ชีวิตสัมพันธุ์ คน น้ำ ป่า

"ย่างเดือนสิบเอ็ดน้ำเริ่มไหลนอง   พอเดือนสิบสองน้ำในคลองก็เริ่มจะทรง" เพลงลูกทุ่งแต่ก่อนช่างสื่อความหมายตรงไปตรงมา กินใจ ช่วงนี้น้ำนอง น้ำหลาก ทางใต้เรียก "น้ำพ่ะ" เดือนสิบเอ็ดสิบสอง จำได้ในวัยเด็กน้ำนองพ่ะทุ่งนาข้าวเป็นน้ำ จากเขาบรรทัดลงทะเล แต่ทางใต้เราบ้านเรือนทรงปั้นหยามีใต้ถุนสูง         สบายๆอาบน้ำให้ควาย ดักปลา ยกยอ สนุกสนาน น้ำหลากผ่านไม่แช่ขัง เพราะมันมีทางน้ำ คลอง คู เหมือง ตามธรรมชาติ

    หน้าน้ำที่บ้านคีรีวง มีคลองท่าดีรับน้ำลงจากเขาหลวง ชาวบ้านจะมีเรือเหนือ  ที่ทำขึ้นเอง ไว้ใช้ คีรีวงเคยประสบภัยพิบัติรุนแรงเมื่อสิบปีก่อน จากบทเรียนนี้ ทำให้คีรีวงฟื้นฟูป่าทำอยูทำกินกับวิถีสวนสมรม ทุเรียน เงาะ ลูกเนียง ลูกสะตอ หมาก มังคุด และยังมีพืชผัก ผลไม้ป่าอีกมากมาย

หมวกกันน้ำฝน ทำจากต้อหมาก (กาบหมาก) เท่ห์สุด น้องอติสัยน่าทำไว้ใช้เวลาไปโหลยาง(กรีดยาง) มั่งนะแฮ้วๆๆ

ปลายปีที่ผ่านเกิดภัยพิบัติรุนแรงทางใต้อีกครั้ง น้ำป่าไหลหลาก ดินถล่มหมู่บ้าน เขตภูเขาที่นครศรีธรรมราช และพายุหมุนดีเปรสชั่นกวาดล้างที่ สะทิงพระ สงขลา มาถึงวันนี้ร่องรอยความสูญเสียยังคงอยู่ 

                           ท่ามกลางเศษซาก ยังมีต้นกล้วย5555 (คิดถูกแล้วที่ปลูกกล้วยเท่งเห้อ)

                                 ทางน้ำใหม่เป็นคลองทรายกับก้อนหิน

พี่พรนักสู้แห่งบ้านเทพราช สิชลหมุ่บ้านที่การเคหะแห่งชาติและ ม.วลัยลักษณ์ช่วยกันทำโครงการนำร่องเรื่องที่อยู่อาศัยหลังภัยพิบัติ หนักใจอยู่ว่าจะเอาทรายออกจากทางน้ำได้ก่อนหน้าฝนนี้อย่างไรกันดี และพื้นที่แถบนี้ก็เป็นเป้าหมายของรัฐที่จะสร้างเขื่อน รองรับการขยายอุตสาหกรรมหนักทางใต้ เครื่อข่ายอนุรักษ์ป่าคลองท่าทน จึงเกิดขึ้นมาก่อนที่จะเกิดภัยพิบัติ  พี่พรยังยิ้มได้เสมอ "น้องหยอยเห้อเพราะพี่พรอยูในเครือข่ายอนุรักษ์ป่านี้แหละพอน้ำป่าลง พันธมิตรจากทุกภาคเขามาช่วยกันทันที พี่พรจะสู้อยู่กับที่นี้ จะไม่หนีไปไหน ทางรัฐจะย้ายพวกพี่ลงไปอยู่ข้างล่าง มีที่อยู่แต่ทำมาหากินไม่ได้ มันก็ตายเท่านั้นแหละ "

 กอไผ่ริมคลองหน้าบ้านพี่พรเล่าว่าตอนเกิดเหตุไม่ยอมหนีไปไหน บอกตัวเองว่า"ถ้ากอไผ่นี้รอด พี่พรรอด"     

ถัดจากบ้านพี่พร เราไต่เขาขึ้นไปให้กำลังใจลุงเจียก ที่ได้งบสร้างบ้าน ๑ แสนบาทจากการเคหะ แต่ใช้กระบวนการสร้างบนหลักการที่ว่า คนอยู่ต้องเลือกทีปลูกบ้านและออกแบบเอง งานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของลุงเจียก จึงให้บทเรียนแก่นักออกแบบบ้านรุ่นใหม่อย่างชนิดที่เห็นแล้ว "ทึ่ง" จบ ป. ๔ แต่มีภูมิปัญญาทั้งออกแบบเองสร้างเอง  ใครอยากได้แบบบ้านและแบบอย่างการพึ่งตนเองของลุงเจียก กับพี่พร ต้องไปเยี่ยมกันถึงสิชล (น้องยายอิ๊ดของเราก็เป็นแนวหน้าอยู่ที่นั่น)  เพราะเราอยู่บนโลกใบเดียวกัน ร้อนหนาวก็กระทบถึงกันหมด

                 ผมหน้าตาดี สู้ลุงๆในบ้านสวนได้มั้ยคับ ผมถูกป้าหยอยบังคับให้ช่วยปลูกต้นไม้คับ 

บ้านน้อยหลังนี้ก็กำลังถมพื้นหนีน้ำ บ้านป้าเพิ่มสมาชิกทอผ้าสีธรรมชาติ ซึ่งทางกลุ่มได้ให้ป้าเพิ่มยืมเงินไปปรัปปรุงบ้านโดยไม่มีดอกเบี้ย และได้ระดมเงินจากเพื่อนสนิทอีกสามคน จะเปลี่ยนหลังคาสังกะสีเป็นกระเบื้อง ใช้เงิน ๔๐๐๐ บาท ผลกระทบจากเรื่องน้ำท่วมซ้ำซาก โดยที่กลไกและความช่วยเหลือจากรัฐ(แกล้ง)มองไม่เห็น

ป้าเพิ่มนักย้อมสีธรรมชาติ ที่กลุ่มทอผ้าบ้านแพรกหาจ้า สู้ๆๆๆ เราต้องพึ่งตนเองและพึ่งกันเอง ป้าเพิ่มไม่เคยตัดต้นไม้ทำลายป่าสักต้น ตัด(กรีด) แต่ยางพารา5555 นิ แต่ต้องรับผลจากน้ำท่วมแช่ขังไม่มีที่นอนในหน้าฝนทุกปี ปีนี้ถมที่ในบ้านแล้ว จะรอดม้ายต้องช่วยกันลุ้นต่อไป

แล้วพบกันวันทำบุญแวบด้วยการเลี้ยงอาหารและบริจาคของเล่น เสื้อผ้าให้เด็กติดเชื้อที่โรงพยาบาลพัทลุง วันที่เสาร์ที่ ๑๕ นี้จ้า เดี่ยวอาหมวยเล็กจะขึ้นกระทู้แจงรายละเอียดให้ทราบทั่วกันจ้า ช่องว่างทางสังคมรอพวกเราพี่น้องช่วยกันเติมเต็ม แบ่งปันๆๆๆๆ ชีวิตสัมพันธ์ด้วยเราทั้งผองล้วนพี่น้องกัน พยายามๆๆๆกันเข้า ข้ามให้พ้น "ตัวกู ของกู"ตามคำสอนท่านพุทธาสทั่วกันนะคะ