ลุงพูน
10 มีนาคม, 2012 - 20:39
Permalink
เหมือนผมตอนถอดรองเท้าเดินเลยนิ
สาวน้อย
10 มีนาคม, 2012 - 15:39
แสดงว่า...กางเกงต้องรุ่นที่..กันกระแทกได้แน่ ๆ...:confused: :uhuhuh:
ชีวืตที่เพียงพอ..
sam k.
11 มีนาคม, 2012 - 17:21
ป้าไพ...จอมลุย55555 จริงๆแล้ว อาหารเดินป่าต้องกินง่ายๆ เช่นข้าวเหนียวนึ่ง ข้าวจี่ ข้าวตากคั่วใ่ส่มะพร้าวคั่วเกลือ เนื้อเค็ม หมูเค็ม(ทั้งหมดนี้ต้องมีก้นเป้5% ยามฉุกเฉิน ข้าวเหนียวนึ่งห่อใบตองใส่ถุงพลาสติค5ขีดกะเเนื้อเค็ม1ฝ่ามือ ต้องมีก้นเป้ทุกคน(ใช้ในกรณีหลงป่า)และไฟแช๊คแก๊สคนละอัน เทียน ขนาดข้อมือเรา1อันยาว1คืบ กระติกน้ำสนามคาดเอว........ยาประจำตัวเอง
ประไพ ทองเชิญ
11 มีนาคม, 2012 - 17:33
งานนี้พกหมูน้อยแอบๆ ทีมพรานมุสลิมเด้55555
ไม่คาดคิดเลยว่าจะติดในป่าถึงค่ำ หลายปัจจัยจริงๆ
กะว่าอย่างช้าสุด ๕หรือ ๖ โมงก็ถึงแร้วๆๆ
คราวหน้าป๋านำขบวนนะขอตามมั่ง แฮ้วๆๆๆๆ
12 มีนาคม, 2012 - 20:38
5555ยังไม่รู้เลยว่าใครจะนำใครจะตาม ลุงอาจเกาะชายกางเกงป้าก็ได้นะ ฮ่าๆๆๆๆๆ สังขาลมันไม่เที่ยงมันเริ่มบ่ายแล้วป้า ฮา
sothorn
10 มีนาคม, 2012 - 14:54
น้องต๊อกลืมของที่ระลึกเขาเจ็ดยอดไว้บ้านพี่ จะเก็บไว้ให้
sblue12
10 มีนาคม, 2012 - 15:18
"ไม่มีอะไรอยู่กับที่ ถ้าเราไม่หยุดเดิน"
ตั้ม
10 มีนาคม, 2012 - 18:00
สุดยอดทรหด..ผ่านมาได้ทุกคนขอยกนิ้วให้..ใจเกินร้อย..จากที่ป้าหยอยเล่า ทำให้นึกถึงครั้งเมื่อปีนป่ายตอนลงภูเรือ ดันทะลึ่งไม่เดินทางเก่า ลัดเลาะตามห้วยธารน้ำตก สุดท้ายหลงทาง สี่ทุ่มกว่าเจ้าหน้าที่ป่าไม้จะตามหาจนพบ (เพื่อนอีกกลุ่มที่รอข้างล่างแจ้งป่าไม้ว่าพวกเรายังไม่ลงมา) ไฟฉายก็ไม่มีสักกระบอก หิวก็หิวเพราะไม่มีเสบียงติดไป 9 ชีวิตมีผู้หญิงไปด้วย 3 คน ทำเอาจิตตกเหมือนป้าหยอยว่า แต่นั่นมันเมื่อเกือบสามสิบปีที่แล้ว สภาพตอนนี้ถ้าเจออย่างป้าหยอยว่า คงไม่ไหวเหมือนกัน...สุดยอดทรหดกันดีมากเลยครับ..เสียดายที่ไม่ได้ไป อีกใจก็ดีใจที่ไปแล้วอาจกลับมาเดี้ยง...
