ทำบุญอย่ารอให้ถึงตอนแก่ เพราะชีวิตคนเราไม่แน่ว่าจะอยู่จนแก่ตายหรือไม่

             หายไปนาน ไม่ได้เขียนบล็อก วันนี้กลับมาแล้ว ที่หายไปนานไม่ได้ไปไหน ชีวิตยังคงวนเวียนระหว่างบ้านกับสวน เหตุเพราะเรื่องสุขภาพแดงเองที่อาการป่วย(ไทรอยด์เป็นพิษ) ขึ้น ๆลง ๆ อารมณ์ก็ไม่นิ่ง หงุดหงิด โมโหง่าย  แปรปรวนตลอด 

    อาหารการกินของครอบครัว ก็จะเป็นของที่หาได้เองตามฤดูกาล

       ปลาที่พ่อหามาได้ ยังคงเป็นอาหารหลักของครอบครัว

    ยามว่าง แม่จะทำขนมไว้ใส่บาตร และสำหรับทุกคนในครอบครัว

       กินมาตั้งแต่เป็นเด็ก ฝีมือแม่ จะกี่ปีรสชาติอร่อยไม่เคยเปลี่ยน

           ลำใยเหลือกินก็แบ่งปัน เหลือแบ่งปันเราก็ขาย

           ตอนนี้น้องบูกลับไปอยู่ช่วยแม่ที่บ้าน ส่วนน้องเอื้องก็กลับไปรอคลอดที่บ้านตั้งแต่เดือนก่อน หมอบอกว่าน้องเอื้องจะคลอดอย่างช้าวันที่ 5 สิงหาคม ถ้าเร็วก็ไม่น่าจะเกินสิ้นเดือนนี้ ตอนนี้ได้น้องวี คนบ้านเดียวกันกับน้องรามมาช่วยกรีดยางในสวน

   น้องวี ยังไม่มีครอบครัว เป็นคนเงียบ ๆ กำพร้าพ่อแม่ ขยัน นิสัยดี

                     ตอนนี้มีรามกับวีช่วยกันทำงานในสวน

กรีดยางหน้าฝนลำบากหน่อย เดือนนี้ทั้งเดือบแทบไม่ได้กรีดเลย ฝนตกทุกวัน

              บางวันฝืนกรีด ฝนตกลงมาเสียหายทั้งหมด

       หลัง ๆมานี่ พ่อแวะเวียนมาดูความเปลี่ยนแปลงในสวนบ่อย ๆ

มะนาวโตเป็นสาวแล้ว พี่หมีกับน้องฮวกทะเลาะกันเพราะความหึงห่วงบ่อย

                  ตัวที่ไม่สู้และยอมตลอดคือน้องฮวก

 ช่วงนี้พี่หมีจะไม่ค่อยยอมกลับบ้าน จะอยู่ในสวนหลาย ๆวันเฝ้าน้องมะนาว

    นาน ๆครั้งแดงเลิกงานกลับบ้านถึงจะเจอพี่หมีมารอช่วยถือของ

          แคสีม่วง ได้เม็ดมาจากสมาชิกบ้านสวนพอเพียง นามว่า คนไท บ้านสวน ปลูกในสวนไป 2 ต้น ที่เหลือก็แบ่งคนอื่นไปปลูก

        ต้นจาน ได้เม็ดมาจากพี่น้องสมาชิกบ้านสวนพอเพียง ป้าหน่อย เพาะขึ้นห้าสิบกว่าต้น ปลูกตามแนวรั้วหน้าสวน ที่เหลือก็แบ่งคนอื่นไปปลูก

        ต้นจานกับต้นมะม่วงเบา เตรียมไว้ เวลาได้เข้าอำเภอจะเอาไปฝากลุงสมาน เจ้าหน้าที่ห้องบัตรของโรงพยาบาลศรีเมืองใหม่ ผู้มากด้วยน้ำใจ

                  ทุกวันงานหลักในสวนปลูกต้นไม้

                        ปลูกไม้ยางนาในดงหญ้าคา

                          นี่ก็ปลูกไม้ประดู่ในดินลูกรัง

                ต่อไปแม่จะได้ไม่ต้องไปเก็บขี้เหล็กที่อื่นอีก

                                    หวายต้น

        ไผ่โจดพ่อกับแม่ชอบกินกว่าไผ่ชนิดอื่น ๆ ขุดจากป่ามาปลูกหลายต้น ต่อไปพ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องไปหาหน่อไม้ในป่าที่ไกล ๆ อีก

                       ต้นซาด ปลูกได้ไม่นานก็งาม

มะหลอดที่ลุงโรสมาปลูกไว้ แรก ๆก็งาม แต่สุดท้ายก็ไม่รอด เสียดายมาก ๆ

          ขนุนน้ำผึ้ง ขนุนพันธุ์บ้าน ๆที่พ่อกับแม่ชอบกิน เอาเม็ดมาโยนฝากไว้กับต้นกล้วย ฝนมาก็ขึ้นเอง ขึ้นมาหลายสิบต้น เหลือกินก็เป็นอาหารหมูได้

                          พริกเครือ พริกพันธุ์บ้าน ๆ

               ก่อนจะได้กินมะนาวเราก็กินผักบุ้งก่อน

           มะละกอฮอลแลนด์การบ้านจากน้องสนิท เมืองอุดร

                  ก่อนจะได้กินมะปราง เราก็กินถั่วก่อน

           รามกับวี ไม่ได้แค่กรีดยางอย่างเดียว เวลาว่างจากงานประจำ ทั้งสองคนยังมีน้ำใจช่วยถอนหญ้า ตัดหญ้าในสวนโดยที่เราไม่ต้องบอก

ที่ปลื้มสุด ๆคือ ทั้งสองคนจะรู้ใจว่า จะถอนหรือตัดก็ได้แค่หญ้า ต้นไม้ป่าที่ขึ้นเอง จะปล่อยไว้ ห้ามตัด

อาการป่วยโดยรวมของอ้ายเวทย์ถือว่าดีขึ้นมาก แต่ก็ต้องระวังห้ามยกของหนัก

             ค้างผักในฝัน สิ่งที่จะได้กินก่อนคือ ผักบุ้ง

                     พืชผักในสวนก็ยังคงมีให้เก็บ

   ปีนี้ครอบครัวเรามีคนป่วย ก็เลยไม่ได้ทำนา มีชาวบ้านมาขอทำแทน

                           บางวันคิดถึงนาก็แวะมาดู

           วันก่อนก็เอาต้นมะม่วงเบามาปลูกบนคันนา

                                                       โปรดติดตามตอนต่อไป................