อย่าเบียดเบียนตนเอง

หมวดหมู่ของบล็อก: 

            เวลาเราเหนื่อยเราท้อ อยากให้พี่น้องบ้านสวนพอเพียงเรา มองอาหารที่เรากิน มองว่าเรากินข้าวแค่ไหนเราอิ่ม  บางครั้งเราก็วิ่ง ดิ้นรน หาอะไรมากมาย มากมายเกินความจำเป็น จนลืมไปว่า คนเราก็กินแค่นี้ กินแค่อิ่ม นอกนั้นเป็นการ สนองความต้องการ ความอยากที่เกินความจำเป็น เกินไปจนเบียดเบียนตนเอง เบียดเบียนผู้อื่น 

           ตอนนี้งานในสวนยาง ไม่ได้หนักอะไรมากนัก เพราะทำตามกำลัง งานเราเอง ไม่ได้ไปรับจ้างใคร อยากหยุดก็หยุด บางวันทำยางแผ่น บางวันทำยางก้อน บางวันหนีไปเที่ยว สบายใจ

                   ฝนไม่ตกมาหลายเดือน ใบยางร่วงทุกวัน

                          แต่น้ำยางก็ยังออกปกติ

          ได้ครั้งละถังกว่า ๆ ถือว่าเยอะสำหรับยางเปิดกรีดใหม่

         น่าจะไม่เกินสิ้นเดือนนี้ คงปิดหน้ายาง เพราะแล้งเหลือเกิน

   บางวันก็กรีดแล้วปล่อย 2-3 มีดค่อยแกะขาย ได้กิโลละ 30-35 บาท

       พ่อเวทย์จับพวกหนูฉีดยาหมาบ้าทุกตัวแล้วนะฮะ พ่อบอกว่าอายุครบสามเดือนแล้ว จับฉีดให้หมด พี่ลูกหมี เป็นพี่ แต่กลัวเข็มที่สุด พ่อเวทย์กับแม่หมูแดงเหนื่อยเลยกว่าจะจับพี่หมีได้

      ตอนนี้พวกผมสามตัวเป็นเด็กดี ช่วยแม่เก็บขวดเก็บขยะด้วยฮะ เห็นเป็นไม่ได้ ต้องคาบมาสะสมไว้ให้แม่ขาย แต่พวกผมไม่ได้คัดแยะขยะ เห็นเป็นต้องคาบมาก่อน ให้แม่คัดแยกเอง เป็นเด็กดีขนาดนี้ทำไมแม่กับพ่อไม่เข้าใจ ยิ่งพ่อชอบดุชอบตี

                    พ่อไม่อยู่ เล่นหมวกพ่อซะเลย

                    พ่อมาเห็นตัวใครตัวมันนะแม่

          นอกจากไก่แล้ว ก็ยังมีอ้วนดำอีกตัวที่เป็นศัตรูพืช

      เกือบหกเดือนแล้วที่เราหลงทาง ไม่มีเวลาแม้แต่จะปลูกผักกินเอง

                  วันนี้คิดได้ เดินย้อนกลับมาทางเก่า

  หกเดือนก่อนทำงานกรีดยางทั้งหนักทั้งเหนื่อย ได้เงินมาก็เอาไปซื้อผักกิน

         กรีดยางแม้จะได้เงินทุกวัน แต่หนักและเหนื่อย ยิ่งวันไหนน้ำยางออกเยอะ เวลาก็ยิ่งหายไป  ต้องใช้เวลาเก็บน้ำยางนานขึ้น ใช้เวลาทำแผ่นนานขึ้น เหนื่อยมากขึ้น ถึงแม้จะได้เงินมากขึ้น แต่สิ่งที่หายไปคือเวลา

                  หกเดือนที่เดินหลงทาง วันนี้ไม่เอาอีกแล้ว

            ยิ่งมีเงินมาก มีทรัพย์สมบัติมาก ยิ่งห่วง ยิ่งทุกข์

                 อย่าทำอะไรเกินพอดี เกินความจำเป็น

                 ปัญหาทุกอย่าง ส่วนใหญ่เกิดจากตัวเราเอง

                           ลดความอยากลง

                       แล้วความสุขจะเพิ่มขึ้น

         มะม่วงเบา ปลูกด้วยเม็ด โตเร็ว ทนแล้ง การบ้านจากพี่น้องสมาชิกบ้านสวนพอเพียง นครศรีธรรมราช น้องบุญพา

       กล้วยมีเท่าไหร่ก็สุกไม่ทันหมา เพราะกินกันทั้งวันทุกครั้งที่หิว

                      หมูหลุม น่าจะท้องแล้วสามตัว

     แม่เป๊บซี่ แยกคอกแล้ว น่าจะไม่เกินอาทิตย์ คงมีลูกหมูตัวน้อย ๆ

           แม่ห่าน หลังจากที่ลูกตายไปได้ไม่นาน ก็เริ่มวางไข่

                        บักมี่ปลูกได้ไม่ถึงสองปี

        อย่าอยากเกินความพอดีจนเบียดเบียนตนเอง ถ้าเรามีความอยากจนเบียดเบียนตนเองได้แล้ว เราก็จะเบียดเบียนผู้อื่นต่อไป

 

                                                     โปรดติดตามตอนต่อไป...........

ความเห็น

ลดความอยาก ความสุขเพิ่มจริงๆ

 

 

 

นี่แหล่ะ "พอเพียง"

 กล้วยนี่ถ้าวางไว้บนพื้น ลูกๆคงแกะกินกันเองใช่ไหมคะ
ดีใจด้วยที่ได้เวลาและความสุขกลับคืนมาค่ะ

ถูกใจข้อคิด..แต่น่ารักสุดๆ สองภาพแรก..แววตา..น่ารักอ่ะ..ชอบบบ..

 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ติดตามอ่านบล็อคพี่แดง และ อ้ายเวทย์ตลอดเลยค่ะ ลูก ๆ พี่น่ารักทุกตัวเลย บางทีอ่านไปยิ้มไป มีความสุขแบบพอเพียงจริง ๆ ค่ะ

ความสุขที่แท้จริง

ความคิดอย่างน้องแดงนี่ ถูกใจพี่เหมียวนะคะ ทุกคนรู้จักกันหมดค่ะ คำว่าพอเพียง แต่จะมีกี่คนที่ทำได้ มีความสุขกับความคิดและการกระทำที่พอเพียงและเพียงพอนะคะ พี่เหมียวเป็นกำลังใจหนุนหลัง.....

แอบดูทุกครั้งแต่ไม่เคยแสดงความคิดเห็น ความคิดพี่แดงนี้สุดยอดมากเลยค่ะชอบๆๆๆๆ

ชอบพี่แดงกับอ้ายเวทย์มากจนทำให้รู้สึกอยากมีชีวิตที่สงบและมีความสุขแบบนี้บางจัง

แต่คงอีกนาน...นานจนไม้รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึงวันนั้น

สวัสดีปีใหม่คะอ้ายเวทย์และแม่หมูแดง ,,,,,,,,,คิดได้อย่างน้องแดงนะ  อยากทำแบบนี้แต่คนข้างตัวไม่ยอมหยุดสักที ขนาดป้าลาออกจากงานประจำแล้ว อยากจะเดินช้าๆทีละก้าวๆ กลับกลายเป็นว่าลาออกจากงานประจำ มาทำงานที่ประจำยิ่งกว่าอีก เหนื่อยทั้งกายทั้งใจมากกว่าเดิม แค่คำว่าไม่พอนี้เอง  

คิดให้แตกต่าง...แต่อย่าแตกแยก

หน้า