ไม่น่าไปอยากรู้เรื่องชาวบ้านเลย..

ปลายสัปดาห์ก่อนขณะที่กุ้งนั่งอยู่หน้าจอ  ได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายดังมากทำให้ต้องหยุดแล้วมองหาต้นทางของเสียงแต่ก็มองไม่เห็น  "รึว่าเค้าจับขโมยกัน"  รีบล็อคประตูหน้าบ้านหลังบ้านดูความเรียบร้อย  "เอ๊ะ! รึว่าบ้านอื่นเค้าทะเลาะกัน"  ด้วยความสงสัยเลยไขประตูออกไปเดินดูรอบบ้านได้ยินเสียงมาจากบ้านที่อยู่เยื้องไปด้านหลัง  บ้านหลังนี้มีสามีภรรยาอยู่ด้วยกัน 2 คน  ภรรยาเป็นคนไทยส่วนสามีเป็นชาวต่างชาติ (ฝรั่ง)  เขาซื้อไว้นานแล้วแต่พึ่งมาอยู่ประมาณ 3-4 เดือน ไม่เคยคุยกันหรอกค่ะและไม่เคยเห็นหน้ากันชัด ๆ ด้วยซ้ำ  นี่แหล่ะสังคมในเมือง วันนี้มีช่างมาติดกันสาดหน้าบ้านเขา  เสียงเจ้าของบ้านบอกว่า "เรียกชื่อไว้นะ  อย่าให้หลับ"  ประโยคนี้ทำให้กุ้งหูผึ่ง  พยายามเขย่งมองก็ไม่เห็นเพราะมีบ้านอีกหลังบังอยู่  เสียงคนงานเรียกชื่อคนเจ็บดังมาก "เต้ย  เต้ย..."  เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ แถวบ้านกุ้งกลางวันจะเงียบมากทำให้ได้ยินเสียงชัดเจน   กุ้งคิดขึ้นในใจน่าจะมี 2 ประเด็นไม่ไฟดูดก็งูกัด  เพราะแถวบ้านกุ้งงูเห่าเยอะมาก   เสียงชุลมุนสักพักเจ้าของบ้านพูดอีกว่า " ดูสีหน้าเขียวแล้ว "  เสียงคนงานพูดกันว่าหน้าเขียวจริง ๆ กุ้งอยู่ไม่เป็นที่แล้วไม่รู้ว่าเขาโทรเรียกรถพยาบาลกันรึเปล่า  กุ้งจะทำยังไงดีอยากช่วยเขามาก  ได้ยินเสียงเขาพูดโทรศัพท์  โอ!  ค่อยยังชั่วจะทันมั๊ยเนี่ย  " ไม่หายใจแล้ว"  เสียงคนงานตะโกนบอกกัน  ใจกุ้งเต้นแรงขึ้นไปอีก  มันเป็นนาทีชีวิตของคนเจ็บเลย  "ปั๊มไปเรื่อย ๆ นะ"  เสียงเจ้าของบ้านพูดขึ้นมาอีก  มีโทรศัพท์บอกทางเข้าบ้านหลังนั้นกัน  รถคงใกล้มาถึงแล้ว  เสียงรถวิ่งด้วยความเร็วเข้าซอยไปแล้ว  กุ้งวิ่งไปรอดูหน้าบ้านว่ารถที่มารับคนเจ็บนั้นเป็นรถอะไร  แป๊บเดียวมีรถปิกอัพขับออกมามีคนงาน 2 คนนั่งตรงกระบะยังคงเรียกชื่อคนเจ็บดังลั่น   โล่งอก..  ยังไงก็คงไปถึงโรงบาลในไม่ช้า  แต่เท่าที่ฟังอาการหนักมาก  "ไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ขอให้เขารอด"  กุ้งภาวนา...   2 วันต่อมาคนข้างบ้านกุ้งบอกว่ามีคนโทรถามที่โรงบาล  พยาบาลบอกว่า "คนที่โดนไฟดูดมาอายุ 33 ปี  ตายก่อนมาถึงมือหมอ คนงานบอกว่าอุปกรณ์ชำรุดระหว่างเชื่อมถูกไฟดูดตกบันไดลงมา "  คนข้างบ้านกับกุ้งรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะจริง ๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่น่ารอด คราวนี้แหล่ะ  ความกลัวมาเยือน  ยิ่งกลัวก็ยิ่งชอบมองบ้านหลังนี้  ไม่รู้ทำไม  ยิ่งกลัวก็ยิ่งคิดเรื่องที่ได้ยินมา  คนเรานี่แปลก "เรื่องที่อยากลืมกลับจำ  เรื่องที่กลัวกลับคิดถึงตลอด"  เวลาจะนอนต้องรีบเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยก่อน  เดี๋ยวปวดท้องขึ้นมาดึก ๆ ล่ะยุ่งเลย  โมโหตัวเองจริง ๆ ค่ะไม่น่าจะไปอยากรู้เรื่องคนอื่นเลย  ทำให้ต้องไม่สบายใจสู้ไม่รู้เลยดีกว่า  เนอะ.......

