ชีวิตที่ยุ่งเหยิง

ภาระกิจของคนเราแต่ละวัน ทำไมมันมากมายนักก็ไม่รู้ เอาหลายสิ่ง หลายอย่างมาพันไว้รอบตัว ไม่สามารถปล่อยวาง แบบเดินธรรมญาตราแบบลุงพีได้สักที ภาระต่าง ๆ ที่เราเองเป็นผู้แบกรับไว้บนบ่า ทุกวัน ๆ ยิ่งเพิ่มทวีมากขึ้น ๆ เมื่อไหร่ปล่อยวางได้ เมื่อนั้นคงมีความสุข.....

เช้านี้มีงานต้องทำหลายอย่าง จนเรียงลำดับไม่ถูก มีเวลาเป็นตัวกำหนด....หุงข้าว ทำกับข้าวให้ลูก กับสามีกินก่อน เค้าออกไปกันหมดแล้ว เราค่อยกิน เพราะยังติดอยู่หน้าจอ แต่ใจที่ไม่เป็นสมาธิ เดินวนเหมือนหนูติดจั่น ทำให้ไม่สามารถสำเร็จลงได้ จึงมานั่งลงตรงหน้าจอ แล้วก็พรรณนา...

รึว่าเราท่าจะบ้าไปเสียแล้ว...ใครเป็นแบบนี้บ้าง ซักผ้าไว้ แล้วมากวาดบ้าน รดน้ำต้นไม้ เปิดน้ำแบบหยด ๆ ไว้ในห้องน้ำ.... หน้าจอก็ออนไว้ทุกระบบ ทั้งบ้านสวน msn fb.... เดิน ๆ วิ่ง ๆ ผลุบ ๆ โผล่ ๆ มาแลหน้าจอ...ใครทักมาก้อตอบไป เวลาเหงาใจก็ทักเค้าไป บางคนก็ตอบ บางคนก็ไม่....ไปซักผ้าต่อ.....อ้อลูกค้ามา....บริการอีก...เค้าเห็นซองจดหมาย ถามส่งอะไรเยอะแยะ...แจกเมล้ดผัก....เอามั๊ย....เอา แหลงกันยาว เค้าไป แล้วเราเปิดถังหมัก.....

และแล้วมันก็จะใกล้เที่ยงแล้ว น้ำท่ายังไม่อาบ ผ้ายังซักไม่เสร็จ...เอ้า ญาติมาหา โม้ไปโม้มา กว่าจะกลับ ....เ้อ้อ.....เหนื่อย....ถึงเวลาเนือยอีกแล้ว หาอะไรกินก่อนจะเที่ยง 

ไปดีกว่า ถ้าติดอยู่หน้าจอแบบนี้คงไม่เสร็จสักอย่าง.......