สวนในฝัน

ก้าวแรกที่ตัดสินใจอยากกลับมาบ้านเกิดเพียงเพราะคำคมของท่าน ว.วชิรเมธีตอนที่ไปดูหนังเรื่องนึงแค่ประโยคเดียวแท้ๆ "ความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนของวัตถุที่ครอบครอง แต่ความสุขคือใจที่เป็นสุข" หลังจากวันนั้นจากที่เคยบ้าทำงานวันละ 12-14 ชั่วโมง เก็บเงินเอาเป็นเอาตาย ชีวิตเริ่มเปลี่ยนและหนทางแห่งสุขก็เริ่มต้นเมื่อวันที่กลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้านสวนและลงมือจับจอบขุดดินปลูกต้นไม้ จำได้ต้นไม้ต้นแรกที่ปลูกคือ ยอดเหลียง ที่นำมาจากอำเภอท่าชนะในแบบทุลุทุเลและไม่คิดว่าจะเอามาด้วย เพราะวันที่ได้มาเราขับรถเก๋งไปแล้วเจ้ายอดเหลียงก็นอนมาในเก๋งหลัง หลายเดือนผ่านไปกลับไปดูไม่น่าเชื่อว่าต้นเหลียงยังมีชีวิตอยู่ได้และนั่นก็สร้างแรงบันดาลใจให้เราคิดที่จะปลูกต้นไม้เพิ่มขึ้นอย่างน้อยก็ช่วยเรื่องลดโลกร้อน เอาน่าลองไปซื้อต้นไม้ชนิดอื่นมาลองปลูกดู รอบสองพัฒนาสายพันธ์เป็นไม้ผล เช่น เงาะ ทุเรียน มังคุด เกาลัด(ทั้งที่ในชีวิตนี้เคยเห็นและกินผลอย่างเดียวไม่เคยเห็นหน้าตาต้นเกาลัดมาก่อน) รวมแล้ว 12 ต้น เริ่มปลูกปลายเดือนมกราคม ครั้งนี้ไปได้สวยพอเข้าเดือนมีนาคมเริ่มออกใบอ่อนและแตกพุ่ม แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันมีฝนมาและตามมาด้วยน้ำท่วม หลังจากอุทกภัยผ่านไป เหลือไว้แค่ซากไม้ที่ตายทั้งยืน เรารู้สึกเสียดายมากเพราะอยากเห็นพุ่มเขียวๆสวย แต่ไม่มีโอกาส ตอนนี้เราเลยกลับมาหาข้อมูลและเตรียมตัวเพื่อทำพื้นที่ที่มีอยู่ให้ใช้ประโยชน์ได้มากสุด ตอนนี้จะเริ่มหาผักหวานมาปลูกแนวรั้ว ไผ่ตงหวานมุมของพื้นที่ บ่อเลี้ยงปลาดุกในผืนผ้ายาง เล้าไก่ไข่ใกล้ๆบ่อเลี้ยงปลา และทำมุมผสมปุ๋ยอินทรีย์ใช้เอง เนื้อที่ของเราแค่สองไร่กว่าเท่านั้น แต่จะพยายามทำให้เกิดพื้นที่สมดุลย์และเกื้อกูล อยากเดินเข้าไปแล้วล้อมรอบไปด้วยพืชผักกินได้และที่สำคัญไม่มีสารพิษ มีแต่ยาชูกำลังอิ่มอกอิ่มใจอิ่มตา แบบสาวบ้านไร่ติดดินที่ชีวิตมีสองด้าน เรากำลังคิดว่าจะจัดที่พักเอาไว้รับอาสาสมัครมาพักที่บ้านแล้วให้เขาช่วยสอนภาษาและแลกเปลี่ยนข้อมูลกับเด็กในหมู่บ้านของเรา ให้เขาได้สัมผัสวิถีไทยลุกทุ่งและเด็กๆที่นี่ก็จะได้รู้ว่าโลกที่จะเติบโตในวันข้างหน้ายังมีอะไรอีกมากมายให้ค้นหา