การบ้านก่อนเดินทาง : ทำหนังสือสักเล่มดีมั๊ย

ทิ้งM79ไว้ลูกเบ้อเริ่มเลยนะผู้ใหญ่

เน้นรูปภาพ  ก็เริ่มแบบง่ายๆ ก่อน   เลือกเอาบล็อกของโสทร  มาเรียง  พิมพ์ออมา  สักเล่มหนึ่งก่อน   หลังจากนั้ก็ง่ายแล้ว

เห็นด้วยครับ ตัวอย่างก็พอมี (ลานปัญญา) หรือจะฉีกแนวออกมาเป็นของบ้านสวนพอเพียงก็ได้ ชอบประโยคนี้จัง หายใจทิ้งไปวันละเท่าไหร่ เพื่อนคนหนึ่งเขาบอกว่า ผมไม่อยากหายใจให้เปลืองหวัน ก็คงจะทำนองเดียวกัน

ขอเสนอเป็นอีกความคิดเห็นซึ่งอาจจะสวนทางกับคนอื่น..ต้องขออภัยที่มุมมองอาจผิดเพี้ยนไปบ้าง..คืองี้..หากมานั่งวเคราะห์กันก่อนว่าทำไมเวบบ้านสวนจึงได้รับการตอบรับค่อนข้างดี..ในความเห็นของผมนะ

1. กระแสการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม กระแสความสนใจในสุขภาพ และปัญหาความมั่นคงในอาชีพอันเนื่องมาจากวิกฤตเศรษฐกิจตั้งแต่ปี 40 (ต้มยำกุ้ง) มาปี 50 (แฮมเบอร์เกอร์ครายสิส) มาจนปลายปี 52 วิกฤติกลุ่มหมูยุโรป (PIGS : โปตุเกต / อิตาลี / กรีซ / สเปน) +กระแสความพอเพียงตามพระราชดำรัส ทำให้คนเริ่มมองหาความมั่นคงและต้องการคุณภาพชีวิตที่ดีกว่า..ความสนใจในการทำเกษตรพึ่งตนเอง หรือเกษตรพอเพียงจึงเป็นที่แสวงหาของทั้งเกษตรกรรุ่นใหม่และมนุษย์เงินเดือนจำนวนหนึ่ง ที่เข้ามาค้นหาข้อมูลจนได้พบเจอเวบบ้านสวนเรา

2. เวบนี้ไม่ได้ทำเชิงพาณิชย์..แต่ทำด้วยใจรัก..เป็นเจตนาที่สะอาด (ทั้งไม่มีการโฆษณาและการแสดงรูปจริงของผู้โพสท์)และพร้อมที่จะให้หรือแลกเปลี่ยนทั้งประสบการณ์ ความรู้ ตลอดจนเมล็ดพันธ์ หรืออะไรก็แล้วแต่..โดยไม่ได้คำนึงถึงเรื่องต้นทุนเงินตรา..แต่เป็นความสุขใจทั้งของผู้ให้และผู้รับ

3. ผู้ก่อตั้งเวบรวมถึงสมาชิกรุ่นแรกๆรวมถึงรุ่นต่อๆมาจนถึงรุ่นปัจจุบัน ให้ความสำคัญกับสมาชิกท่านอื่นๆ ไม่ว่าใหม่หรือเก่า หากเข้ามาแลกเปลี่ยนบ่อยๆสุดท้ายก็ถือเป็นคนกันเอง ไม่ได้แบ่งชนชั้นฐานะ ความรู้ ใครไม่รู้ถามมาก็รุมกันตอบ..ใครอยากเผยแพร่อะไรที่คิดว่าเป็นประโยชน์ต่อคนอื่น..ก็ได้รับการต้อนรับทั้งขอบคุณ ต่อยอด หรือแม้กระทั่งหยิกหยอกเป็นที่หนุกหนาน..หรือใครเผลอหลุดสมัครเป็นสมาชิกก็รุมกันต้อนรับอบอุ่นจนตัวแทบไหม้เกรียม

