ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
ทุกเช้าแดงกับอ้ายเวทย์ไปสวน ลูก ๆทั้งสามก็ยังรอรับพ่อกับแม่ หัวใจดวงเล็ก ๆยังรอแดงกับอ้ายเวทย์อยู่ในสวน คิดย้อนไปก็เหมือนว่าเราผิด ที่เลี้ยงเค้าแล้ว ปล่อยทิ้งเค้าไว้ในสวน สวนเรากลับไปอยู่บ้าน ความฝันเมื่อครั้งเริ่มทำสวน คือต้องการออกมาเป็นนายตัวเอง ใช้ชีวิตแบบพอเพียงในสวน ณ วันนี้เกือบ 1 ปีแล้วที่สวนยางพาราเปิดกรีดเริ่มมีราย แต่เราก็ทำแบบนั้นไม่ได้ ทิ้งพ่อแม่มาใช้ชีวิตในสวนไม่ได้ พ่อแม่ไม่มีใครดูแล จากครั้งแรกที่คิดแค่ว่า สวนกับบ้านห่างกันไม่ถึง 1 กม. มาอยู่สวน พ่อแม่ก็คงเทียวไปดูแลได้
แต่ความเป็นจริงไม่เป็นแบบนั้น 6 เดือนที่ลองใชีชีวิตในสวน พ่อแม่นอนที่บ้าน แดงกับอ้ายเวทย์นอนอยู่ในสวน ห่วงพ่อแม่ก็ห่วง กลางคืนอ้ายเวทย์กรีดยาง แดงก็นอนหลับบ้างไม่หลับบ้าง เช้ามาก็ไปทำงาน อ้ายเวทย์ลุยทำยางแผ่นคนเดียว กว่าจะเสร็จแต่ละวันก็บ่ายคล้อย แดงต้องวิ่งไปมา ระหว่าง สวน บ้าน ที่ทำงาน จากที่คิดว่าจะใช้ชีวิตแบบพอเพียง กลายมาเป็นความโลภ ทำเกินกำลัง
ผักในสวนก็ไม่มีเวลาปลูก เวลาดูแล ถึงแม้รายได้จากยางพาราจะมีทุกวัน แต่เราก็ซื้อกินทุกอย่าง หนักและเหนื่อยที่สุดในชีวิต
เมื่อถึงจุดของมัน เราก็คิดได้ว่าทางที่เราเดินมา มันไม่ใช่
คนเรากินแค่อิ่ม ถ้านอกเหนือจากนั้นมันคือความอยาก ความยากจะไม่มีวันพอ
เมื่อคิดได้ ก็กลับมาใช้ชีวิตแบบที่เราเคยมีความสุข เคยอยู่กับพ่อแม่ เลิกกรีดยาง กลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ พ่ออายุ 64 แม่ 60 ปี แล้ว
หมูหลุม ลดรายจ่ายค่าปุ๋ยลงได้เยอะ
เมื่อเช้านี้ก็ขายลูกหมูออกไปได้อีก 4 ตัว
หน้าที่กรีดยางก็ให้น้องรามกับน้องเอื้องทำไป
โชคดีเหลือเกินที่บ้านหลังเล็ก ๆหลังนี้เป็นคนรักสัตว์
ตอนนี้หมาสามตัวจะไม่ไปนอนบ้านสวนด้านหน้าแล้ว
พี่หมีก็ปรับตัว กินง่ายนอนง่าย นาน ๆ ทีคิดถึงตากับยายหมีก็แอบกลับบ้าน แต่ไปไม่เคยข้ามวันก็กลับมาอยู่ในสวนเหมือนเดิม
เมื่อคืนกรีดยาง อ้วนดำเป็นเพื่อนในสวนจนสว่าง เช้ามาหมดแรงเลย
กรีดยางเสร็จทุกเช้า รามจะไปดูบ่วงที่ดักหนูไว้ เช้านี้ได้หนูมาด้วย
รามบอกจะย่างแล้วผัดเผ็ด
รามไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่ม ไม่มีการพนัน เป็นคนขยันมาก ว่างเป็นไม่ได้ต้องช่วยทำงานโน่นนี้ในสวน บางวันแดงมาสวนสายหน่อย หมูกับหมาน้องรามก็ให้อาหารเรียบร้อย
สวนป่าด้านหลัง ทุกเย็นรามจะดักหนูทิ้งไว้ เช้า ๆ กรีดยางเสร็จก็ไปดู
สวนป่า ตอนนี้จะมีแย้ หนู ไก่ป่า รามจะจับมาแค่หนู
เกือบ 3 ปี กับสวนป่า ที่มีอะไรก็ปลูกเข้าไป ไม้ป่าขึ้นมาก็ปล่อยให้ขึ้น มีแต่ปลูก กับปล่อย ตัดแค่หญ้า
ฟักข้าว ปลูกในสวนป่า
ลูกคันจ้อง ขึ้นเองในสวนป่า
รสฝาด กินกับตำเมี่ยงข่าตะไคร้เผ็ด ๆ แซ่บหลาย
เลิกงาน 5 โมงเย็นก็มาสวน มีเวลาก่อนมืด มาเก็บผัก เดินดูโน่นนี่ในสวน
จะอยู่ในสวนจนมืดทุกวัน
วันก่อน ว่าง ชวนกันไปหาเห็ดป่าชุมชน
ป่าชุมชนอยู่เหนือหมู่บ้านไปไม่ไกลนัก เป็นป่าที่กันออกมาจากอุทยายแห่งชาติผาแต้ม ให้ชาวบ้านใช้ประโยชน์ร่วมกัน หาของป่า ผัก เห็ด หน่อไม้
ตอนนี้ป่าหัวไร่ปลายนาไม่มีแล้ว ชาวบ้านจะปลูกมันสำปะหลัง ปลูกยางพารากันหมด
ด้านนี้ไปไม่ได้ เขตหวงห้าม
ถึงแล้วป่าชุมชน
เป็นความเชื่อของชาวบ้านบางคนที่เชื่อว่าเผาป่าแล้วจะมีเห็ดมีหน่อไม้ออกเยอะ
แดงไม่เคยมาป่าแถวนี้ มีแต่แม่ที่เคยมาหาเห็ด หาดอกกระเจียว แดงกลัวหลงป่า ไม่กล้าเดินไปคนเดียว เดินตามหลังอ้ายเวทย์ตลอด
