…........ที่มา ๒๒ แด่น้อง..........

๑.

วันนี้

น้องชายคนหนึ่งในที่ทำงานเก่าผม ทราบข่าวจากเพื่อนๆ เขาเองว่าผมกำลังหัดตีมีดอยู่ที่บ้านสวนที่เขาเคยมาเยือนเมื่อหลายที่แล้ว เขารีบติดต่อผมเพื่อคุยกันเรื่องมีดจนฟุ้งไปทั้งแป้นคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์ ภาษาปากคงเรียกได้โม้กันจนแมงโม้บินว่อนกันไป

ย้อนไปไกลถึงวัยเด็กทโมนซุกซน เขาเล่าว่าเขาทะลึ่งดัดแปลงมีดเหลาดินสอเล่มละบาทจากใบเดียว ติดเพิ่มเป็นสองใบ และสามใบมีดต่อด้ามหนึ่งอันในเวลาต่อมา เพื่อที่จะพบว่ามีดที่แสนคมได้กินเลือดที่นิ้วสามนิ้ว จนต้องเข้ารพ.เย็บถึงสามเข็ม

ผมรีบข่มทับ...วัยเด็กของผม พกมีดอีโต้คมปร๊าด ลับไว้ปาดงวง(จั่น)มะพร้าวเพื่อเก็บน้ำหวานมาเคี่ยวน้ำตาลปึก วันหนึ่งพกเอวด้านหลังเดินกลับจากสวนมากับเพื่อน

เดินบิดตูดอีท่าไหนไม่รู้มันหลุดออกจากฝักหล่นฉับเข้าข้อเท้า เฉียดเอ็นร้อยหวายนิดเดียว!!

รีบล้มตัวนอนหงายบีบบาดแผลไว้กันเลือดไหล บอกให้เพื่อนวิ่งไปซื้อปลาสเตอร์มาแปะไว้กันโดนเคี่ยนซ้ำด้วยว่าซนไม่เข้าเรื่อง ปิดแผลไว้อย่างนั้นจนแผลติดสนิทโดยไม่ได้ผ่านเข็ม ด้ายและมือหมอเลย..

ความซนกับความกลัวของทโมนน้อยหลอมรวมเป็นเรื่องเดียวกัน

“ตอนเด็กพี่คงซนน่าดู”  เขาว่า

“มองจากตัวเอง..ใช่ แต่ถ้าเทียบกับเพื่อนๆ ทโมนน้อยในหมู่บ้านในรุ่นราวคราวเดียวกัน พี่อาจจะเรียบร้อยที่สุดแล้ว มั้ง” ผมคิดย้อนไปไกลถึงการเที่ยวอย่างสนุกสนานของเพื่อนๆ โดยไม่มีไม้เรียวคอยดักรอเมื่อกลับมาบ้านตอนเย็น

“พี่..เหมือนเด็กที่โดนกักบริเวณ ไปไหนก็ไม่ได้ เที่ยวไกลก็ไม่ได้ ต้องทำงาน..หน้านาทำนา หน้าแล้งก็หาบน้ำมาใส่โอ่ง..กว่าจะได้ไปเที่ยวงานหน้าอำเภอได้ซักครั้ง นาน”

“ โดขึ้นมาพอรู้จักการเดินทาง...เหมือนธนูหลุดจากแหล่ง ขึ้นเหนือล่องใต้ บินอากาศ ป่ายปีนภูสูง ดำน้ำลึก อะไรที่ใฝ่ฝันอยากทำตั้งแต่วัยทโมน พี่ทำหมด เล็กน้อยฉาบฉวยขอให้ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตบ้าง..หายบ้าไปเหมือนกัน..ช่วงนั้น”

“เหมือนแมวผมเลยพี่..กักมันไว้ พอปล่อยปุ๊บ ไปไหนไม่รู้ หายจ้อย  ” ผมเลยกลายเป็นแมวไปเสียอย่างนั้น

๒.

