หาดใหญ่....^^......ภาคต่อจากตอนที่แล้ว..

จาก นครศรีฯ ไปหาดใหญ่ นั่งรถตู้ประมาณ สามชั่วโมง เพื่อนบอกให้ลงหน้าหอนาฬิกา แล้วจะออกมารับ ให้โทรบอกประมาณใกล้ ๆ ถึง แต่แอนรู้สึกคุ้นตา ก็ถึงตลาดเกษตรแล้ว ไปถึงหน้าหอนาฬิกา่ก่อน เพื่อเป็นการค่าเวลาไปเดินเล่นในพล่าซ่า เข้าไปมีแต่คนมาเลเซีย เสียงพูด ไม่คุ้นหู เหมือนเดินอยู่ต่างประเทศ  คนมาเลเซีย เยอะมาก แม้กระทั่งร้านอาหาร แต่ก้อไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเรา........

ความสุข หาได้จากรอบ ๆ นั่งรถหาร้านข้าว ที่นี้มีเพลินวาน เหมือนที่ประจวบฯหรือเปล่าไม่รู้ แต่ป้ายคล้าย ๆ ข้ามไป........ไม่ช่ายจุดหมาย...............

เพื่อนบอกว่า นั่นพระจันทร์ และรถหยุดที่สี่แยกพอดี  นี้ ไฟแดง (ดูมัน ดูมันแนะนำ)

ต้องมาหาแสงสีบ้าง....ว่าไป..แต่สวยจริง ๆ ชักจะติดใจ ไม่อยากกลับบ้าน......

ทานข้าวที่เดิม

แต่มื้อนี้มีนักร้องมากล่อม ฮือ อิ่ม....

ก่อนกลับ ขอไปย่อย อาหารกันหน่อย ตอนกลางวันไม่ได้เที่ยวเพราะฝนตก เก็บเนื้อเก็บตัวไว้ที่ห้อง

ตกค่ำ ก็ออกเดินทาง ชมเมืองสงขลา....

ตอนค่ำคืน ไม่น่ากลัวเพราะมากับเจ้าถิ่น.....

อีกมุม อีกด้าน ที่ยังไม่เคยเห็น...............เคยมาแต่ตอนกลางวัน.........

ครั้งแรกที่มาตอนกลางคืน .....

ท่าเรือน้ำลึก .... ไฟสวยดี

ถ่ายจากมือถือ มองให้สวยนะคะ 

....

ตื่นเช้ามา ไปกินติ่มซำ มาหาดใหญ่ต้องไปกิน..ทุกครั้ง...เป็นติมซำที่อร่อยมากร้านดังของหาดใหญ่ก็ว่าได้  ที่รู้จักกัน คือโชคดีติ่มซำ โดยปกติ การใช้ชีวิต บนที่สูง (ที่บ้านแอนไม่มีติ่มซำขาย)  ต้องเข้ามากินในเมืองซึ่งความเป็นไปได้มีน้อยมาก เสียจากจะมีวาระหรือโอกาศต่าง ๆ แวะเวียนมาถึง เหมือนครั้งนี้  ............ ... ขอนำเสนอของโปรดก่อน....

.....................

........ อร่อยจนไม่มีคำบรรยาย...

สุดท้าย หมด (ก็)ยก.......

ขาดไม่ได้ ทำให้ร่างกาย มีชีวิตชีวา.สดใส....

........ อิ่มค่ะ

หา ของช่วยย่อย............

ผู้ทำร้ายจิตใจ....อยู่นี้ ......... ไปละคะ ...

คนขับไปแล้วผู้โดยสารยังอยู่นี้..

กระจกนี้ข้างในมีคนอยู่หรือเปล่า คงไม่มีมั่ง ถ่ายรูปเล่นละกัน

เดินทางไปบ้านควนเนียง ...บ้านเพื่อนอีกคน มองทางไป พร้อมกับเสียงพาก ถึงความกันดาร แต่ดู ๆ แล้วว่า สู้บ้านแอนไม่ได้...บรรยากาศดีมั๊กมาก...

บรรยากาศ ทางเข้า ไปบ้านควนเนียง..สะพานโค้ง....

มองไปไกลไกล ไม่รู้กี่สะพาน...

 ถึงแล้ว  เจ้าของบ้านบอกว่า จอดรถบนสะพาน....

บนสะพาน หน้าบ้านเป็นแม่น้ำไหลผ่าน...

หยุดได้ไม่นาน เวลาก็จวนเจียน ............

............................................สัญญาที่หาดใหญ่......