Gac ...

             “โคนันทวิศาล” ...

     วลีข้างบน ผู้ร่วมสมัยกับข้าพเจ้า คงจำได้ ว่าเป็นนิทานเรื่องแรกเมื่อเราเปิดหนังสือ “นิทานสุภาษิต” ... ขึ้นอ่าน ตอนที่เรียนชั้น ป. 3

     หนังสือเล่มนี้ มีนิทานกี่เรื่อง ... ข้าพเจ้าจำไม่ได้ ... แต่นิทานทุกเรื่อง สรุปลงด้วยประโยคภาษิต ว่า “นิทานเรื่องนี้สอนให้ให้รู้ว่า ....”

          ในหนังสือเล่มเดียวกันนี้ ... มีเรื่อง “ม้าอารี” อยู่ด้วยเรื่องหนึ่ง ... แต่จำไม่ได้ว่า อยู่หน้าที่เท่าไร ? ...

     เป็นเรื่องที่เล่าถึงม้าใจดี ... อารีให้วัว เอาหัวเข้าไปซุกหนีฝนในเบื้องแรก ... แล้ววัวตัวนั้น ค่อย ๆ แทรก จนม้าต้องออกไปอยู่นอกโรงเรือน

          ที่สวน ... ทีไม้ชนิดหนึ่ง ... ? ทำต้น (ไม่ใช่ทำตัว) ... เทียบเคียงวัวในเรื่อง “ม้าอารี” ... คือ

      เจ้า Gac นี่ไง ครับ ... ใช่เลย ... ขี้พร้าไฟนี่แหละ 

     เบื้องแรกอาศัยเขาอยู่ โคน ลองกอง ... มิช้า มินาน ขึ้นไปตระหง่าน แทนเจ้าของต้น

     นั่น ... เตี้ยไป

    ต้นนี้กลัวน้อยหน้า ... จากต้นลองกอง ไขว่คว้าไปปีนต้นทุเรียน

      ต้นนี้ ซิหนักข้อ ... กดขี่ ซะจนเจ้าบ้านหายใจ แทบไม่ออก ...

     มีวิธีเอาตัวรอด ... โดย โผล่ลูกมาให้เห็น เผื่อเราใจอ่อน

    แล้ว ... ก็ได้ผล ... จูงใจให้เข้าไปยล ใกล้ ๆ

         นั้นไง ! ... ใบบังลูก

     อืมมมม ... นี่ก็ใช่ !

    มุดเข้าไปใต้ซุ้ม ... แนะ ... แน่ ...

    ซุ่มผลสุกไว้นี่เอง !

    ไม่ทำเพลง ... เก็บรวมกอง ...

    จัดลงกล่องกระดาษ ... เชือกผูกคาด

    หอบหิ้ว ขึ้น คอนฐม ...

     มองใกล้ ... เห็น ๆ อยู่ ว่า นิสัยเขา ไม่ดี ... ขอบระราน ผู้อื่น ไม่เว้น แม้ผู้มีพระคุณ ...

     แต่มองกลับไป ไกล ๆ ...

     ความผิด ใช่อื่นไกล ... ก็เรานี่แหละ ...

     เขาไม่ได้เข้ามาเอง ... โอ๊ะ .... ขออภัยพิมพ์ผิด ... มันไม่ได้ขึ้นเอง

ก็เรานี่แหละหนา เห็นแก่ได้ ... “เลือกหาเอามาเอง”