ศิลปะและวัฒนธรรมคนญี่ปุน

หมวดหมู่ของบล็อก: 

   สายฝนพร่างพรู ไม่ออกไปไหนมีเวลาเรียบเรียงชีวิตการเดินทางเรียนรู้ ฟ้ากว้าง ทางไกล เดินทางกันไป ทำอยู่ทำกินกันไป แบ่งปันสิ่งดีงามกันไป ท้ายสุดก็หลบมาเดินทางภายในอยู่กับแผ่นดินเกิด


 ก่อนลายาว ขอนุญาติแผยแพร่วัฒนธรรมคนญี่ปุน ได้ไปเห็นไปรู้มาเมื่อกันยายนปี๕๑ ค่ะ


           


    ในโตเกียวท่ามกลางความเจริญทางเทคโนโลยีและสินค้าแบรนเนมสูงสุด  ยังมีร้านหัตถกรรมไม้กวาดทำมือหนึ่งเดียว ที่น่าคิดกว่านั้นคือใยพร้าว ใยตาลตโนด ดอกหญ้า ล้วนแล้วแต่ส่งไปจากเมืองไทยอันอุดมสมบูรณ์หลากหลายของเรา


  ศิลปการมัด การผูก



ขนาดเล็กไว้กวาดตามซอก ตามมุม เหมาะมือ



แบบกลมๆ เรียบง่าย ดูดี



ส่งหนังสือพิมพ์กับรถถีบ บ้านเราไม่ทันใจเสียแล้ว ช้าไม่เป็น





สองท่านนี้ บอกว่า อาศัยฝีมือ และใจรัก ใช้ชีวิตเรียบง่าย เข้าถึงธรรมชาติเขาจึงให้เป็นศิลปิน



นาฎโยคะโนราแบบโบราณ บ้านเราได้ฟังได้ชมคราใด ก็อิ่มอกอิ่มใจลืมไม่ลง


อาจารย์ธรรมนิตย์ หลายคนคงรู้จัก 


แล้วพบกันใหม่


  

ความเห็น

นึกว่า กลับจากบ้านพี่แจ้ว ไปญี่ปุ่นเสียแล้ว


ไม้กวาดที่ญี่ปุ่น ใช้วัตถุดิบจากบ้านเราเพ ราคากะน่าว่าแพงนะ ไตรเราไม่ทำขายเองมั่งละ:confused:

Laughingทำวันนี้ให้ดีที่สุด เวลาชีวิตน้อยลงทุกวัน

เรื่องฝีมือ...และศิลปหัตถกรรมคนไทยไม่เคยแพ้ใครแต่...คนไทยขาดความรู้เรื่องการพัฒนาฝีมือและต่อยอดงานฝีมือนั้นๆ...ทำให้เราขาดโอกาสที่ดีหลายอย่างไป...


ไม้กวาดใยมะพร้าวฝีมือคนสุพรรณก็มีที่ตลาดร้อยปี..ใครไปเที่ยวอย่าลืมซื้อติดไม้ติดมือมานะ

คิดให้แตกต่าง...แต่อย่าแตกแยก

ได้ยินเสียงกลองโนราห์แล้วพาให้ขึ้นน้องหยอยเห้อ  

 

 

:admire2:

ขอบคุณค่ะที่เอาของดี ๆ ของบ้านเขามาให้ดู...ไม้กวาดของเขาคล้าย ๆ กับของบ้านเราเลย...อีกหน่อยไม้กวาดแบบนี้คงจะหายไปแล้วเพราะมีไม้กวาดพลาสติกเข้ามาตีตลาด...

มีความสุขกับการที่ได้ให้มากกว่าการที่ได้รับ

ฝีมือการทำของเขา เยี่ยมมากเลยค่ะ คงจะทนน่าดู ถ้าเปรียบเทียบกับของบ้านเราแล้ว กวาดไปหลุดลุ่ยไป ราคาของบ้านเราถูกกว่า แต่ไม่ทน ของเขาสั่งซื้อวัสดุจากบ้านเราไปทำเอง ทนกว่า แพงกว่า แถมออกมาสวยกว่า ดูดีกว่าอีก เฮ้อ... อายเขาเลยเน๊อะ...

หน้า