ชิมิชิมิ
ผักข้างบ้าน อาหารข้างรั้ว ครอบครัวพอเพียง หลีกเลี่ยงสารเคมี
เกือบเดือนแล้วตั้งแต่เริ่มมีโครงการ ผมก็มีแนวคิดที่จะทำปลูกผักอะไรสักอย่างที่เป็น ผักแบบอินทรีย์ปลอดสารพิษความรู้สึกตอนนั้นคือ ปลอดสารพิษก็ได้ อินทรีย์ก็ได้ร่วมกัน แต่พอทำมาทำไป พี่โสทรบอกว่า เอาผักอินทรีย์นะครับ เหวงเลย
เพราะผักปลอดสารพิษ เป็นผักที่สามารถใช้ปุ๋ยเคมีได้ ใช้ยาฆ่าแมลงได้ แต่ให้นับระยะปลอดภัยเอา..(ว้าวคุ้นๆนะสาวๆ) โครงการเหล่านั้นที่ทำเพิ่งเริ่มต้นจึงถูกพักและพับไปในที่สุด แต่เพื่อให้เข้ากับโครงการบ้านสวนเราที่รณรงค์ ให้พวกเราได้ปลูกผักอินทรีย์เพื่อรับปะทานกัน ประกายใสๆก็ผุดมาแวปวูบอีกครั้ง เป็นการลองทำดูแบบปฐมบท หากมันได้ผลจริงๆอาจจะขยายมากกว่านี้...มาดูกัน แอมๆ.....
ผมเริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับผมในการทำ นั่นคือผักหวานกับถั่วฝักยาว และมีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนคือ ทำเพื่อให้ลูกกิน มีพืชผักมากมายสำหรับชายทุ่งบ้านนอกแห่งนี้ ที่เป็นผักอินทรีย์โดยกำเนิด ผักกาดนกเขา ออกดิบ ตำลึง ยอดมะม่วงหินมะพาน ดังนั้นสิ่งที่ผมปลูกอยู่นี้จึงเป็นการทดสอบตัวเองว่า เราทำได้หรือเปล่านะ(เพียงเท่านั่น) และถ้าทำได้ก็อาจจะได้แอบปลื้มตัวเองอยู่คนเดียว ได้ป้อนข้าวที่มีผักอินทรีย์เป็นกับข้าวให้ลูกได้ทาน ครับเริ่มจากเล็กๆง่ายๆ แล้วค่อยท้าท้ายกับสิ่งที่ใหญ่กว่านี้...ตามสะเต็บ
จะเห็นได้ว่าระบบรากจะดีพอควร แม้ไม่ใส่ปุ่ยใดๆเลยตั้งแต่เริ่มต้นปัก ใช้ส่วนประสมของดินที่เป็นขี้เถ้ากองถ่าน ใบหญ้าที่กองถมไว้นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ไปรื้อมาใส่ ก็เลยออกมาพอชื่นใจแบบนี้ครับ
สะเต็บต่อมา...ผมทำในสิ่งที่ยากขึ้น นั่นคือการปลูกถั่วผักยาว ที่ยากขึ้นเพราะถั่วผักยาวอาจจะเคยสร้างศัตรูไว้มาก ดังนั้นเมื่อลงมือปลูกแบบอินทรีย์ (แบบธรรมชาติ) จึงมีมูลมากมายมาคอยทำร้าย ดั่งที่ใบฟ้องถึงร่องรอยความบอบซ้ำ ผมทำได้อย่างเดียวคือ การไปเด็ด หยิบหนอน และสังเกตสังกาเกือบจะเช้าเย็นเป็นประจำทุกวัน ตอนนี้กำลังรุ่งมากกว่าร่วง เลยให้รางวัลเป็นปลายไว้ไฝ่ให้เธอได้ยึดเกาะ อีกไม่นานคงได้มีหลานแน่นอนสำหรับผม...ถ้า..ไม่อ้อร้อเสียก่อน
นี่คือกองใบไม้ที่ผมกวาดๆมารวมกัน ใส่ขี้วัวไปพอควร ราดด้วยกากน้ำตาล ส่วนผสมเดาๆเอาครับ นานทีจะผลิกใต้มาไว้บน แต่เรื่องใบไม้ที่กวาดกับขี้วัวก็ใสเพิ่มตามโอกาส ทำไปเรื่อยๆ เปื่อยเมือ่ไรก็เมื่อนั้นครับ...ตั้งใจไว้ว่า จะต่อยอดโครงการปลูกต่อไป...แต่ตอนนี้ขอสองอย่างก่อน...(กลัวบูดครับขอโพสก่อน...ค่อยมาแต่งมาเสริมที่หลังนะครับ).
.