ต้นออบแอบ ให้รสเปรี้ยว ใส่แกงเห็ดอร่อยมาก หายากแล้ว โชคดีที่เจอ เลยขุดมาปลูกในสวนป่า
เห็ดดอกไม่สวยนักเพราะเรามาสาย เกือบเที่ยงแล้ว เช้าตรู่จะมีชาวบ้านมาหาเห็ดดอกสวย ๆ ไปขาย ดอกแบบนี้ไม่มีใครเอา
เราหาไปกิน ไม่ได้หาไปขาย ไม่สวยก็ไม่เป็นไร
แดงพอรู้ว่าเห็นชนิดไหนกินได้กินไม่ได้
แต่เพื่อความปลอดภัย ก่อนแกง แม่ต้องมาดูอีกทีว่ามีเห็ดพิษไหม
ลูกประดู่
เม็ดกระบก
ต้นอีรอก แกงลำแบบบุก แต่อีรอกต้นเล็กกว่า
เดินเก็บเห็ด ร้อนมาก ๆ ยุงก็เยอะ มาเจอลูกชมวงสุก
สมัยเด็กชอบเก็บมากิน
มาลองชิมอีกทีตอนแก่ ยังอร่อยเหมือนเดิม
ต้นตับเต่า รู้ว่าลูกกินได้
ลองกินดู รสชาติยังเหมือนเดิมน้ำข้างใน หวานนิด ๆ
ใบไม้แบบนี้ สมัยเด็ก เคยเห็นคุณตาทวดมวนยาสูบ
เจอชาวบ้านมาหาเห็ดด้วย
เจอใครก็ขอดูตะกร้าเห็ด
ได้เห็ดกันทุกคน
เดินเก็บเล่น ๆ ไม่ถึงชั่วโมง ได้เห็ดพอแกง แค่จะหาพอกินไม่อยากเลย
ว่างจากงานในสวน มีเวลาอยู่บ้าน ได้ทำโน่นทำนี่ งานช่างเชื่อม ไม่เคยได้ร่ำเรียนมา คิดว่าพอทำได้ อ้ายเวทย์ก็ทำ
อาจจะทำไม่สวยเหมือนมืออาชีพ แต่เราทำเองใช้เอง ไม่ต้องเสียเงินจ้างใคร
โปรดติดตามตอนต่อไป..................
- บล็อกของ แดง อุบล
- อ่าน 9115 ครั้ง
ความเห็น
SUPHAN
21 พฤษภาคม, 2013 - 16:48
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
พี่แดงพูดถูกค่ะ อยากมีชีวิตพอเพียง ใด้อยู่กับพ่อแม่ใด้ดูแลท่านบ้างแต่หนูยังไปไม่ถึงฝันเลยค่ะ
อารีย์_กำแพงเพชร
21 พฤษภาคม, 2013 - 16:50
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
อยู่อย่างพอเพียงและสบายใจมีความสุขที่สุดค่ะ
แบ่งปัน สร้างสรรค์ พอเพียง
HOME_NOY
21 พฤษภาคม, 2013 - 16:52
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
น่ามีความสุข ครับ
ลูกอีสาน
21 พฤษภาคม, 2013 - 19:40
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
น่ามีความสุขมากกรับได้มีเวลาอยู่กับพ่อแม่ **สมาชิกใหม่ขอฝากตัวด้วยครับผม*
nipa
21 พฤษภาคม, 2013 - 20:15
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
หนูกินได้หรือไม่เคยรู้มาก่อนเลยคะ คุณแดง ไม่อันตรายหรือคะ ที่ต่างประเทศดูข่าว หนูมีเชื้อโรคมากสามารสถึงตายได้นะคะถ้ากินหนู หรือว่าหนูไทยกับหนูฝรั่งไม่เหมื่อนกัน น้องๆ หมา หมูน่ารักจังเลยคะ
แดง อุบล
22 พฤษภาคม, 2013 - 12:13
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
หนู ชาวบ้านแถวนี้กินหนูเป็นเรื่องปกติไปแล้วค่ะ
"เชื่อในผล แห่งการทำความดี"
kampa
21 พฤษภาคม, 2013 - 22:29
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
พืชในป่ามีมากมายจริง ๆ ครับ แค่หามากินก็ไม่น่าจะต้องลำบากอะไร แถมยังสามารถที่จะนำมาเป็นรายได้ได้อีก และมาขยายพันธ์ก็ยังได้
sujiraporn
21 พฤษภาคม, 2013 - 23:59
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
ดีใจด้วยที่หมาชิกมีน้องเอื้องกับน้องรามอยู่ด้วยตลอด
Ternoy
22 พฤษภาคม, 2013 - 00:45
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
บางทีตัวเงิน ก็ทำให้เราหลงลืมจุดมุ่งหมายของชีวิตของเรานะคะ ขอบคุณพี่แดงที่เตือนสติ
ต.โต้ง
22 พฤษภาคม, 2013 - 09:23
Permalink
Re: ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อยากมากก็ทุกข์มาก
นี่แหละครับวิถีชีวิตชนบท อยู่แบบพอเพียงและเพียงพอ ชอบครับ
หน้า