4.. เวบนี้มีความเป็นพลวัตร active ไม่หยุดนิ่ง โดยมีความหลากหลายในการโต้ตอบของบรรดาสมาชิกทั้งใหม่และเก่า..ที่สำคัญ..เป็นทั้งคนคุ้นเคยที่ให้ทั้งความรู้จริง ให้เมล็ดพันธ์ และการหยอกเย้าสร้างสีสันให้กับเวบ และเมื่อมีรูปธรรมของการสื่อสารที่นอกจากตัวหนังสือบนเวบเป็นการพบปะเยี่ยมเยือน จึงเป็นเสน่ห์ให้เวบนี้ยิ่งดูมีสีสันมากขึ้น ความแอคทีฟของเวบไม่ใช่เป็นแอคทีพรายวัน..แต่เป็นความแอคทีฟแทบจะ 24 ชม.ความเป็นพลวัตรนี้จึงเป็นพลังในการสร้างความสนใจติดตามต่อเนื่อง

ยังคงมีอีกเยอะ..ลองย้อนกลับคิดดูว่า..ของเราที่เข้าเวบนี้ มีองค์ประกอบเหล่านี้บ้างหรือไม่..ทีนี้..หากเราจะทำหนังสือ..ลองย้อนกลับไปดูว่า..มีปัจจัยอะไรที่เกื้อหนุนหรือคล้ายกับการทำเวบหรือไม่..ขอเทียบข้อต่อข้อและเสริมบางส่วน

ข้อ1-3. คงไม่แตกต่างในส่วนของเป้าหมายหรือข้อดีต่างๆ..ไม่ว่าหนังสือหรือเวบ แต่ที่ต่างคือคนรุ่นใหม่ถนัดหาทางเน็ตมากกว่าหนังสือ เพราะรวดเร็ว หาต่อยอดคุณขยายได้อีกมากมาย เก็บเนื้อหาโดยไม่ต้องพิมพ์หรือถ่าย copy อย่างเดียว เก็บข้อมูลได้มาก(ลงคอมหรือ thumb drive)ดีกว่าเก็บเป็นหนังสือ และที่สำคัญไม่เสียสตางค์ซื้อ..

ส่วนข้อ4. หนังสือ..เป็น one way communication หรือการสื่อสารทางเดียว เน็ทเป็นการสื่อสารที่โต้ตอบกันได้ หยิกหยอกก็ตอบโต้ได้อย่างทันควัน..หนังสือกว่าจะออกแต่ละเล่มใช้เวลาพอสมควรและต้องมีผู้รับผิดชอบในการเขียน การรวบรวม การทำรูปเล่ม กราฟฟิค ฯลฯ แต่ในเน็ทรวดเร็วแบบ real time ไร้รูปแบบ 

ผมเคยช่วยทำหนังสือให้กับพี่ที่มีฝีมือคนนึงเมื่อเกือบสามสิบปีที่แล้ว..เป็นนิตยสารเชิงเกษตรนี่แหละ..ผมช่วยวิ่งหาสปอนเซอร์ลงโฆษณา (หาได้หลายหมื่นบาททีเดียว) แต่พี่เค้าก็ไปไม่รอด ตลาดไม่ตอบสนองเพราะจำกัดแค่กลุ่มเล็กที่กำลังซื้อไม่มาก สายป่านก็ไม่ยาวพอให้ติดลมบน (สมัยนั้นไม่มีเน็ทแข่งด้วยซ้ำ)

การทำหนังสือของเราอาจไม่หวังผลกำไรก็จริงแต่ก็มีต้นทุน หากซื้อขายเฉพาะในกลุ่มสมาชิกก็คงไปได้ไม่กี่ก้าว..และคงเป็นการช่วยซื้อเสียมากกว่าเป็น demand เทียม สุดท้ายก็กลับมาเล่นเน็ตต่อ..เพราะมันกว่า..ฮากว่า..เร็วกว่า..หลากหลายกว่า แอคทีฟกว่า..เป็นตัวตนที่แท้จริงกว่า (งานเขียนกว่าจะออกเป็นเล่ม..เกลาแล้วเกลาอีก..เกาจนเป็นแผล..ไม่ลื่นไหลตามสบายเหมือนในเน็ต) เสียตังน้อยกว่า..โดยที่ข้อมูลที่ได้รับไม่แตกต่าง (update กว่าด้วยซ้ำ)

เป็นความคิดเห็นของคนคนนึงที่อาจจะมองอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านนัก..ไม่อยากให้ซีเรียส..แค่อยากเสนอความคิดเห็นนึงเท่านั้นนะ..หลายคนอาจมองว่าทำหนังสืออาจไปได้ยาวกว่าก็ได้นะครับ..ลองแลกเปลี่ยนทัศนะกันดู