ได้ยายอิ๊ดปลอบใจหายกลัวผีเลย...หันมากลัวยายอิ๊ดแทน  แฮ่ะ..แฮ่ะ...

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้นะ   ใครที่ฝันร้าย  ฝันเห็นสิ่งน่ากลัวเป็นประจำ  ตื่นขึ้นมาเหนื่อย   ให้กินพวกเมล็ดคั่วเช่น  ถั่วลิสงคั่ว  ถั่วปากอ้า มะม่วงหิมพานต์  เพราะการที่เราฝันร้าย   ส่วนหนึ่งเกิดจากร่างกายขาดสมดุลย์ค่ะ  ตอนเด็กๆ    ป้าเล็กเป็นจนถึงขั้นไม่อยากนอน     ป่วยบ่อย ตัวเหลือง  ตาเหลือง  นอนปุ๊บมาปั๊บ   ตื่นขึ้นมา  เหงื่อเต็ม   สักพักก็ดีขึ้น   แต่พ่อให้ฝึกสมาธิด้วยค่ะ   ช่วยได้เยอะนะกุ้ง   ถ้ากลัวอะไร  ก็ฝึกสมาธิ  สวดมนต์  แล้วก็จะเบาบางลงไปค่ะ

กุ้งต้องซื้อถั่วมาติดบ้านบ้างแล้วค่ะ  แต่คงกินมากไม่ได้  เดี๋ยวไม่มีใครกล้าอยู่ใกล้ (แก๊สมันเยอะ  ฮิ..ฮิ..)

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ขับรถกลางคืน บนภูเขา บ่อย ๆ ไม่กล้าเปิดกระจกรถ  กลัวผีโยนแขน โยนหัว เข้ามาในรถ เพราะคิดว่าบนถนน มีตนตายเยอะ น่ะค่ะ  Smile แต่จริง ๆแล้ว ในรถ จะเอากระดูกของพ่อ ใสไว้ เหมือนใส่พระในรถ น่ะค่ะ คิดว่าพ่ออยู่กับเราตลอดเวลา

kanvara

ที่บ้านกุ้งก็มีกระดูกของพ่อค่ะ  เวลากลัวผีจะนึกถึงพ่อ  ถ้ามีผีตัวอื่น  ผีพ่อเราก็ต้องมี  พ่อคงคุ้มครองไม่ให้ใครมาทำอะไรลูกสาวเขาแน่ ๆ พ่อเคยบอกว่าถ้าพ่อตายไม่ต้องกลัวว่าพ่อจะมาหลอก  พ่อจะมาคุ้มครองลูก ๆ ทุกคน  ทำให้ไม่กลัวผีพ่อเลย  อยากเห็นอยากเจอเวลาฝันถึงพ่อเมื่อก่อนกุ้งจะร้องไห้ทุกครั้งที่ตื่น  เพราะคิดถึงพ่อ  แต่ตอนนี้เวลาฝันเห็นพ่อกุ้งจะรู้สึกดีใจมากค่ะ ( เพราะหวยจะออกอายุพ่อทุกที  กุ้งไม่เคยซื้อหรอกค่ะ   ไม่มีโชคทางนี้ )

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

พ่อกับแม่ของกุ้งก้อเสียแล้วคะเคยฝันเห็นแต่แม่ตอนกลับมาอยู่บ้านใหม่(หนีไปอยู่นอกบ้าน15ปี)แม่เค้าคงดีใจที่กุ้งกลับมาอยู่ดูแลพี่สาวมั่งคะ

Wink

ตอนเด็กก็กลัวผีมั่กๆค่ะแต่พอเข้าวัด..ทำสมาธิบ้างก็ดีขึ้นต้องคอยถามตัวเองค่ะว่า..So what?แล้วไง?..มันไม่ด้กล้าขึ้น

แต่เฉยๆกับความคิดที่ผ่านเข้ามา..ความคิดเรานี่แหละหลอกเรามากกว่าไอ้ที่มาแลบลินปลิ้นตาควักใส้..หลอกเรา

แหม! เจอคำปลอบใจของแต่ละคนรู้สึกดีขึ้นมาก ๆขอบคุณพี่ ป้า น้า อา น้อง ยายทุกคนค่ะ   นี่แหล่ะหมู่บ้านที่รักของเรา  พอใครมีเรื่องทุกข์ใจก็ได้รับคำปลอบโยน  อบอุ่นจริง ๆ บ้านสวนพอเพียงเนี่ย...

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

หน้า