แสวงหาชีวิตที่สงบ..หลบลี้หนีความวุ่นวาย
10 มีนาคม, 2012 - 20:34
เรื่องหลงไปทางใหม่ของอีก ห้าชีวิตนำโดยพุทธบุตรต้องรอฟังจากอ๊อดนะ เล่าได้มันๆๆๆสุดและอิ่มสุข5555
ถ้ารู้ว่าเฮียมีประสบการณ์หลงป่าตอนกลางคืนมาก่อนนะ จะขึ้นไปลากตัวมาเล้ย
รอรอบหน้าผู้ใหญ่อยากขึ้นรอบสอง ช่วงแล้งดีๆๆพาเฮียตั้มขึ้นเย้ยจันทร์เหยียบเมฆกัน น่ายังไหวเชื่อซิ
11 มีนาคม, 2012 - 17:04
ผมว่างานนี้ก็สะใจดีนะป้าไพ มีฝน มีหมอก มีหลง(คนนำทางต้องเก่ง)(ไม่เห็นมีตะเกียงแก็สเลย)ก่อไฟได้ป่าว นอนมืดๆงูนะ ไม่เห็นมีสปาต้าเลย ไฟฉายเขย่าของจีนเเดงสำคัญมาก เปลนอนกันฝนก็สำคัญ หลงป่าก็เคยหลงเขาพะเนินทุ่ง และป่าบางกลอย เกือบโดนช้างไล่ทืบน่ะ....มีอีกแห่งถ้าชอบลุย ก็บนเขาช้างหลวงที่ไร่ผาชมดาว...ทางเข้าป่าดิบอยู่ข้างวัดป่าภูผาสูง...เส้นทางเดินป่าอยู่บนยอดเขาตลอดทาง(ต้องหาคนนำทาง)...ใครสนใจ....มาคุยกันนะเป็นดงทึบแต่มีทางเดินป่าบนสันเขา .....งวดหน้าคงไม่พลาดเขาเจ็ดยอดแน่นอน
There are currently 0 users online.
ความเห็น
ลุงพูน
10 มีนาคม, 2012 - 20:39
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เรื่องราวชีวิตระหว่างทาง
เหมือนผมตอนถอดรองเท้าเดินเลยนิ
สาวน้อย
10 มีนาคม, 2012 - 15:39
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เรื่องราวชีวิตระหว่างทาง..พี่หยอย.
แสดงว่า...กางเกงต้องรุ่นที่..กันกระแทกได้แน่ ๆ...:confused: :uhuhuh:
ชีวืตที่เพียงพอ..
sam k.
11 มีนาคม, 2012 - 17:21
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เรื่องราวชีวิตระหว่างทาง
ป้าไพ...จอมลุย55555 จริงๆแล้ว อาหารเดินป่าต้องกินง่ายๆ เช่นข้าวเหนียวนึ่ง ข้าวจี่ ข้าวตากคั่วใ่ส่มะพร้าวคั่วเกลือ เนื้อเค็ม หมูเค็ม(ทั้งหมดนี้ต้องมีก้นเป้5% ยามฉุกเฉิน ข้าวเหนียวนึ่งห่อใบตองใส่ถุงพลาสติค5ขีดกะเเนื้อเค็ม1ฝ่ามือ ต้องมีก้นเป้ทุกคน(ใช้ในกรณีหลงป่า)และไฟแช๊คแก๊สคนละอัน เทียน ขนาดข้อมือเรา1อันยาว1คืบ กระติกน้ำสนามคาดเอว........ยาประจำตัวเอง
ประไพ ทองเชิญ
11 มีนาคม, 2012 - 17:33
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เรื่องราวชีวิตระหว่างทาง ป๋าแซมๆๆ
งานนี้พกหมูน้อยแอบๆ ทีมพรานมุสลิมเด้55555
ไม่คาดคิดเลยว่าจะติดในป่าถึงค่ำ หลายปัจจัยจริงๆ
กะว่าอย่างช้าสุด ๕หรือ ๖ โมงก็ถึงแร้วๆๆ
คราวหน้าป๋านำขบวนนะขอตามมั่ง แฮ้วๆๆๆๆ
sam k.
