ไม่น่าไปอยากรู้เรื่องชาวบ้านเลย..

ปลายสัปดาห์ก่อนขณะที่กุ้งนั่งอยู่หน้าจอ  ได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายดังมากทำให้ต้องหยุดแล้วมองหาต้นทางของเสียงแต่ก็มองไม่เห็น  "รึว่าเค้าจับขโมยกัน"  รีบล็อคประตูหน้าบ้านหลังบ้านดูความเรียบร้อย  "เอ๊ะ! รึว่าบ้านอื่นเค้าทะเลาะกัน"  ด้วยความสงสัยเลยไขประตูออกไปเดินดูรอบบ้านได้ยินเสียงมาจากบ้านที่อยู่เยื้องไปด้านหลัง  บ้านหลังนี้มีสามีภรรยาอยู่ด้วยกัน 2 คน  ภรรยาเป็นคนไทยส่วนสามีเป็นชาวต่างชาติ (ฝรั่ง)  เขาซื้อไว้นานแล้วแต่พึ่งมาอยู่ประมาณ 3-4 เดือน ไม่เคยคุยกันหรอกค่ะและไม่เคยเห็นหน้ากันชัด ๆ ด้วยซ้ำ  นี่แหล่ะสังคมในเมือง วันนี้มีช่างมาติดกันสาดหน้าบ้านเขา  เสียงเจ้าของบ้านบอกว่า "เรียกชื่อไว้นะ  อย่าให้หลับ"  ประโยคนี้ทำให้กุ้งหูผึ่ง  พยายามเขย่งมองก็ไม่เห็นเพราะมีบ้านอีกหลังบังอยู่  เสียงคนงานเรียกชื่อคนเจ็บดังมาก "เต้ย  เต้ย..."  เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ แถวบ้านกุ้งกลางวันจะเงียบมากทำให้ได้ยินเสียงชัดเจน   กุ้งคิดขึ้นในใจน่าจะมี 2 ประเด็นไม่ไฟดูดก็งูกัด  เพราะแถวบ้านกุ้งงูเห่าเยอะมาก   เสียงชุลมุนสักพักเจ้าของบ้านพูดอีกว่า " ดูสีหน้าเขียวแล้ว "  เสียงคนงานพูดกันว่าหน้าเขียวจริง ๆ กุ้งอยู่ไม่เป็นที่แล้วไม่รู้ว่าเขาโทรเรียกรถพยาบาลกันรึเปล่า  กุ้งจะทำยังไงดีอยากช่วยเขามาก  ได้ยินเสียงเขาพูดโทรศัพท์  โอ!  ค่อยยังชั่วจะทันมั๊ยเนี่ย  " ไม่หายใจแล้ว"  เสียงคนงานตะโกนบอกกัน  ใจกุ้งเต้นแรงขึ้นไปอีก  มันเป็นนาทีชีวิตของคนเจ็บเลย  "ปั๊มไปเรื่อย ๆ นะ"  เสียงเจ้าของบ้านพูดขึ้นมาอีก  มีโทรศัพท์บอกทางเข้าบ้านหลังนั้นกัน  รถคงใกล้มาถึงแล้ว  เสียงรถวิ่งด้วยความเร็วเข้าซอยไปแล้ว  กุ้งวิ่งไปรอดูหน้าบ้านว่ารถที่มารับคนเจ็บนั้นเป็นรถอะไร  แป๊บเดียวมีรถปิกอัพขับออกมามีคนงาน 2 คนนั่งตรงกระบะยังคงเรียกชื่อคนเจ็บดังลั่น   โล่งอก..  ยังไงก็คงไปถึงโรงบาลในไม่ช้า  แต่เท่าที่ฟังอาการหนักมาก  "ไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ขอให้เขารอด"  กุ้งภาวนา...   2 วันต่อมาคนข้างบ้านกุ้งบอกว่ามีคนโทรถามที่โรงบาล  พยาบาลบอกว่า "คนที่โดนไฟดูดมาอายุ 33 ปี  ตายก่อนมาถึงมือหมอ คนงานบอกว่าอุปกรณ์ชำรุดระหว่างเชื่อมถูกไฟดูดตกบันไดลงมา "  คนข้างบ้านกับกุ้งรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะจริง ๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่น่ารอด คราวนี้แหล่ะ  ความกลัวมาเยือน  ยิ่งกลัวก็ยิ่งชอบมองบ้านหลังนี้  ไม่รู้ทำไม  ยิ่งกลัวก็ยิ่งคิดเรื่องที่ได้ยินมา  คนเรานี่แปลก "เรื่องที่อยากลืมกลับจำ  เรื่องที่กลัวกลับคิดถึงตลอด"  เวลาจะนอนต้องรีบเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยก่อน  เดี๋ยวปวดท้องขึ้นมาดึก ๆ ล่ะยุ่งเลย  โมโหตัวเองจริง ๆ ค่ะไม่น่าจะไปอยากรู้เรื่องคนอื่นเลย  ทำให้ต้องไม่สบายใจสู้ไม่รู้เลยดีกว่า  เนอะ.......

เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ อย่าไปกลัวเขาเลย ผีก็อยู่ส่วนผี คนก็อยู่ส่วนคน หากกลัวมาก ก็อุทิศบุญให้เขาซิคะ แล้วจะหายกลัวค่ะ

พอเพียง และ เพียงพอ บ้านไร่จันทร์เจ้า 

วันนี้วันพระกะว่าจะไปใส่บาตรกับพี่ข้างบ้านค่ะ  แต่ไม่ทันพระ  เพราะตัวอะไรไม่รู้เหมือนกบแต่ตัวมันเหนียว ๆ เกาะกำแพงได้มันมาเกาะที่รถจักรยาน  ไล่ก็ไม่ไปเลยต้องปล่อยให้เขาอยู่แบบสบายใจพอเขาไป  เลยไม่ทันพระ  ไม่เป็นไรค่ะพอเห็นหน้าพี่จันทร์เลยหายกลัวแล้ว

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

อย่างนี้อยู่วงการสาสุขไม่ได้ เจอกันแทบทุกวัน

e-mail. puangpech_@hotmail.com

 

ถ้าเป็นศพคนตายกุ้งไม่กลัวค่ะ  ไม่กลัวเลือดด้วยแต่กลัวผีมั๊ก มั๊ก

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ไม่ใช่ขี้คุยนะ..บอกจิงๆว่า..ไม่กลัวผี..และไม่คิดว่ามีจิงเพราะไม่เคยเห็นสักที(แต่ไม่ลบหลู่นะ) ลูกสาวก็ไม่กลัวผี เพราะผมสอนตั้งแต่เล็กๆแล้วว่า..ถ้าผีมีจริงแสดงว่าต้องมีอีกหลายสิ่งที่มองไม่เห็น..แล้วถ้าเราไม่ผิดต่อใครจะไปกลัวเค้าด้วยเรื่องอะไร..เคยพักโรงแรมแห่งหนึ่งฝันเหมือนจิงมากตกใจตื่น วันรุ่งขึ้นคุยให้เพื่อนที่พักอีกห้องที่อยู่ติดกันฟัง เค้าบอกฝันเรื่องเดียวกันแต่คนละคืน เพื่อนกลัวผมไม่กลัว เพื่อนย้ายห้อง ผมไม่ย้าย (นอนคนเดียวด้วย) กลางคืนก็เลยยกมือไหว้อธิษฐานบอกว่าถ้ามีจิงขอให้มาในสภาพที่ดีๆ มาตอนไหนก็ได้แต่ไม่ใช่ตอนหลับ แล้วมาคุยกันว่าจะบอกอะไรกับผมหรือเปล่า จะให้ช่วยอะไรก็บอก..ผมไม่กลัวหรอกมาเถอะ.. แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรอีกเลย ถึงไม่เชื่อไง..(ผมพักที่นั่นสามอาทิตย์ ไปจัดฝึกอบรม)..จนเด๋วนี้ก็ไม่เคยเจอ..(แต่เพื่อนบอกเจอบ่อย บางครั้งเจอแว้บๆแถวหน้าห้องเราด้วยซ้ำ..แต่ผมไม่ยักเจอแฮะ)

