ปลูกไว้ ... ให้คนชอบเหม็น !

ลูกเนียง  ลูกเนียงนก  เนียงดองสะตอ

  ผมรู้จักแต่ลูกเนียงครับ  แถวบ้านผมมี  2 เนียง  ลูกเนียงธรรมดา กับ ลูกเนียงนก  ตอนผมเด็ก ๆ สวนยางของพ่อ เรียกป่ายาง เพราะเป็นยางบ้านพื้นเมือง   เขาปลูกโดยใช้ไม้แหลมปีกดินให้เป็นรู แล้วเอาต้นยางพาราที่ไปถอนจากที่มันงอกเอง ปลูกในรูนั้น ใช้เท้าเหยียบให้ดินแน่น แล้วในป่ายางก็ปลูกต้นลูกเนียง ต้นสะตอ จำปาด๊ะ  ตอนนั้น ลูกเนียงออกลูกมันมาก ประมาณว่า ใส่รถกระบะได้สัก 4-5 คัน  แต่ตอนนั้นไม่มีราคา  ส่วนสะตอ พ่อขนมาดองที่บ้านสัก 10   เนียง ( ไหที่ใช้ดองผักกาด บ้านผมเขาเรียกว่าเนียงด้วย)  ตอนที่  ดองสะตอของปีนี้  สะตอของปีที่แล้วยังไม่หมด ต้องเททิ้ง  เพราะต้องเอาโอ่งหรือเนียงนั้นมาดองของใหม่   ส่วนจำปาด๊ะ  พ่อกับแม่หาบกลับมา เพราะสมัยนั้นไม่มีรถ และสวนยางหรือป่ายางอยู่บนเขาบนควน เส้นทางลำบาก  หาบมาใส่ไว้ที่เรือนข้าว(เรือนข้าว คือ บ้านหลังเล็กที่ไว้เก็บเลียงข้าวนา กับ ข้าวไร่ ทำเป็นยกพื้น มีห้อง 1-2 ห้อง)  จำปาด๊ะใส่ในห้องนั้นประมาณสัก 100 ลูก  กินกันจนเบื่อ 

   ส่วนลูกเนียงนกไม่ได้ปลูกแต่ขึ้นเองในป่าใหญ่  หรือ ป่าดงดิบ  บ้านผมเรียกป่าแก่  คนแถวบ้านจะไปหาปีนขึ้นบนต้น แล้วตัดกิ่งพร้อมลูกลงมา 

          หลังจากนั้น กองทุนสงเคราะห์  ให้ปลูกยางพันธ์ดีทดแทน  โดยปลูกยางและพืชแชมระหว่างยาง  ให้ปลูกแต่พวกพืชล้มลุก เช่น กล้วย  ผลไม้อื่น ๆ เลยหมดตั้งแต่นั้นมา 

อยากกินจังค่ะลุง--ต้องไปจัดการซะแล้ว--แล้วบัวริมจะกินเผื่อนะคะคุณลุง

เห็นแล้วอยากกินลูกเนียงต้มกับมะพร้าวขูดจัง ไม่ได้กินนานมากๆ

555 ของหรอยทั้งนั้นเลยลุงพาโล

สวัสดีปีใหม่ค่ะคุณลุง เคยกินเหรียงเพาะงอกผัดกุ้งค่ะ อร่อยมากๆ เพื่อนข้างห้องทำ เขาแบ่งมาให้ ชอบๆค่ะ

เหม็นกะหรอยนิ ชอบ  ชอบ