ไปดูสวนยางสมจิตค่ะ

สวัสดีค่ะพี่น้อง สมช ทุกๆท่าน วันนี้สมจิตพามาเที่ยว บ้านที่อุบลค่ะ เดินทางยาวไกลมากๆ ไปรถทัวร์ แวะเยี่ยมลูกชายที่ ชลบุรี แล้วต่อรถไปอุบลค่ะ ขากลับจากชลบุรีมาหาดใหญ่ นั่งรถ 24 ชม ติดม็อบที่ประจวบ เหนื่อยมากๆๆๆเลยค่ะ 

เถียงนาน้อยในป่ายาง พอได้นอนพักหลังกรีดยางค่ะ น้ำท่วมถึงขื่อเลยนะเห็นเล็กๆแบบนี้ 

สวนนี้ ของพี่ชาย ปลูกยางเมื่อปี 55 น้ำท่วมยางตายเล็กน้อย  แต่มันในสวนยาง ตายหมดเลย เพราะน้ำท่วมเดือนกว่า ส่วนยางของสมจิตพึ่งปลูกปีนี้ ตายเกลี้ยงเลยค่ะ

มีหลายคนบอกว่าไม่อยากปลูกยาง ถ้ายางราคาตก เราก็กินไม่ได้ แต่ สวนของสมจิตปลูกพืชอย่างอื่นไม่ได้ เพราะน้ำท่วม ท่วมทีเดือนกว่า ปลูกอะไรก็ตายหมด ถ้าปลูกยางปีแรกรอด ก็คือรอด เมื่อก่อนน้ำไม่ได้ท่วมทุกปี 4-5 ปีท่วมครั้ง หลังๆมานี้ ท่วมเกือบทุกปี ตั้งแต่มีเขื่อน เพราะที่ของสมจิตอยู่ใต้เขื่อนค่ะ

ระหว่างไปเดินชมยาง ก็หาหน่อไม้ด้วย หลังน้ำลด หน่อไม้ก็ออกให้ได้หากัน ที่อยู่ติดลำโดมใหญ่ ไผ่ป่าเพียบค่ะ

การกินอยู่แบบง่ายๆ มื้อเที่ยงพี่สาวแกงหน่อไม้ให้กิน กับปิ้งปลาแห้ง เห็นมีกับแค่นี้ ก็อร่อยมากๆค่ะ แกงหน่อไม้ใส่ผักแขยง

เมื่อน้ำท่วม ก็เปลี่ยนอาชีพ จากกรีดยางมาทำประมงค่ะ หลานเขยไปใส่มอง(ภาษาอีสาน) วางข่าย(ภาษากลาง) ภาษาใต้ยังไม่รู้ค่ะ ได้ปลาพอได้กิน ไม่ได้ซื้อกับข้าว ได้ทำปลาร้าด้วย ตากแดดไว้กินได้หลายวันค่ะ ชีวิตที่เรียบง่าย มีพออยู่พอกิน ไม่ได้เลิศหรู แค่กินอิ่มไปในแต่ละมื้อ ไม่วุ่นวายเหมือนสังคมเมืองใหญ่ค่ะ

ขอบคุณพี่น้องที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณบ้านสวนพอเพียง ที่แบ่งปันให้มีวันนี้ค่ะ แล้วพบกันบล็อกหน้าค่ะ