ค่ายถ่ายทอดภูมิปัญญา กินดีมีสุข นกรำ

"สลามมาไลกุม" พวกหนูเป็นนักเรียนประจำ โรงเรียนธรรมศาสน์วิทยามูลนิธิ(ปอเนาะ) ตั้งอยู่ที่บ้านนกรำ กงหรา พัทลุงค่ะ พวกหนูโดนคณะของป้าหยอยจับเข้าค่ายเรียนรู้วิถีชีวิตและวัฒนธรรมป่านาเล ๒วันเมื่อ๓-๔ พย ที่ผ่านมาค่ะ ตอนแรกป้าหยอยจะแบ่งกลุ่มให้พวกหนูรวมกลุ่มกับเพื่อนชาย ป้าหยอยเพิ่งรู้ว่ามันผิดวิถีทางศาสนา เพราะในโรงเรียนของหนูแยกหญิงชาย  ชัดเจนทั้งในห้องเรียนและหอพัก ป้าหยอยนะป้าหยอย เกือบทำร้ายพวกหนูซะแร้วววฮาๆๆๆ ในที่สุดพวกหนูก็ได้รวมกลุ่มกันกลุ่มละ ๑๕ กลุ่มรวม ๑๐ กลุ่ม ทำป้ายชื่อและต้งชื่อกลุ่มกันเอง กลุ่มหนูชื่อ "เรนโบว์ ฮิ ฮิ"

พวกผมกลุ่มเถ้าแก่น้อย ครับ

ในค่ายพวกหนูได้ฝึกทำอาหารพื้นบ้าน ของแต่ละมื้อ กำลังตำๆๆๆใบผักหวากับใบเตยกวนขนมลอดช่อง สนุกมากๆๆจ้า แม่บ้านนกรำคอยบอกให้ทำและอธิบายเหตผลให้รู้ว่าผักแต่ละอย่างทำอย่างไรถึงจะได้กินดี ผักมาจากไหนบ้าง ทำอะไรได้บ้าง ตำๆๆเพลินเลยค๊าๆๆ

ว๊าวๆ มาแล้วๆๆกวนได้ที่แล้ว สีสวยสดกลิ่นหอมๆๆ อยากกินแล้วใช่มั้ยค่ะ ลุงๆป้าๆ ฮิๆๆ ต้องไปกินที่บ้านนกรำนะคะ 

แกงส้มเนื้อย่างกับผักสมรมคะ มีผักกูดป่า มะเขือ ตาหมัด มะละกอ เครื่องแกงตำมือ อร่อยๆๆที่สุดในโลก เรื่องอาหารมีเยอะแยะเลยจ้า แต่ป้าหยอยโหดนิ กินแล้วต้องมานั่งรวมกลุ่มทำบันทึก ถึงที่มาของอาหารและสรรพคุณ ป้า นาอาบ้านสวนช่วยด้วยค๊าๆๆๆ(ไม่ต้องช่วยกินนะเพราะพวกหนูจัดการหมดแล้วฮาๆๆ)

ชวยกันคุย ช่วยกันเขียน

นำเสนอหน้าห้อง ไม่สนุกเลยหนูขี้อายมากๆๆๆ วันแรกเห็นป้าหยอยเครียดหนักด้วย เพราะพวกหนูไม่เล่นด้วยนิ 

หมอหวาน(มุสลิม)มาช่วยอธิบายเพิ่มเติม ประสบการณ์ชีวิต

มะสา บ้านนกรำช่วยเล่าเรื่องดีๆในชุมชน ที่ตั้งใจถ่ายทอดสู่โรงเรียน โดยป้าหยอยคอยเป็นตัวเชื่อมพาจัดกิจกรรม

คณะของป้าหยอยฉายหนังวิกฤติโลกวิกฤติอาหาร ให้พวกผมได้เรียนรู้ด้วย ที่มาของอาหารฟ๊าดฟู๊ดน่ากลัวมากจริงๆ

พวกเราได้ฝึกคิดวิเคราะห์ปัญหาและหาทางออก พลิกวิกฤติอาหาร มีแผนงานออกมามากมาย

บางอย่างพวกผมสามารถทำได้ในโรงเรียนเช่นปลูกผักกินเอง เพราะพวกผมทำกับข้าวกินเองด้วยนะครับ

หอพักของพวกผมน่าอยู่มากใช่มั้ยครับ ในแต่ละวันละหมาดสี่เวลา เรียนศาสนาและวิชาสามัญควบคู่กันไป

โต๊ะครูให้ความเห็น และทำการปิดค่าย (รายงานฉบับย่อจ้า เนทไม่ดีนักเหนื่อย)พอเห็นภาพรวมละกัน พี่น้อง

สรุปสำหรับตัวเอง.. เหนื่อยแทบขาดใจทีเดียวกับค่ายนี้ในวันแรก เพราะจับทางไม่ถูกฮาๆๆ

ทำกระบวนการที่คุ้นเคยกับด้กไทยพุทธ ใช้ไม่ได้ ต้องปรับใจอย่างรวดเร็ว เดินตามวิถีของพระเจ้า กลางคืนได้เห็นเด้กๆแสดงลิเกรองแง็งอย่างมีความสุข

ทำให้ฉุกคิดถึงวิถีการเรียนของลูกหลานไทยพุทธวันนี้ มิติทางศาสนาหรือวิชาศีลธรรมห่างเหินไปทุกที จำได้ว่าตอนที่เรียนประถมครูพาทำวัตรเย็นทุกวันศุกร์ก่อนกลับบ้าน สวดมนต์เช้าเย็นในห้องทุกวัน อยากให้วิถีอย่างนี้ค่อยๆกลับมา พี่น้องที่มีบทบาทเป็นครู ลองพิจารณาดูทีเถิด มันคงไม่ยากเกินไป หากเราเห็น และเชื่อในมิติการให้ด้านจิตใจที่ดีงาม กับเยาวชน ผู้เป็นอนาคตของโลกใบนี้