ก่อนหน้านี้หลายอาทิตย์
  
น้องชายคนนี้สั่งมีดแนวเดียวกับมีดมรดกพ่อในคอลเล็กชันหนึ่งซึ่งเขามีและชอบ-มีดหนอนน้อย

เขาอยากให้ผมลองทำแบบนั้นให้เขาบ้าง ผมรีบออกตัวว่าพี่เองเป็นคนระดับฝึกหัดฝีมือและเครื่องมือยังไม่ได้พร้อมไม่ได้เก่งอะไร

เผลอๆ อาจได้ของที่คุณภาพและฝีมือยัง “ไม่ถึง” งานระดับนั้น

“ไม่เป็นไรพี่..ยังไงผมก็ได้งานที่พี่ทำ ผมเองคิดอยากทำเอง อยากตีเอง ผมยังไม่มีโอกาส  นะพี่นะ..เอาแบบนั้น เล่มนึง” เออ..เอากะมันสิ

อยากได้ก็เอา...ลุยกันซักตั้ง

ระหว่างนี้ผมยังขลุกอยู่กับงานมีดอันเล็กของคุณทานตะวันจากเยอรมันอยู่แทบทุกวัน บอกตามตรงในการใช้วิชาชีพซึ่งไม่ได้ร่ำเรียนมาจากไหนเพื่อเอาชนะอุปสรรคระหว่างการทำมีดอันเบ้อเร่อกับอันเล็กๆ เท่าก้านมะยม ต่างกันราวฟ้ากับเหว แม้จะใช้ พื้นฐานเดียวกันก็ตาม

ทุกวันผมจึงสลับชิ้นงานเพื่อหลีกเลี่ยงความเบื่อหน่ายถึงขั้นท้อซึ่งมักจะมาเคาะถึงประตูบ้านแทบทุกครั้งที่จับงานเล็กๆ แบบนั้น

คงเข้าใจนะครับ..ว่าทำไมงานชิ้นเล็กๆ จึงใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะเสร็จและส่งให้เจ้าของลองใช้ หากไม่ผ่านก็ต้องลุยนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง.

หลังจากจบงานมีดในแต่ละชิ้น ผมนำมันมาให้คนแก่ในบ้านหยิบจับ พินิจพิเคราะห์ จากนั้นก็เล่าเรื่องราวของมีดเล่มนั้นให้คนแก่ฟัง ถือเป็นการผ่อนคลายและขอพรจากคนแก่ในการทำงานไปในตัว

ใช่ครับมีดทุกเล่มในมือของทุกท่าน ผ่านมือคนแก่ที่บ้านผมแทบทั้งสิ้น

๓.

“ว่างๆ ผมจะไปเรียนตีมีดที่บ้านพี่นะครับ” น้องชายคนเดิมสนทนาต่อ

“ได้แต่ถือเป็นการเรียนรู้ร่วมกันดีไหม เพราะพี่เองก็ไม่ได้เรียนมาจากใครนอกจากอ่านและสอบถามจากคนโน้นคนนี้บ้าง แล้วลุยเลย..ผิดมั่งถูกมั่ง..ว่ากันไป”

“ครับพี่”

ผมยังอยู่หน้าเตา ยังต้องทำงานบ้าน งานสวน เลี้ยงม้า และฯลฯ ประสาคนธรรมดาทั่วไป แต่สิ่งที่ผิดแผกกว่าชาวบ้านทั่วไปคงเป็นเรื่องของเพื่อน ผมอาจจะมีเพื่อนมาก และส่วนมากเป็นเพื่อนดี ไม่ว่าจะเป็นรุ่นน้องรุ่นเดียวกัน หรือรุ่นพี่ก็ตาม

ผมคิด...ในบางวัน บางทีการเดินทาง การสนทนา การหยุดนิ่ง หรือแม้กระทั่งการนั่งตีมีดอยู่หน้าเตาร้อนๆ อาจไม่ใช่แค่งานตรงหน้าหรือสิ่งที่ได้ทำอยู่ในเวลานั้นๆ

  .....................................................................