แด่แม่นม

มีบทกวีที่ชอบ ไว้ปลุกปลอบจิตใจตนเองยามล้า หาภาพมาประกอบ แล้วชุ่มชื่นใจดี ฝากพี่น้อง มีความสุขกับวิถีที่เป็นอยู่ทั่วกันจ้า         

 โลก คือครอบครัวเดียว  ทว่ามากพี่น้อง

ในถนนทุกสาย  ไม่มีคนแปลกหน้า

ทว่าญาติมิตรที่เพิ่งพบพาน

ร่วมรู้สึกสุขทุกข์  อิ่มหรือหิวกระหาย

มากรูป  หลากนาม  ทว่าใจเดียวกัน

เป็นของกันและกัน

และไม่อาจเปลี่ยนแปลงตราแห่งรักนี้ได้

ณ ที่ใด แสงสว่างแห่งความจริงนี้ส่องไปถึง

ความปรารถนาจะรวมโลกผองเป็นน้องพี่ก็อยู่ที่นั่น

ทุกชีวิตล้วนเป็นวงศ์วานหว่านเครือของเราเอง

ผู้ลุ่มลึกในรักย่อมตระหนักได้

นก ผีเสื้อและตั๊กแตนในทุ่งข้าว

คือเพื่อนๆของลูกหลานเรา

เทือกเขาเรียงรายคือเรือนร่างของปู่ย่าตายายผู้ล่วงลับ

กำลังเอนกายผ่อนพักอันยาวนาน

ทะเล ห้วย หนอง คลอง บึง

คือแม่นมของเรา

ป่าฝนต้นธารน้ำ คือถิ่นฐานบ้านเดิมของเรา

แผ่นดินโลกและฟากฟ้า คือมารดาและบิดาเรา

กวีนิพนธ์โดย เขมานันทะ หรืออาจารย์โกวิท เอนกชัย ศิลปินแห่งชาติ บ้านท่าคุระ สทิงพระ สงขลา

ดอกแก้วข้างขนำ

เทือกเขามองจากยอดควนบ้านในยางสวนบนควนของแจ้ว

ดอกดาเงาะเทพีประจำควน (ลูกพี่ลูกน้องกับดาหลากระมัง)