อนึ่ง..ขณะที่เขียนอยู่นี้ฝนกำลังตกหนักพอควร...แต่ไม่ทั้งวัน จะแวะมาเยี่ยม ทุกๆตอนบ่ายๆของทุกวัน ไม่ต้องถามว่าที่บ้านท่วมไหมนะครับ...ไม่ท่วมครับ แต่สวนยางอ่อนทุกแปลงของผม ก็เป็นดั่งรูปนะครับ...และเป็นมาหนึ่งเกือบอาทิตย์แล้ว...แต่ยังยิ้มได้ครับ....
ปาล์มราคาท้องถิ่น ก.กละ 6.50 และยางลดมาหน่อยนึงครับเหลือ ก.ก 115.00 บาท ประเด็นคือ ไม่มีปาล์มและยางจะขายครับ....
- บล็อกของ มานี มานะ วีระ ชูใจ
- อ่าน 7580 ครั้ง
ความเห็น
lekonshore
13 พฤศจิกายน, 2010 - 16:32
Permalink
ตามมาแล
นับวันปลอดภัย อิอิ คุ้นยังไงเหรอ ไม่เข้าใจ ชิมิชิมิ มาลอกเลืยนแบบ
msn:lekonshore@hotmail.com
ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก จงมีความสุข สนุกกับชีวิต อย่ามัวคิดอิจฉาใคร
มานี มานะ วีระ ชูใจ
13 พฤศจิกายน, 2010 - 17:30
Permalink
ผมก้ไม่เข้าใจครับ
บางที นับวันถูกแต่ผิดคน...
เลยต้องถามทุกครั้งครับ...เพื่อความแน่ใจ...
ก็ผักมันหลายอย่างนี่ครับ...หลายคนปลุกด้วย...
อาจผิดพลาดได้
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
ยายอิ๊ด
13 พฤศจิกายน, 2010 - 16:36
Permalink
เริ่มแล้ว
ระวังเพื่อนลอก ชิมิ..ชิมิ
ยายอิ๊ดคนหนึ่งและ ลอกเพื่อประยุกต์ แหละ ชิมิ..ชิมิ..
#แตกต่าง.แต่.ไม่แตกแยก#
มานี มานะ วีระ ชูใจ
14 พฤศจิกายน, 2010 - 12:45
Permalink
ลอกได้ครับ
ผมก้คงต้องลอกใครอีกหลายท่านเหมือนกัน..
ลอกแล้วนำมาปรับ...ใช้ คงไม่เป็นไร
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
ann
13 พฤศจิกายน, 2010 - 16:54
Permalink
พี่เงาะเริ่มแล้ว
พี่เงาะเริ่มแล้ว เดี่ยวหนูตามไป....
.."ผักข้างบ้าน อาหารข้างรั้ว ครอบครัวพอเพียง หลีกเลี่ยงสารเคมี"
..
....ความสุขอย่างแท้จริง ด้วยหลักเศรษฐกิจพอเพียง....
มานี มานะ วีระ ชูใจ
14 พฤศจิกายน, 2010 - 12:43
Permalink
เพื่อรจก้อย
เป็นการเริ่มต้นของจุดจบครับ...
พอกันที สารเคมี...สำหรับทางผัก
แต่ทางอื่น...ค่อยว่ากัน...
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
แจ้ว
13 พฤศจิกายน, 2010 - 18:46
Permalink
เริ่มก่อนได้กินก่อน
เดินไปพลาง ๆ นะ หันมาแลข้างหลังกัน ถ้าเพื่อนตามไม่ทันกะชลอสักหิด อย่าทิ้งห่าง....ของแจ้วก็อินทรีย์ล้วน เพราะไม่มีตังก์ซื้อปุ๋ยเคมี ไม่อยากกินยาฆ่าแมลง.... ผัดผักหวานแบบมีโปรตีนโดยไม่ต้องใส่หมู ใส่กุ้งนี่แหละ อร่อยแล้ว
มานี มานะ วีระ ชูใจ
14 พฤศจิกายน, 2010 - 12:41
Permalink
ต้องทะเลาะ
กับหมู่..ศัตรูแมลงกันอีกนานทีเดียว
โดยใจแล้วผมไม่ชอบฆ่าสัตว์ที่มากินใบถั่ว...
หน้าที่ของมันก็คือ...กินเพื่อดำรงชีวิต..
เห็นเล่วก็สงสารมันเหมือนกัน...
บ้างที่ผมก็อยากจะปลูกทิ้งสักสองสามต้นเพื่อให้มันกินนะครับ...
แต่มันคงไม่รู้...สงสัยต้องปักป้ายแล้วหละ...ว่าร่องนี้ห้ามกิน..กินร่องนี้ได้..
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
chai
13 พฤศจิกายน, 2010 - 18:50
Permalink
มานี
ผมกำลังเริ่มครับ
ทำความดีนะครับ จะได้มีความสบายใจ msn/krawmovie@hotmail.com
มานี มานะ วีระ ชูใจ
14 พฤศจิกายน, 2010 - 12:38
Permalink
เริ่ม
อยากให้เริ่มกันมากๆ เริ่มกันบ่อยๆ เริ่มกันเยอะๆ..
และ..ตลอดด้วยกันครับ
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
หน้า