แสวงหาชีวิตที่สงบ..หลบลี้หนีความวุ่นวาย

ฟังเรื่องของพี่ตั้มรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ  จะทำใจให้ไม่กลัว  (แต่ก็ไม่กล้าค่ะ)

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ตอนเด็กๆกลัวผีมากค่ะ

แต่พอโตขึ้นก็ดีขึ้น...

เคยเจอ แต่เด๋วนี้เจอแบบที่พี่ตั้มบอกเสียเป็นส่วนใหญ่

คือ ลักษณะของความฝันที่เหมือนจริงมาก พอตื่นขึ้นมา

จะเหนื่อยมากเหมือนคนไม่ได้นอน จนตอนนี้ทำความเข้าใจ

กับตัวเองได้แล้วว่า ขณะที่เราเจอ เราน่าจะเป็นวิญญาณ

เหมือนกัน ประมาณว่า ตอนเด็กๆเคยจิตออกจากร่างน่ะค่ะ

ไม่ใช่ตายนะคะ ระยะเวลามันแค่แป็บเดียว แต่ตัวเองรู้..

ทำแค่...พอดี  


ใช้อย่าง...พอเพียง  


เก็บออม...พอสมควร


3 พอ...เพื่อความสุขในชีวิต


msn  kra_pook@hotmail.com

ลักษณะของคุณปุ๊กน่าสนใจค่ะ  แม่กุ้งเคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็ก ๆ แม่อยู่พะเยา  แม่ฝันว่ามีคนพาแม่ไปเหมือนยมฑูตพาไปที่แห่งหนึ่งมีขอนไม้ใหญ่ ๆ แม่บอกว่าความรู้สึกนั้นรู้ว่าถ้าใครข้ามขอนไม้นั้นแล้วจะไม่ได้กลับ  เขาบอกว่าเอาตัวมาผิดเอาไปส่ง  วันนั้นตากับยายเห็นว่าแม่ตื่นสายมากเลยไปปลุกเรียกตั้งนานกว่าแม่จะตื่นตาบอกว่าเหมือนแม่ตายแล้วเลยค่ะ 

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

อ่านแล้วขนลุกซู่เลย นั่งอ่านคนเดียวด้วย

e-mail. puangpech_@hotmail.com

 

กุ้ง....ไม่ต้องกลัวเด็ดขาดค่ะ  เราเป็นคน มีเลือดเนื้อและชีวิต สามารถคิดและตัดสินใจได้ สามารถ มองเห็น สามารถใช้แรง มีพลังงาน หากมีจริง ก้เป็นพลังงานที่ไม่สามารถจับต้องได้ แล้วกลัวไปทำไมค่ะ ยายอิ๊ดเชื่อว่าการมีใจที่เข้มแข็ง จะทำให้เราไม่กลัวอะไร ยิ่งเราเป็นคนที่ไม่เบียดเบียนผู้อื่น และเป็นคนดีแบบกุ้ง อะไรก็ทำอะไรไม่ได้หรอก แม้กระทั่งคนค่ะ เอาความดีของเราเผื่อแผ่เขาเถอะค่ะ หลายคน หลายตนจะได้รับอีกค่ะ

ส่วนยายอิ๊ดไม่เคยกลัวค่ะ เพราะยายอิ๊ดมีผีอยู่ในตัวมากกว่าผีข้างนอกอีก ค่ะ ผีกลัวยายอิ๊ด  อิ...อิ...อิ

#แตกต่าง.แต่.ไม่แตกแยก#

หน้า