อะไรเป็นเหตุผลให้คนเราไม่ยืนตรงเมื่อได้ยินเพลงชาติ

หมวดหมู่ของบล็อก: 

เช้าวันนี้มีเรื่องอัดอั้นตันใจอย่างแรง

ไปกินข้าวแกงแถวซอยรางน้ำ อนุสวรีย์ชัยฯ ประมาณ 8 โมงค่ะ

ร้านนี้อยู่ในบริเวณปั้มน้ำมันที่ทุกเช้าจะต้องเปิดเพลงชาติไม่ว่าใครทำอาไรอยู่ในบริเวณนั้น

พอได้ยินเสียงเพลงชาติทุกคนจะยืนตรงเคารพธงชาติ

...............

แต่วันนี้....เหตุกาณณ์เกือบจะเหมือนเดิมทุกคนยืนตรงเคารพธงชาติ

แต่พอหันไปทางขวาปรากฎว่ามีชายวัยกลางคน แต่งตัวดี น่าจะมีการงานที่ดีพอสมควร

นั่งกินข้าวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว วินาทีแรกก็คิดไปว่า ซักพักเค้่าคงจะลุกล่ะ

เพราะคนอื่นในร้านก็ลุกขึ้นยืนกันหมด

แต่ก็เปล่าเลย...เขายังนั่งกินข้าวต่อไปและมองคนที่ยืนตรงเคารพธงชาติ อย่างกับเป็นเรื่องที่ไร้สาระ

วันนี้ถ้าไม่ได้มาระบายออกซะบ้างหนูต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนเราสมัยนี้ทำไมเป็นกันได้แบบนี้

เห้อ....สลดใจอย่างแรง

ความเห็น

การยืนตรงเคารพธงชาติ จริงๆแล้วเป็นรัฐนิยมที่เกิดขึ้นในสมัย จอมพล ป.พิบูลสงคราม เพื่อต้องการให้ประชาชนคนไทยรักหวงแหนและภูมิใจในความ เป็นไทย เช่นเดียวกับรัฐนิยมหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในสมัยนั้น เช่น ให้ข้าราชการแต่งเครื่องแบบตามที่กำหนด ห้ามสวมกางเกงแพร ให้ทักทายกันด้วยคำว่า “ สวัสดี “ ห้ามกินหมาก ให้สวมหมวกทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ใช้คำขวัญปลุกใจทุกเช้าก่อนเรียน การยกเลิกบรรดาศักดิ์โดยให้ใช้เพียงชื่อ สกุล เหมือนคนทั่วไป การเคารพธงชาติ และเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงมหรสพ ฯลฯ

รัฐนิยม ที่มีหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน ก็คือ การเคารพธงชาติ การยืนเมื่อได้ยินเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงหนัง อย่างอื่นอาจจะเลือนหายไปบ้าง

สำหรับการยืนตรงเคารพธงชาตินั้นจริงๆได้หายไปแล้ว เช่นเดียวกับรัฐนิยมอื่นๆ แต่ได้มีการมาฟื้นฟูอีกครั้ง ในสมัยนายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็นนายกรัฐมนตรี-จำพ.ศ. ไม่ได้

ง่ายๆ คับ

เมื่อได้ยินเพลงชาติ

 

เอ้ย บหาย  ... 8 โมงแล้วเหรอ

ซวยยยยยยยยยยยยยยยยยยย .. สายอีกล่ะ ก ... รู 

..

ซวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เืมื่อคืน ไม่น่า ... เล้ยยยยยยยยยยย

 

อิอิ

*/*

 

ขำขำ คับเห็นเขาเครียดๆ กัน

 

ขำก๊ากๆ เลย แสดงว่าป้อมนี้บ่อยละซิท่า ....


เรื่องสายนะ อย่าเข้าใจผิด

ตามรอยพ่อคิด ด้วยวิถีชีวิต ที่เพียงพอ

มันไม่มีอะไรหรอกครับ..เค้ารู้ดีว่าเขาทำอะไร...


พวกนี้มันประเภท..ต่อต้านสังคมด้วยการแสดงออกทางสัญลักษณ์


เหมือนๆปัจุบันที่เป็นอยู่นั่นหละ...หนึ่งวันหนึ่งสี...


เป็นผมนะครับ...ผมจะไม่ทนยืนเคารพธงชาติให้จบเพลงแล้วหละครับ...ถ้ามันอยู่ในระยะตีนผม..


จะเสียสักห้าร้อย...ก็เป็นไรไป..ถ้าได้ถีบหน้าไอ้ขว้างโลกนั่นสักที...จบข่าว

เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด  ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่

คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู

ขอโทษที่อ่านแล้วเข้าใจที่โฟสไว้ผิดๆนะคะ

 

คราวหลังจะอ่านให้ละเอียดกว่านี้ค่ะ

ขอโทษจริงๆนะคะ

เห็นว่าเป็นประเด็นที่หยิบยกขึ้นมาอย่างน่าสนใจมากทีเดียว เวลาอยู่บนรถเมล์ บางทีรถแล่นผ่านตลาด เสียงเพลงชาติดัง ผู้คนส่วนใหญ่ก็ค่อนข้างรีบร้อนกับวิถีชีวิตที่รีบเร่ง รถเมล์บางคันก็เร่งรีบ สิ่งที่ทำได้ในใจเวลานั้น คือ น้อมรำลึกอย่างสุดซึ้งใจว่าเพราะมีประเทศชาติไทยนี้แหละ จึงมีวันนี้ที่เรามีแผ่นดินอยู่อย่างมีความสุข มีข้าวกิน มีที่ซุกนอน และมีลมหายใจที่หายใจได้ยาวอย่างทุกวันนี้ ขอขอบคุณ คุณหนูนิวมาก...กับประเด็นนี้...

แต่ No Comment

 

 

msn:lekonshore@hotmail.com

ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก จงมีความสุข สนุกกับชีวิต อย่ามัวคิดอิจฉาใคร

ผมว่าป่านนี้ ผู้ชายคนนั้น คงนั่งสะอึกไปหลายตลบแล้วล่ะครับ เอาแค่ชาวเวป บ้านสวนเวปเดียว เค้าคงแย่แล้วล่ะ  มันอยู่ที่สามัญสำนึกของแต่ล่ะคนน่ะ

เอ๊...หรือว่าเค้าหิวจัด หรือ...หรือ...

ของอย่างนี้น่ะคะ พูดยาก ขึ้นอยู่กับ ใจ...

ใครไม่ยืน ก็ได้แต่มองแบบตาขวางๆๆนิดหน่อย

แต่จะให้ไปต่อว่าเค้าคงมิกล้า คนสมัยนี้ มีแปลกๆๆค่ะ

กลัวเค้าชักปืนมายิงอ่ะ

:sweating:

หน้า