เข้ามาลาพักร้อน...ไม่มีกำหนด

ช่วงหลังๆ ผมไม่ค่อยได้เข้าบ้านสวนฯ แห่งนี้มากนัก เพราะตัวอยู่ห่างจากสวนค่อนข้างมาก ไม่รู้จะเก็บอะไรมาเล่า อีกอย่างจิตใจก็จดจ่อรอลุ้นกับคำสั่งที่คลาดเคลื่อนกับกำหนดเวลามายาวนาน

วันนี้เข้ามาก็เข้ามาขอลาพักร้อนเลย เพราะวันนี้ผมได้รับหนังสือส่งตัวแล้ว ต่อไปนี้คงได้อยู่กับสวนมากขึ้น แต่ก็คงยังเก็บอะไรมาเล่าไม่ได้เพราะบ้านผมยังไม่มีอินเตอร์เน็ตใช้ (สมัยเรียนก็เคยโต้วาทีกับเพื่อนต่างโรงเรียน ว่าใครอยู่หน้าเขาหลังเขา แต่ตอนนี้คงยอมรับสถาพ เพื่อนเขามีอินเตอร์เน็ต ADSL ใช้หลายปีแล้ว แต่เรายัง)

บ้านสวนแห่งนี้... ผมคงต้องใช้ จุด จุด จุด แทน เพราะผมไม่รู้จะอธิบายอย่างไร แต่ถ้าโลกแห่งความเป็นจริงเป็นเหมือนบ้านสวนฯ แห่งนี้เพียงครึ่งเดียว โลกนี้ก็คงน่าอยู่ไม่น้อย

วันเสาร์-อาทิตย์ จะพยายามทำสวนไว้รอรับ สมช.บ้านสวนฯ เผื่อใครไปเที่ยวเขาพนมรุ้งจะได้แวะกินน้ำกินท่าบ้าง

ฟังเพลงด้วยกันครับ กลับบ้าน : วงตาวัน

เหนื่อย กลับมาสู่ยังรัง ดั่งที่หวังนานมา จะกลับมาหาเธอ
หยุด อยากจะหยุดตรงนี้ อ่อนและล้าเต็มที แห่งนี้คือที่ฝากกาย
พื้นทรายดิน นี้ที่เราสร้างไว้ หัวใจ ของเราคอยอยู่
ผ่าน ผ่านมากี่หน้าฝน ผ่านความทุกข์จำทน เพื่อนกี่คนล้มตาย
หยาดเหงื่อที่เคยฝ่าฟัน ผ่านชีวิตการงาน นั้นก็มีจุดหมาย
หวังเพียงเธอและเขา พักพิงอุ่นใจ สายใย หัวใจพันผูก
คนเราหนึ่งคน ชีวิตยาวนานเท่าใด มีแรงอย่างไร ก็ไขว่คว้าไป
สองหมื่นหนึ่งพัน เก้าร้อยวันมันนานแค่ไหน ใจยังจะหมายอะไรอีก
หยุด หยุดดูอยู่ตรงนี้ แต่ก่อนที่ครั้งยังมีเธออยู่ในสายตา
เด็กๆ เติบโตเป็นหนุ่มเป็นสาว ปีกความคิดวัยเยาว์ เหินหาวไปสู่ฟ้า
แล้ววันหนึ่ง เขานั้นจะกลับมา หวนคืน ผืนทรายบ้านเกิด

คำร้อง : พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา
ทำนอง : พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา

ยินดีที่ได้รู้จักเว็บบ้านสวนฯ ผู้ใหญ่โสทรและหมู่พี่น้อง สมช. ครับ

น้อย สวนบุรีรมย์