ขื่อแปรพันธนาการของคำว่าเจ้านาย แต่อาจติดกับดักของความสับสนในรายได้ที่อาจมีเข้ามาไม่เหมือนก่อน แน่นอนว่าระยะแรกคงเกิดความขัดแย้งในความความคิดบวกๆลบๆทั้งยินดีและเสียดาย ตีขนานคู่กันไปตลอดเส้นทางในช่วงแรกของชีวิตที่ไม่คุ้นเคยกับสภาวะจิตที่ไม่นิ่ง

คุณเพชรี (ไม่ทราบถูกรึเปล่า) ตัดสินใจออกมาแล้ว จึงไม่ต้องมีคำว่าลังเลหรือถอยหลัง คงต้องก้าวไปสู่วันหน้าโดยมีธงของความคิดเชิงบวกเป็นตัวนำ อะไรที่พบหรือคิดว่าจะพบในอนาคตและมันมาบั่นทอนความรู้สึก ก็ต้องปรับเปลี่ยนให้เป็นโอกาสหรือเป็นสิ่งทดแทนที่ได้รับจากการละทิ้งสิ่งเดิม

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ก้าวย่างออกจากชีวิตมนุษย์เงินเดินเมื่อกว่าสิบปีที่ผ่านมาด้วยตำแหน่งหน้าที่ที่กำลังรุ่งโรจน์ รายได้เป็นกอบเป็นกำ ขณะที่อายุใกล้ๆ 40 ..เพียงเพราะวิกฤตเศรษฐกิจผสมผสานกับความเบื่อหน่ายในชีวิตที่ต้องวิ่งตามระบอบทุนนิยม หันกลับมาค้นหาตัวเองและเลือกที่จะลิขิตชีวิตตนเองมากกว่าคล้อยตามกระแสสังคม ที่สุดผมก็พบว่ามันเป็นความสุขวิเศษที่ไม่ต้องรอพระเจ้าประทานมา แม้ระยะช่วงแรกต้องขับเคี่ยวกับความขัดแย้งทางความคิดที่จิตเราไม่นิ่ง

ความสำเร็จของมนุษย์เราไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งหน้าที่ ยศฐาบันดาศักดิ์ หรือเงินทองที่กองอยู่ตรงหน้า มันก็แค่มายาของหัวโขนที่มนุษย์เราสรวมใส่ หากแต่อยู่ที่ความพอใจและรู้จักพอ เลือกสรรวิถีที่เหมาะแก่ตนเองและเป็นสัมมาอาชีวะไม่เป็นภาระแก่คนรอบข้าง ไม่เบียดเบียนผู้อื่น หากเราค้นพบและเดินไปตามครรลองของวิถีแห่งมัฌิมาเราก็จะค้นพบความสุขที่ยั่งยืนและไร้มลภาวะทางอารมณ์

เพื่อนๆผมหลายคนที่ยังทำงานอยู่ ยิ่งสูงยิ่งหนาว เหนื่อยและเครียดกับชีวิตหมาล่าเนื้อ เงินทองที่หามาได้ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสใช้แบบมีความสุขในบั้นปลายหรือต้องนำไปจ่ายเป็นค่ายาให้หมอก็ไม่รู้..เอาใจช่วยครับ