12 มีนาคม, 2012 - 20:38
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เรื่องราวชีวิตระหว่างทาง ป๋าแซมๆๆ
5555ยังไม่รู้เลยว่าใครจะนำใครจะตาม ลุงอาจเกาะชายกางเกงป้าก็ได้นะ ฮ่าๆๆๆๆๆ สังขาลมันไม่เที่ยงมันเริ่มบ่ายแล้วป้า ฮา
sothorn
10 มีนาคม, 2012 - 14:54
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา
น้องต๊อกลืมของที่ระลึกเขาเจ็ดยอดไว้บ้านพี่ จะเก็บไว้ให้
sblue12
10 มีนาคม, 2012 - 15:18
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา
"ไม่มีอะไรอยู่กับที่ ถ้าเราไม่หยุดเดิน"
ตั้ม
10 มีนาคม, 2012 - 18:00
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา
สุดยอดทรหด..ผ่านมาได้ทุกคนขอยกนิ้วให้..ใจเกินร้อย..จากที่ป้าหยอยเล่า ทำให้นึกถึงครั้งเมื่อปีนป่ายตอนลงภูเรือ ดันทะลึ่งไม่เดินทางเก่า ลัดเลาะตามห้วยธารน้ำตก สุดท้ายหลงทาง สี่ทุ่มกว่าเจ้าหน้าที่ป่าไม้จะตามหาจนพบ (เพื่อนอีกกลุ่มที่รอข้างล่างแจ้งป่าไม้ว่าพวกเรายังไม่ลงมา) ไฟฉายก็ไม่มีสักกระบอก หิวก็หิวเพราะไม่มีเสบียงติดไป 9 ชีวิตมีผู้หญิงไปด้วย 3 คน ทำเอาจิตตกเหมือนป้าหยอยว่า แต่นั่นมันเมื่อเกือบสามสิบปีที่แล้ว สภาพตอนนี้ถ้าเจออย่างป้าหยอยว่า คงไม่ไหวเหมือนกัน...สุดยอดทรหดกันดีมากเลยครับ..เสียดายที่ไม่ได้ไป อีกใจก็ดีใจที่ไปแล้วอาจกลับมาเดี้ยง...
แสวงหาชีวิตที่สงบ..หลบลี้หนีความวุ่นวาย
ประไพ ทองเชิญ
10 มีนาคม, 2012 - 20:34
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เฮียตั้มๆๆๆๆ,
เรื่องหลงไปทางใหม่ของอีก ห้าชีวิตนำโดยพุทธบุตรต้องรอฟังจากอ๊อดนะ เล่าได้มันๆๆๆสุดและอิ่มสุข5555
ถ้ารู้ว่าเฮียมีประสบการณ์หลงป่าตอนกลางคืนมาก่อนนะ จะขึ้นไปลากตัวมาเล้ย
รอรอบหน้าผู้ใหญ่อยากขึ้นรอบสอง ช่วงแล้งดีๆๆพาเฮียตั้มขึ้นเย้ยจันทร์เหยียบเมฆกัน น่ายังไหวเชื่อซิ
sam k.
11 มีนาคม, 2012 - 17:04
Permalink
Re: ระหว่างทาง... พิชิตยอดเขา เฮียตั้มๆๆๆๆ,
ผมว่างานนี้ก็สะใจดีนะป้าไพ มีฝน มีหมอก มีหลง(คนนำทางต้องเก่ง)(ไม่เห็นมีตะเกียงแก็สเลย)ก่อไฟได้ป่าว นอนมืดๆงูนะ ไม่เห็นมีสปาต้าเลย ไฟฉายเขย่าของจีนเเดงสำคัญมาก เปลนอนกันฝนก็สำคัญ หลงป่าก็เคยหลงเขาพะเนินทุ่ง และป่าบางกลอย เกือบโดนช้างไล่ทืบน่ะ....มีอีกแห่งถ้าชอบลุย ก็บนเขาช้างหลวงที่ไร่ผาชมดาว...ทางเข้าป่าดิบอยู่ข้างวัดป่าภูผาสูง...เส้นทางเดินป่าอยู่บนยอดเขาตลอดทาง(ต้องหาคนนำทาง)...ใครสนใจ....มาคุยกันนะเป็นดงทึบแต่มีทางเดินป่าบนสันเขา .....งวดหน้าคงไม่พลาดเขาเจ็ดยอดแน่นอน
หน้า