สังคมไทยยังมีน้ำใจให้แก่กันเสมอ

 อันความกรุณาปราณี

จะมีใครบังคับก็หาไม่

หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ

จากฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดิน

เป็นสิ่งดีสองชั้นพลันปลื้มใจ

ทั้งผู้ให้และผู้รับสมถวิล

เป็นกำลังเลิศพลังอื่นทั้งสิ้น

เจ้าแผ่นดินผู้ทรงพระกรุณา

 บทกลอนจากเวนิชวานิช

        เกริ่นนำด้วยคำกลอน วันนี้ผมมีเรื่องที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง เป็นเรื่องของน้ำจิตน้ำใจของคนไทย ที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มีให้กันเสมอ แม้ไม่รู้จักหน้าค่าตา ก็ยังเอื้อเฟื้อกันได้เพราะจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยการให้ คนแบบนี้เวลาได้ให้อะไรใครแล้วจะรู้สึกมีความสุข

        เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ผมได้รับเมล์จากบุรุษนิรนามท่านหนึ่ง โดยการส่งผ่านมาทางคุณโสทร ใจความในเมล์บอกว่า เห็นผมอยากได้ต้นส้มคางคก พอดีเขามีเพาะไว้ให้ไปเอาได้เลย ให้ฟรี ปัญหาอยู่ตรงที่ว่าถ้าไปเอาต้นส้มคางคกต้องไปเอาที่ จ.ยะลา เพราะผู้ที่จะให้บ้านอยู่ยะลา ผมจึงได้ตอบกลับไปว่า ไม่สามารถไปรับต้นส้มคางคกได้ แต่ถ้ามีลูก ส่งลูกมาให้จะสะดวกกว่า(ไม่ค่อยเกรงใจเลยเรา) เขาก็ดีใจหาย ผมส่งเมล์ไปตอนเช้าพร้อมเบอร์โทร ตกตอนบ่าย โทรกลับมาเลยครับ จากยะลา คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เขาผู้นั้นบอกว่าจะหาลูกส้มคางคกส่งมาให้ แต่ตอนนี้ไม่มีจะมีก็เดือนสิงหาโน่น ผมก็ปากหนักไม่ได้ถามชื่อเขาเลยว่าชื่อเรียงเสียงไร

        ผมมานั่งคิดถึงคำพูดของคุณโสทรที่ว่า การที่คนๆหนึ่งจะรู้จักใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คนตั้ง 65 ล้านคน เหตุใดจึงได้มารู้จักกัน ถ้าเป็นความเชื่อน่าจะมาจากบุญกุศลที่ได้ทำร่วมกันมา จึงได้มารู้จักกันได้ แม้อยู่ห่างกันแค่ไหนไกลแสนไกลก็รู้จักกันได้ กรณีนี้ก็เช่นกัน แค่ความปรารถนาที่จะให้ของท่านผู้นั้น ซึ่งได้พยายามติดต่อผมให้ได้ เนื่องจากไม่ถนัดในการใช้คอมฯ(เขาบอกอย่างนั้น)จึงไม่สามารถติดต่อโดยตรง แต่ก็สามารถส่งเมล์มาที่คุณโสทรได้ และทำให้ผมได้รู้จักในที่สุด ตอนหลังโทรคุยกัน จึงทราบว่าท่านเคยเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่ยะลา เวลานี้เกษียณแล้ว ปัจจุบันเป็นนักข่าวท้องถิ่นให้กับหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง และเหตุที่อยากมอบต้นไม้ให้ผมเพราะเป็นคนชอบต้นไม้เหมือนกัน หรือ คอเดียวกันนั่นเอง

        ผมขอชื่นชมในความมีน้ำใจของอาจารย์ท่านนี้เป็นอย่างยิ่ง พร้อมกันนี้ผมก็ได้เสนอตัวรับใช้อาจารย์เป็นการตอบแทนความมีน้ำใจของท่านเท่าที่ผมจะทำได้ ซึ้งในน้ำใจครับ