สวัสดีค่ะ...นี่คือบล๊อกแรกในการกลับมาอยู่บ้านสวนพอเพียง หลังจากระเห็ดเร่ร่อนไปเกือบ 2 ปี ผิดถูกยังไงขออภัยด้วยนะคะ...ยังไม่ชำนาญการอัพโหลดรูปค่ะ

ปฏิบัติการทวงคืนพื้นที่...ทวงจากใคร จากคุณหญ้า สิคะ

หลังจากปล่อยให้คุณเธอยึดพื้นที่ไหลเลื้อยไปเรื่อยตามอำเภอใจมานาน

ไม่ชอบหญ้า พอๆ กับ ไม่ชอบฉีดยาฆ่าหญ้า และไม่ชอบเทปูนคอนกรีตเต็มพื้นที่เพื่อจะได้หมดปัญหาเรื่องหญ้า...แบบนั้นบ้านนี้ไม่ชอบ เพราะรู้สึกว่ามีพื้นคอนกรีตมากๆ ทำให้ไอร้อนจากคอนกรีตสะท้อนเข้าตัวบ้านด้วย

ที่ให้ชื่อเรื่องแบบนี้ ไม่ได้กล่าวถึงอัสนี-วสันต์ เจ้าของเพลงได้อย่าง เสียอย่าง นะครับ แต่กล่าวถึงวัสสานฤดู(วัด-สา-นะ-รึ-ดู) หรือฤดูฝน ที่ปีนี้ฝนตกหนักมาก มากไม่มากอย่างไรก็เผลอไม่ได้เลยทีเดียว

บันทึกเมื่อวานนี้ยังกล่าวถึงการจัดการน้ำอยู่เลย มาวันนี้ ต้องกล่าวถึงว่า จัดการเก็บน้ำเอาไว้ได้เต็มสระแล้ว

ฟังๆ ดูก็น่ารื่มรมย์และอยู่อย่างสุขสบาย แล้วจำเป็นไหมว่าวันนี้เราต้องผลักดันลูกหลานของตัวเองออกไปจากท้องไร่ท้องนาเพื่อแข่งขันกับคนอื่น?

คุณเห็นอะไร..ในภาพบ้าง?

ตอนนี้ทางสวนของเรา กำลังทำอะไรเล่นๆ กัน เพลินๆ สนุกสนาน

นั่นคือ การจัดการดิน น้ำ หญ้า และจิต(ความเชื่อ) เขียนรวมๆ กันไปเลยละกันครับ

.....

     แม้จะขึ้นมา ‘เมืองคอน’ (คอนฐม นะจ๊ะ) ... สาม – สี่ เพลาแล้ว และคิดถึง สมช. บ้านสวน ฯ อยู่มิวาย แต่ด้วยที่หมักหมมภาระไว้เยอะ จึงต้องชำระกันวุ่นวาย

     แม้ตอนนี้ยังมิเสร็จ... แต่ทุเลาไปพอควร จึ่งพอจะมีเวลามานั่งหน้าจอ PC. อ่านบล็อกของเพื่อน สมช. ให้พอคลายคิดถึง อ่านไป ๆ เกิดคำนึงขึ้นมาว่า ... ‘เราห่างหายจากบ้าน ฯ ไปนาน สมช. บางท่านอาจคิดว่า ล้มหายตายจากไปเสียแล้วกระมัง ...!!! น่าจะหาเรื่องมาทักทาย แก้ข้อกังขากันซะหน่อย’ ...

     คิดเสียเป็นนาน ยังค้นตัวเองไม่เจอว่า มีสิ่งใดพอเป็นสาระมอบแด่ สมช. บ้าง จึ่งค้นเข้าไปใน picture gallery ที่ถ่าย ๆ ไว้ ก็ไร้ความคิดที่เป็นเรื่องเป็นราวอยูดี จึงตัดสินใจว่า ... ‘คุยปกิณกะ’ น่าจะเข้าท่าหน่อย

                       เอาเป็นว่า เอาตามนี้ก็ละกันเนาะ ...

     ... เรื่องที่เรารู้ เคยเห็น เราว่า “ไม่แปลก” ... แต่คนอื่นที่เพิ่งรู้ – เห็น เป็นครั้งแรก เขาอาจว่า “แปลก”

     ... เรื่องที่คนอื่นเขารู้ เคยเห็น เขาว่า “ไม่แปลก” ... แต่เราที่เพิ่งรู้ – เห็น เป็นครั้งแรก เราก็อาจว่า “แปลก”

                  งั้นตามเข้าไปอ่าน – ดู กัน

ขอให้เส้นทางของเธอ คดเคี้ยว เปล่าเปลี่ยว ตื่นเต้นผจญภัย และทอดตัวไปสู่ทัศนียภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด

ขอให้ภูเขาของเธอทอดตัวสูงขึ้น สูงขึ้น จนตระหง่านอยู่เหนือเมฆ  

ขอให้แม่น้ำของเธอไหลคดเคี้ยวไปไม่มีที่สิ้นสุด…

ไปยังสถานที่งดงามแปลกตา และเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์ มากกว่าที่เธอได้ใฝ่ฝันไว้

สถานที่แห่งนั้นรอเธออยู่ ตรงโค้งหน้า..เบื้องหลังกำแพงแห่งขุมเขา..

ฝนมาก็พาให้หวใจชุ่มฉ่ำ...ดอกไม้ก็ออกดอกสวยงาม

บัวดินที่บ้านมีสีชมพูบานเย็น...พาออกดอกกันสวยงามมาก

คิดไปคิดมา แหมถ้ามีสีอื่นๆ ด้วยก็คงดี ขาว เหลือง ชมพูอ่อน ส้ม ฯลฯ

พี่ๆจ๋า ...ขอกันซึ่งๆ เลยนะคะ อยากได้มาก..เป็นหัวหรือเมล็ดก็ได้ค่ะ สีอะไรก็ได้ค่ะ ยกเว้นสีบานเย็นมีแล้ว. ..แล้วแต่จะเมตตา