การ์ตูน<ปรัชญาความพอเพียง>

พอดีเห็นในเว็บเลยอยากเอามาแชร์

เศรษฐีผู้หนึ่ง แสนจะภูมิใจที่ลูกชายวัย 5 ขวบของเขา กำลังจะได้เรียนในโรงเรียนชื่อดัง

โดยส่วนตัวของเขา ก็อยากจะสอนให้ลูกชายรู้จักกับชีวิตจริง... ควบคู่ไปกับการสอนทฤษฎีในโรงเรียน

.... วันหนึ่ง เขาก็คิดถึงหัวข้อการสอนเรื่องความยากจน เพราะเขาเชื่อว่า ลูกชายของเขา คงไม่มีวันรู้จักแน่นอน

....เขาจึงพาลูกชายไปเยี่ยมครอบครัวชาวนา ครอบครัวหนึ่ง

..... และพักอยู่กับชาวนา

..... เป็นเวลา 1 วัน 1 คืน

.... กลับถึงคฤหาสน์ของเขาในวันต่อมา....

....มหาเศรษฐีก็ถามลูกชายว่าได้อะไรบ้าง จากการไปพักแรม กับ ชาวนา ผู้ยากจน....

....ลูกชาย ตอบคำถาม ผู้เป็นบิดา ว่า....

....ชาวนา มีที่ทำงานเป็นท้องนา ที่กว้างใหญ่.... 

ในขณะที่พ่อมีห้องทำงานสี่เหลี่ยม ที่ว่ากว้าง... แต่ก็ยังน้อยกว่า ห้องทำงานของชาวนา....

....อาหารที่ชาวนารับประทาน สามารถหาได้ตลอดเวลา รอบๆบริเวณบ้าน โดยไม่ต้องซื้อหา....

....ในขณะที่บ้านเรา  มีตู้เย็นเท่านั้นที่เป็นที่เก็บอาหาร....

....เวลารับประทานอาหาร ก็มีเพื่อนคุย พร้อมหน้าพร้อมตา  พ่อ แม่ ลูก....

....ในขณะที่ตัวเอง ก็ต้องทานอาหารกับโต๊ะอาหารที่ยาวเกือบสิบเมตร และมีเก้าอี้เปล่าทั้ง 2 ด้าน....

ลูกชาวนา ที่ซ้อนท้ายจักรยานของพ่อเขา ต้องกอดเอวพ่อให้แน่น เพื่อที่จะได้ไม่ตกจากจักรยาน

 ....แต่เขาเอง ต้องนั่งในรถที่ใหญ่โต อยู่ข้างหลังเพียงลำพัง โดยที่มีเพียงคนขับรถพาไปทุกที่....

....ชาวนามีแสงจันทร์ เป็นโคมไฟส่องสว่างในเวลากลางคืน โดยไม่ขาดแคลน....

....แต่เขาก็มีเพียงแสงจากโคมไฟ ที่ต้องซื้อด้วยเงิน....

....ลูกชาวนา ได้มีเพื่อนเล่นเป็น วัว ควาย สุนัข ไก่ จิ้งหรีด และหิ่งห้อย นับ ร้อย นับพัน....

....แต่เขาเอง กลับไม่มีใครเลย...

...เขาขอบคุณ คุณพ่อ ที่ทำให้เขารู้คำตอบว่า...จริงๆแล้ว

... เรายากจนกว่าชาวนามาก !!!

.... “ความพอเพียง”  ไม่ได้ยกระดับฐานะ แต่ยกระดับจิตใจเรา

.... สิ่งนั้นไม่ได้ช่วยให้เรารวยเร็วขึ้น หรืออย่างไร....

เพียงแต่... ช่วยให้รู้จักความสบายแท้จริงที่เงินหาซื้อไม่ได้.....

เราเป็นคนรวยกันหรือยัง ???

ขอบคุณข้อมูลดีๆจากเว็บ tarbur.exteen.com ครับ