รักลูก......ลูกรัก
พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววารของคืนวัน
ใจจริงไม่อยากจาก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน ต้องร้าวราวสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องให้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ยล เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด ขอใหคิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ไกล้ฝั่ง มีหรือหวังอยู่นานได้
วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง / จากลูกที่รักพ่อแม่สุดหัวใจ
รักท่านดูแลท่านด้วยนะค่ะ
- บล็อกของ tooktun55
- อ่าน 6196 ครั้ง

ความเห็น
tooktun55
24 พฤษภาคม, 2010 - 16:08
Permalink
ขอบคุณสำหรับ บทกลอน
อ่านกลอนทั้งตัวเองเขียน ทั้งคุณแอนส่งมา อยากหลบบ้านมากมาย สิบห้าปีได้แล้วที่จากบ้านมา ปกติ หลบปีละสองหน มีปีนี้แหละ ที่โดดงาน หลบเดือนละครั้ง
You may be only a person to the world, but you might be the world for one person"
แผน รณรงค์
24 พฤษภาคม, 2010 - 16:24
Permalink
มีแต่คุณแม่, คุณยายอี๊ด
มีแต่คุณแม่, คุณยายอี๊ด ,เพศแม่ และนายวิษณุ คนเดียวเท่านั้น เลยเข้ามาเป็นเพื่อน คนที่กตัญูญูรู้คุณ ของพ่อแม่ ผมยังไม่เคยเห็นใครได้อับจนหนทางเลย ติดขัดอะไรมักมีทางออกเสมอ เมื่อก่อนทำงานใหม่ๆ ยังไม่มีลูก ยังไม่ค่อยได้คิดมากนัก แต่พอมีครอบครัวเท่านั้นแหละ นึกถึงพ่อแม่รักและเข้าใจท่านมากขึ้นผิดกับแต่ก่อนมาก เวลากลับบ้านทีไร ของฝากเต็มกระเป๋าเลย แต่ก็แปลกนะ พ่อกับแม่ไม่เคยอยากได้ของลูกเลย บอกมึงซื้อมาทำไม กู๊มีเยอะแล้ว ทั้งๆที่ ก็เห็นอยู่ว่ามีไม่กีตัว ตังค์นี่ไม่เคยเอาของลูกเลย เวลาซื้อผ้าถุงไปให้ท่านใครมาทีบ้านก็จะแจก ผ้าถุงผ้าขาวม้า แถมให้เพื่อนเขาเลือก่อนอีกต่างหาก นั่นแหละพ่อผมล่ะ บางที่แจกกันเห็นต่อหน้าผมเลย บางทีเราก็เสียดายเนาะ อุตส่าห์ซื้อมาให้ แต่กลับแจกคนอื่นให้เห็นกันเลย ผมว่าพ่อกำลังสอนเราอยู่นะ สอนให้รู้จักให้ เสียสละ แบ่งบันพ่อไม่เคยยึดติดกับสิ่งเหล่านี้ ผมภูมิใจมากในเรื่องนี้ กลับมาเรื่องตังค์ให้แล้วก็ส่งคืน ส่งกันไปส่งกันมา สุดท้ายไปอยู่กระเป๋าหลานโน่น (บางที แต่ถ้าตกไปอยู่ใครถ้าท่านไม่เห็นด้วยก็จะเอ้ดตะโรเหมือนกันคล้ายกับว่า เฮ้ยเอ็งมันไม่สมควรได้ หมายถึงหลานๆหรือพีสาวที่อยู่บ้าน) อย่างพ่อนี่นะ ผมไม่มีบุญที่จะให้ท่านเลย เชื่อไหม ครั้งสุดท้าย เงิน ๔๐๐๐ บาท ผมให้ท่านคราวนี้ท่านรับไป แต่ท่านไม่ได้ไช้ตังค์ผมอีก เพราะผมบอกว่าพ่อรับไปเถอะ บางทีผมกินเหล้าซะมากว่านั้นอีก ก็ไม่รู้จะพูดแบบไหนแล้วนะ สุดท้ายก็ยัดใส่มือพ่อ แต่พ่อกลับไปบ้าน แล้วพ่อไปเป็นลม เสียชีวิตที่บ้านพี่ชายที่ยะลา ด้วยเหตุที่ต้องไปอยู่ที่นั่นเพราะแม่ไม่สบาย ต้องอยู่เฝ้าแม่ พ่ออยากลับบ้านเต็มทีแต่ก็ไม่ได้กลับ จนนาทีสุดท้าย พ่อล้มลงเสียชีวิตในบ้านพี่ชาย ตรงกับวันเกิดของผมพอดี ผมยังเก็บนาฬิกา โดยไม่เปลี่ยนวันที่มันอีกเลย เมือ่พ่อเสียผมกลับไปดูที่บ้าน พ่อเก็บตังค์ไว้อยู่ครบ แยกเป็นหมวดๆ เจอพับหนึ่ง ๔๐๐๐ บาท ผมขนลุกซู่เลย พ่อไม่ยอมใช้เงินผมเลยจริงๆ สุดท้ายผมาเล่าให้พี่สาวฟัง เพราะหลังจากสงกรานต์ผ่านไปไม่นาน เพียงอาทิตย์กว่าเท่านั้นเอง พี่สาวก็ยืนยันว่าเขาก็ได้ให้พ่อไปจำนวนหนึ่งแต่ผมจำไม่ได้แล้ว แต่กองจะมีหลายชั้น (พ่อผมชอบเก็บตังค์ไว้ในหนังสือ ตำราเล่มหนาๆครับ ผมเห็นบ่อย เนื่องจากใกล้ชิดท่าน ได้รับความไว้วางใจจากท่าน เหมือน รมช.คลังประจำบ้านเลยก็ว่าได้)
นอกกระทู้หน่อยต้อง ขออภัยพูดออกมาแล้วมันโดนก็เลยไหลยาวเลยคงไม่มีใครว่าอะไรนะครับ แค่อยยากแชร์ความรู้สึก ผูกพันธ์ในอีก มุมหนึ่งระหว่างผมกับพ่อ
ตามรอยพ่อคิด ด้วยวิถีชีวิต ที่เพียงพอ
เซพ
25 พฤษภาคม, 2010 - 01:39
Permalink
ลูกซึ้งแล้ว
ลูกซึ้งแล้วครับคณุแม่ทุกคน
หน้า