chat

ทุกคนที่เป็นผู้ชายในขณะนี้ล้วนแล้วแต่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยทั้งสิ้น...

เงาทะมึนแห่งความหวาดระแวงค่อยๆคืบคลานเข้ามาสู่เวปเราแล้ว เหมือนเตรียมตัวซ้ำเติมให้น้ำที่กำลังท่วมอยู่ตอนนี้ให้ย่ำแย่ลงไปอีก

ต่อไปผมจะกล้าคลิกเชตกับใครได้อีก...เล่า

ขอบคุณคนที่นำข่าวไม่ชอบมาพากลเยี่ยงนี้มาบอกกล่าว สมควรยิ่งแล้วที่ไม่เก็บงำเอาไว้

ผมคิดตั้งนานแล้วตั้งแต่มีเชต ว่าอาการป่วยแบบนี้จะต้องแวะมาเยื่อนและภูกแปรสภาพถามหาจากคนที่มาเยี่ยม แต่ด้วยวุฒิภาวะของเราในบ้านสวน ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่โตเกินฐานะ จึงย่ามใจและคิดว่าไม่น่าจะมี หรือถึงมีก็น้อยมาก

แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ ในส่วนของน้อยมากมากที่เผื่อใจไว้นั้น

อย่างที่ผมเคยบอก “หนทางชีวิตข้างหน้าเธอเด็กน้อย ยังต้องพบเจอเรื่องราวอีกมากมาย ปล่อยให้เธอได้อยู่กับตัวเอง ถามเอง คิดเองบ้าง ปล่อยให้เธอได้สัมผัสกับชีวิต  ปล่อยให้เธอได้สมสร้างภูมิคุ้มกันที่มิอาจสอน แล้วเธอก็จะเติบโตอย่างเท่าทัน” 

จากนี้ไป สาวๆสวยๆของเราจะระแวงและวิเคราะห์ สังเคราะห์ ทุกๆวลีที่ชายคนใดก็ตามแต่   ที่คลิกแวะมาทักทาย

จากนี้ไป ชายๆใสๆของเราก็จะมีกล้าเอ่ยปากทักทาย หญิงงามเคยคุ้นหน้า ผู้ที่อยู่รวมชายคามาเนินนานแต่มิเคยทักทาย ด้วยเกรงว่าอาจจะเผลอพิมพ์ถูกพิมพ์ผิดไป จนเจตนาที่ต้องการจะสื่อ ถูกแปลงเป็นหนุ่มขี้เหงา อารมณ์เปลี่ยว เดี่ยวโดด อยากจะโลดโผนโจนทะยานร่านราครับ

ในสังคมที่มีหลากหลายช่องทางแห่งสื่อสาร และทุกคนก็เข้าได้ง่าย แว็ปมาแว็ปไปตามใจคลิก

สังคมชนบทอย่างเราๆย่อมต้องหัดเรียนรู้และตื่นตัว

ตื่นทั้งตัวอักษร และตื่นทั้งเจตนาผ่านวลี ตื่นทั้งมุมการมอง

ถ้าหลังจากทักทายกันสักพักในครั้งแรกที่คุยกัน ผมเขียนคำว่า น้อง(แอน นิว แอลเอฟ น้ำหวาน กิ่ง เด็กบ้าน มะโหน่ง ตะวัน)คนใดคนหนึ่งว่า ว่างไหม อยากชวนไปเที่ยว

 ผมคิดว่าน้องๆพวกนี้คงจะมองผมในแง่ความรู้สึกต่างกันไป

น้องมะโหน่ง อาจจะหลอกผมต่ออีกชั้น

กิ่ง อาจจะตอบตกลง(เพราะตัวเองอยู่พม่า)

น้ำหวาน อาจจะตอบหวานๆว่าค่ะ..ว่าจะไปเพื่ออ่านทางผมต่อ

เด็กบ้าน อาจจะปิดเชตไป

ตะวัน อาจจะนัดวันผมเป็นมั่นเหมาะก็ได้แต่ไม่มา

ส่วนแอลเอฟ หัวเราะจนท้องแข็งและมีแรงถักน้องหมาต่อ)

ขึ้นอยู่กับการรับมือจากประสบการณ์ที่ขับเฉี่ยวของแต่ละคน จนบางครั้งเรายังไม่รู้เลยว่าเราเองต่างหากหละที่หลงไปเป็นเหยื่อเขาเสียเอง

นี่คือชีวิต นี่คือบทเรียน นี่คือสิ่งที่เราทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องเจอ เพียงแต่มันจะมาในรูปแบบไหนเท่านั้น ในชีวิตจริงๆ

 บางครั้งคำเขียนก็เป็นเพียงแค่เจตนาเพื่อหาความรื่นรมย์ให้กับหัวใจตัวเอง หยอกเย้า เชื้อเชิญตามความรู้สึกนึกคิดหนุกๆอำๆขำๆกันไปได้...ประมาณแมวหยอกไก่ เพียงแต่ แค่ผิดทาง ผิดคน ผิดเวลา

เป็นความสุขเล็กๆผ่านทางวลีคำที่พิมพ์ผ่านขาดเจตนาที่เป็นได้ในความจริงที่คงอยู่....

จนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่อาจจะเชื่อได้เต็มความรู้สึกว่าเรามี..บุคคลประเภทนั้นอยู่จริงในบ้านเรา

แต่ก็มิใช่จะนั่งมองอย่างนิ่งดูดาย โดยขาดการระแวดระวัง

ขอบคุณจากใจอีกครั้งที่ทำให้พวกเราได้ตื่นตัว...และได้ชำเลืองพิจารณามองอีกมุม....ที่แอบซ่อนรูปอยู่

อยู่ที่ไหน...ไปเที่ยวกับผมไหมครับ...